Απομαγνητοφώνηση: Το podcast της Πόντιας Ιντερνάσιοναλ

Τα podcasts του A,ΜΠΑ πλέον και γραπτώς

Θα αναρτήσουμε τις απομαγνητοφωνήσεις με ξεχωριστά ποστ και επίσης, θα τις βάλουμε ως καρφιτσωμένο σχόλιο κάτω από κάθε podcast. Το podcast της Πόντιας Ιντερνάσιοναλ θα βρείτε εδώ.

Την απομαγνητοφώνηση ανέλαβε ευγενικά η Κarlee και την ευχαριστούμε πάρα πολύ για τον κόπο και τη διάθεσή της!

Λ: Γεια σας, αυτό είναι το δεύτερο podcast της α,μπα και σήμερα έχουμε καλεσμένη την…

ΠΙ: Πόντια Ιντερνάσιοναλ.

Λ: Γεια σου, Πόντια.

ΠΙ: Γεια σου, Λένα.

Λ: Πες μας από ποιο μέρος του κόσμου μας μιλάς.

ΠΙ: Αχ, από την Αθήνα.

Λ: Από την Αθήνα. λοιπόν, πρέπει να σας πω, ότι η Πόντια είναι από τις ορίτζιναλ Αμπαχόλικς, που γνώρισα χρόνια πριν, πριν ακόμα ξεκινήσει το φόρουμ και πριν ξεκινήσουν οι συναντήσεις μελών. Θες να μας πεις λίγα για αυτήν την παρέα;

ΠΙ:: Αχ, ναι. Μεγάλη ιστορία έχει γίνει μ’ αυτή την παρέα που χαρακτηριστικώς πρώτη ως ορίτζιναλ. Αυτό έχει ξεκινήσει με πρωτοβουλία της Σανάνθης, όταν- δε θυμάμαι καν ποια χρονιά ήταν όλα αυτά-, όταν επρόκειτο να έρθει από το εξωτερικό που βρισκόταν, στην Αθήνα. Εγώ την είχα προσεγγίσει τη Σανάνθη εκτός στήλης, είχαμε βρεθεί στο facebook, μιλούσαμε, οπότε οργανώθηκε κάπως μέσα από τα σχόλια. Είχε γίνει νομίζω, πρέπει να είχες αναφέρει εσύ «αχ, παιδιά, να κάνουμε ένα πάρτυ». Κι αυτό το πήραμε μάλλον λίγο στα πιο ζεστά και τελικά κατέληξε να γίνει μία συνάντηση με κάποια άτομα. Που είχε γίνει δημόσια πρόσκληση μέσα από τη στήλη. Τελικά μαζευτήκαμε κάποιοι, βρεθήκαμε. Και από αυτή την πρώτη μεγάλη συνάντηση που ήταν κάποια άτομα, καταλήξαμε μία παρέα που ταιριάξαμε, προφανώς, και συναντιόμασταν πιο συστηματικά, ως Αμπαχόλικς. Γιατί η στήλη ήταν η αφορμή να γνωριστούμε. Και συναντιόμαστε μέχρι σήμερα. Κάποιες κοπέλες, βέβαια, συμμετέχουν και σε άλλες συναντήσεις κλπ, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε παρεΐτσα.

Λ: Αυτό ήταν η επόμενη ερώτηση, αλλά την κάλυψες ήδη. Το στάτους δηλαδή των Αμπαχόλικς OG συνεχίζει να υπάρχει.

ΠΙ: Ναι, ναι, ναι, γενικά εγώ καλύπτω. Δε χρειάζεται να μου κάνεις ερώτηση (γέλια). Τα καλύπτω. Ναι, ναι, συνεχίζουμε.

Λ: Ωραία. Εσύ, πότε θυμάσαι να πρωτοκατάλαβες ότι κάτι δεν πάει καλά με τη θέση της γυναίκας;

ΠΙ:: Δεν ξέρω. Θα λεγα από πάντα. Από πάντα καταλάβαινα ότι -δεν το είχα προσδιορίσει ως προς το φύλο-, γιατί το δικό μου πρόβλημα, το μεγαλύτερο της ζωής μου, ήταν ότι ήμουν η μικρότερη, καταρχήν. Αυτό ξεκίνησε με το να είμαι η πιο χαριτωμένη, μέχρι το να είμαι η πιο αόρατη. Οπότε το ότι ήμουν γυναίκα, ότι γινόμουν γυναίκα σιγά σιγά ήταν ένα παράλληλο πρόβλημα. Γιατί, λόγω σωματικής ανάπτυξης, από το Δημοτικό καταλάβαινα ότι μαζί μου ασχολούνται πάρα πολύ στο δρόμο οι άντρες.

Λ: Απ’ το Δημοτικό, ε;

ΠΙ:: Απ’ το Δημοτικό.

Λ: Είσαι η μικρότερη αδερφή μεταξύ αδερφών; Δηλαδή, κορίτσια όλα;

ΠΙ:: Ναι, ε, όχι. Είμαστε τρεις αδερφές, κι ένας αδερφός

Λ: Α, τέσσερις, μάλιστα.

ΠΙ:: Εγώ είμαι η μικρότερη, αλλά ήμουν και η μικρότερη όλου του σογιού. Δεν ήμουν μόνο της οικογένειάς μου. Και γενικά μεγαλώσαμε με όλο το σόι γύρω. Ήμουν η μικρότερη της γειτονιάς, της δικής μας αποκλειστικά γειτονιάς, γενικά ήμουν το μικρό, το χαρακτηρισμένο μικρό. Και ως μικρό ήμουν, δηλαδή, ήμουν και το μικρό, και το κοριτσάκι. Αυτό βέβαια με έκανε να είμαι πάρα πολύ διεκδικητική. Να προσπαθώ πολύ, αλλά στο περιβάλλον της οικογένειας, όχι στο κοινωνικό περιβάλλον. Στο κοινωνικό προσπαθούσα να είμαι αόρατη. Γιατί ακριβώς ένιωθα ότι φαίνομαι πάρα πολύ με το που βγαίνω έξω από το σπίτι. Δηλαδή από τη γειτονιά, το ‘χω περιγράψει σ ένα σχόλιο αυτό νομίζω, ή κάπου τελοσπάντων, το ‘χω πει πάντως, σίγουρα, έβγαινα απ΄ το σπίτι και με το που άνοιγα την πόρτα, από τότε που με θυμάμαι ήταν «ωραία, τώρα πάμε να δώσουμε μια μάχη, να φτάσουμε εκεί που θέλουμε. Και να καταφέρουμε να μας μιλήσει όσο το δυνατόν λιγότερος άσχετος κόσμος». Ποτέ δεν το κατάφερα να μη μου μιλήσει κανένας.

Λ: Πόσο χρονών ήσουν όταν άρχισες να σκέφτεσαι έτσι δηλαδή;

ΠΙ: Από πάντα. Δε θυμάμαι αν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη αρχή. Θυμάμαι πάντα να νιώθω ένα άγχος. Από την ώρα που έβγαινα στο πεζοδρόμιο του σπιτιού μου. Αυτό ακούγεται σίγουρα πάρα πολύ υπερβολικό στους φίλους που μας ακούνε.

Λ: Όχι, καθόλου, ίσα ίσα. Το αντίθετο πιστεύω. Ότι πάρα πολλοί θα ταυτιστούν. Το είπες και πολύ εύγλωττα.

ΠΙ: Οι κοπέλες, οι κοπέλες σίγουρα θα ταυτιστούν. Ο άντρας μου αυτό το κατάλαβε, εννοώ ότι πάντοτε είχα την κατανόηση, δεν αρνούνταν ποτέ ότι ισχύουν αυτά που λέω. Αλλά το είδε στην πράξη όταν πήγαμε μαζί στη λαϊκή. Που θα πηγαίναμε μαζί, δεν ήταν αυτό το θέμα, αλλά μέσα μου το είχα, το σκεφτόμουν αυτό. Ότι θα περπατήσω πιο μπροστά, χωρίς να του το πω, για να μην είναι υποψιασμένος. Για να το δει. Και το είδε. Ότι, καταρχήν το πιο απλό. Ότι απευθύνονταν σ’ εμένα οι μανάβηδες. Σ’ εμένα μιλούσαν, σ εμένα απευθύνονταν. Κι ότι γενικά ασχολούνταν. Ήταν, είτε επιθετικοί, είτε αυτό που υπάρχει στη λαϊκή, που είναι πολύ hardcore κατάσταση. Και του είπα ότι αυτό που είδες είναι διασκέδαση μπροστά σ αυτό που έχω ζήσει. Αυτό, ας πούμε, είναι για μένα «απλά έχω βγει μια βόλτα και δεν ακούω».

Λ: Ήταν η πρώτη του εμπειρία μ αυτό το θέμα; Είναι η πρώτη φορά που το συνειδητοποίησε δηλαδή; Ότι έτσι ζουν οι γυναίκες;

ΠΙ: Ναι, ο άντρας μου είναι μοναχοπαίδι και έχει ξαδέρφες, έχει, δηλαδή, κι άλλες γυναίκες στο περιβάλλον του, αλλά νομίζω ότι επειδή μέσα στο σπίτι του, τελοσπάντων δεν είχε έρθει σε επαφή μ αυτό. Και μεγαλώνοντας απασχολούνταν μ’ άλλα πράγματα. Δεν είχε σταθεί. Σαν άνθρωπος, ωστόσο, δεν είχε σταθεί σ αυτό το ζήτημα ακριβώς, το τι συμβαίνει σε μια γυναίκα. Αλλά ως άνθρωπος ο ίδιος, στη διαδρομή του, ας πούμε, έχει βοηθήσει πάρα πολλές γυναίκες που βίωναν κακοποίηση ή αδικία ή οτιδήποτε, στα πλαίσια του ότι είναι ένας άνθρωπος δίκαιος. Το ακριβώς ακριβώς, την πλευρά της γυναίκας, δεν την είχε βιώσει ποτέ, δεν την είχε δει όπως την είδε στη λαϊκή με τα μάτια του. Ή άλλοτε, μια φορά περπατούσαμε κάπου και ήμουν πάλι εγώ πιο μπροστά και πέρασα ανάμεσα από δύο άντρες. Και του είπα μετά, αλλά αυτό δεν το είδε ο ίδιος, του το περιέγραψα, «αν παρατήρησες αυτοί οι δυο μιλούσανε. Όταν τους πλησίασα αρκετά σταμάτησαν να μιλάνε, με κοιτούσαν, κοιτάχτηκαν, περίμεναν να περάσω, ένιωθα το βλέμμα τους επάνω μου». Που αυτό μπορεί και να ήταν ιδέα μου. Αλλά ήταν ιδέα μου επειδή έχει συμβεί άπειρες φορές να είναι πραγματικότητα. Και μετά συνέχισαν να μιλάνε. Αυτό είναι κάτι πολύ κάζουαλ.

Λ: Έχω την εντύπωση ότι μπορεί να το έχει πει πολλές φορές … μπροστά του, αλλά με εσένα κατάλαβε τι συμβαίνει.

ΠΙ: Ναι, ναι, μ’ εμένα το παρατήρησε, όπως κι εγώ μαζί του παρατήρησα πολλά αντίστοιχα που βιώνει ένας άντρας. Γι’ αυτό πολλές φορές, πολύ συχνά το αναφέρω. Γιατί κι εγώ δεν είχα ιδέα. Γιατί προφανώς είχα το δικό μου ζόρι. Γιατί κι εγώ κατάλαβα πολλά πράγματα για τον αδερφό μου κλπ. Αλλά υπήρχε αυτή η αλληλοκατανόηση, που επειδή ήταν αμοιβαία, έπιασε και τόπο, βασικά, γιατί δε θα είχε νόημα μόνο ο ένας να κατανοεί τον άλλο, νομίζω.

Λ: Γράφεις πάρα πολύ ωραία. Σε σημείο που έχει γίνει θέμα στο φόρουμ «τα καλύτερα της Πόντιας», πρέπει να σου πω.

ΠΙ: Ευχαριστώ. Ναι, και είχε την πρωτοβουλία η between worlds. Την ευχαριστώ και δημόσια.

Λ: Μάλλον εμείς πρέπει να σε ευχαριστήσουμε για τα σχόλιά σου. Οπότε η ερώτησή μου είναι, γράφεις και κάτι άλλο εκτός από τα σχόλια;

ΠΙ: Όχι βρε, μόνο εκεί μπαίνω. Μ’ είχαν ξαναρωτήσει και είχα γελάσει πάρα πολύ. Γράφεις και αλλού; Πού να γράφω; Όχι δε γράφω.

Λ: Δεν ξέρω, μήπως γράφεις κάτι δικό σου, ιδιωτικό, επειδή σε ….. το γράψιμο.

ΠΙ: Ένιωθα πολύ έντονα την ανάγκη να γράψω. Αλλά στο α,μπα αυτό που συμβαίνει είναι ότι δε μπορώ να μην γράψω, δηλαδή μου δίνεται ένα ερέθισμα πάντοτε. Οι ερωτήσεις είναι σαν ένα ερέθισμα. Σα να μου λένε πρέπει να μιλήσεις. Που γενικά δεν έχω πρόβλημα να μιλάω (γελάει). Πετάγομαι, αλλά στο να γράψω μόνη μου, τελικά, κάτι με δομή. Ίσως το έχω στο μυαλό μου πολύ, ότι πρέπει να γίνει μ ένα συγκεκριμένο τρόπο και με μπλοκάρει, δεν ξέρω. Πάντως δεν έχω καταφέρει να γράψω με τον τρόπο που γράφω σχόλια.

Λ: Κατάλαβα, κατάλαβα. Πριν από το α,μπα έγραφες στο ίντερνετ;

ΠΙ: Όχι, όχι όχι, με είχε ενθουσιάσει πολύ η στήλη. Δε θυμάμαι καν αν έγραφα. Όχι, δεν έγραφα. Όχι. Κάποιες φορές μπορεί να έστελνα ένα μήνυμα σε κάποιον που να είχε γράψει κάποιο άρθρο, το πολύ πολύ να ‘χει γίνει αυτό, θέλω να πω, στη σφαίρα του ίντερνετ. Αλλά με το α,μπα ήταν αυτό ότι κάποιος ρωτούσε κάτι και ήθελα να του απαντήσω. Να πω κάτι κι εγώ ή να πω κάτι για μένα. Ήταν και πιο χιουμοριστικά παλιότερα τα ερωτήματα, ξερω ’γω, έγραφα και δηλαδή γενικά σα να γινόταν ψιλοκουβέντα. Δεν ήταν ξεκάθαρα, όπως τώρα, πιο ουσιαστικός σχολιασμός πάνω σε ένα θέμα.

Λ: Αυτό που αρέσει σ εμένα στον τρόπο που γράφεις είναι ότι ακόμα και με σχόλια που φαίνεται ότι σε εκνευρίζουν φανερά, καταφέρνεις ή έστω προσπαθείς να μπεις στη θέση του άλλου. Αυτό το κάνεις και στην καθημερινή ζωή ή είναι κάτι που γίνεται πιο εύκολα στο γραπτό λόγο, όταν πρόκειται για αγνώστους;

ΠΙ: Στο γραπτό, επειδή δεν έχω κάποιο πρόσωπο απέναντί μου, βάζω περισσότερο, μάλλον ενεργοποιώ, μάλλον, πιο πολύ τη φαντασία μου. Στο δια ζώσης, τώρα αυτό δεν ξέρω να το πω εγώ. Αυτό το πράγμα, το να μπαίνω στη θέση του άλλου, στην ψυχοθεραπεία χρειάστηκε μου να το δουλέψω ώστε να μην το κάνω τόσο πολύ.

Λ: Πολύ ενδιαφέρον.

ΠΙ: Ναι.

Λ: Το κάνεις πολύ καλά. Μπορώ να φανταστώ ότι στη θεραπεία θα σου λένε να σταματήσεις να το κάνεις.

ΠΙ: Ναι, ναι, γίνεται, είναι και άσκοπο πολλές φορές. Αλλά χαίρομαι που μου λες ότι απαντάω ευγενικά σε σχόλια που με εκνευρίζουν γιατί εγώ έχω, τουλάχιστον παλιότερα, νομίζω ότι ήμουν πολύ επιθετική. Δεν ξέρω, έχω την αίσθηση ότι τώρα δεν είμαι τόσο. Τώρα πρόσεχα δηλαδή ένα διάστημα. Παρόλο που δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου.

Λ: Δε θυμάμαι να ήσουν ποτέ επιθετική, η λέξη δε νομίζω ότι θα ταίριαζε ποτέ σ’ εσένα. Αλλά ίσως όντως ωριμάζει κι άλλο ο τρόπος που γράφεις και γίνεσαι ακόμα πιο…

ΠΙ: Καλά, έχουν περάσει και 15 χρόνια, πόσα χρόνια γράφω (γελάει). Πόσα χρόνια είμαστε εκεί;

Λ: Ε, όχι και 15 (γέλια).

ΠΙ: Έχω μεγαλώσει οπότε έχω ωριμάσει.

Λ: Σωστά, έχουν περάσει χρόνια. Δεν υπολόγισα.

ΠΙ: Αλλά γενικά είμαι έξαλλη και γράφω επειδή γράφω στο ίντερνετ και το προσέχω αρκετά ώστε δεν απαντάω διαφορετικά απ’ ό,τι θα απαντούσα. Απλά παίρνω ανάσες για να μη γράψω αυθόρμητα αυτό που μου ‘ρχεται. Γιατί γίνομαι έξαλλη πολλές φορές, θυμώνω πολύ.

Λ: Ναι, ναι, φαντάζομαι.

ΠΙ: Αλλά το διαχειρίζομαι.

Λ: Το διαχειρίζεσαι πολύ καλά.

ΠΙ: Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ. Γιατί το ‘χω άγχος, γι’ αυτό, συγγνώμη που διακόπτω.

Λ: Α, όχι. Τι άγχος; τα σχόλια σου είναι κοσμήματα. Τα εγκρίνω χωρίς καν να τα διαβάσω. Τα διαβάζω μετά.

ΠΙ: Ευχαριστώ.

Λ: Δε χρειάζεται να τα διαβάσω για να σιγουρευτώ ότι δε θα θίξεις κάποιον. Διαβάζεις α,μπα κάθε μέρα; Συγκεκριμένη ώρα; Ποια είναι η ρουτίνα σου σχετικά με το θέμα;

ΠΙ: Κάθε μέρα διαβάζω. Απλά είναι κάποιες μέρες, μπορεί να τύχει να μη διαβάσω. Διαβάζω καθημερινά, δηλαδή ο κανόνας είναι το καθημερινά. Το πρωί κυρίως. Προσπαθώ βέβαια να το ρυθμίζω λίγο, γιατί για ένα πολύ μεγάλο διάστημα ήταν σα ρομπότ. Σηκωνόμουν, καθόμουνα, αλλά ήταν η φάση που είχα πάρα πολύ ανάγκη να επικοινωνώ, αλλά να επικοινωνώ χωρίς να έχω επαφή με κόσμο. Οπότε το έκανα πολύ έντονα. Τώρα, όχι, έτσι πιο χαλαρά, καθημερινά, πώς έχουν στέκι, έτσι θα το περιέγραφα. Πώς στα πιο μικρά μέρη, στις γειτονιές, έχουν οι άνθρωποι ένα στέκι, που απαραιτήτως περνάνε μια φορά την ημέρα να πουν ένα γεια. Κάπως έτσι το αισθάνομαι.

Λ: Μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτή η περιγραφή.

ΠΙ: Ναι κ εμένα μ αρέσει που είναι στέκι (γελάει).

Λ: Ναι πολύ ωραίο είναι. Και ποιες είναι οι αγαπημένες σου σχολιάστριες;

ΠΙ: Ερώτηση κόλαφος.

Λ: Ναι.

ΠΙ: Γαμώτο, είναι… Δεν μπορώ να αρχίσω να ονομάζω, γιατί…

Λ: Φοβάσαι μην ξεχάσεις κάποια;

ΠΙ: Δε φοβάμαι. Είναι κάποιοι που δε σχολιάζουν πολύ συχνά. Είναι κάποιες σχολιάστριες, π.χ. είδα σήμερα την Ιζόλδη και θυμήθηκα ότι ελάχιστες φορές δεν έχω συμφωνήσει με κάτι που λέει. Και μ αρέσει και ο τρόπος που το εκφράζει. Και συμφωνώ με τις τοποθετήσεις της. Η Μίλτος μ αρέσει πάρα πολύ, μ’ αρέσει αυτή η αμεσότητά της, αλλά την έχω γνωρίσει κιόλας. Οπότε μ αρέσει πάρα πολύ, έχει μια οξυδέρκεια που εγώ τουλάχιστον δεν συναντάω πολύ συχνά σε άτομα της ηλικίας της. Η Mitsi, καλά δεν το συζητώ. Η Mitsi, ας πούμε, δεν είναι ότι έχουμε αλληλοσυμπάθεια, μ’ αρέσει πάρα πολύ γιατί εντοπίζει πάντοτε την ουσία και θαυμάζω πάρα πολύ το ότι εκφράζεται πάρα πολύ συνοπτικά. Γιατί εγώ δεν μπορώ να μιλήσω σε τρεις προτάσεις και να πω αυτό που θέλω. Η Mitsi το κάνει, μιλάει πολύ εύστοχα, πολύ αποστασιοποιημένα. Δηλαδή ούτε συναίσθημα, ούτε και ψυχρότητα. Μ’ αρέσει πάρα πολύ. Γι’ αυτό και είναι η αγαπημένη μου και τη διαβάζω.

Λ: Ωωω, θα χαρεί πολύ να το ακούσει. είμαι σίγουρη. αλλά τώρα επειδή έχουμε μιλήσει ήδη με τη Mitsi, ποια θα πρότεινες ως επόμενη;

ΠΙ: Ως επόμενο είπα να προτείνω τον law, τον i_am_the_law.

Λ: Δεν το περίμενα αυτό.

ΠΙ: Ναι, επειδή από τις υπόλοιπες δεν μπορώ να ξεχωρίσω με ποιο κριτήριο. Γιατί σε κάθε μια μ’ αρέσει κάτι άλλο ας πούμε. Σκέφτηκα τον law γιατί μ αρέσει πάρα πολύ το χιούμορ του, πάρα πολύ όμως. Μου ταιριάζει πάρα πολύ. Και φυσικά συμφωνώ 9/10 μαζί του και θα με ενδιέφερε να τον ακούσω, αν θα ήθελε φυσικά να μιλήσει.

Λ: Οκ, σ’ ευχαριστούμε πάρα πολύ για το χρόνο σου.

ΠΙ: Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα καλά σας λόγια, πάντοτε.

Λ: Και θα σε διαβάζουμε στο α,μπα.

ΠΙ: Κι εγώ σας διαβάζω. Να είστε καλά.

Λ: Γεια σου!

ΠΙ: Γεια!

 

 

 

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

21 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
  Εγγραφείτε  
Ειδοποίηση για