Έχουμε μαζευτεί η παρέα μου από το Πανεπιστήμιο (3 αγόρια και μια κοπέλα η οποία δεν μπόρεσε να έρθει, οπότε ήμουν μόνο με τα αγόρια εκείνη την ημέρα), επαγγελματίες πια όλοι σε ένα συνέδριο, περνάμε όμορφα, λέμε τα νέα μας, κ.λπ.
Κάποια στιγμή εμφανίζεται ένας φίλος τους με πολύ δυνατό βιογραφικό, συνεργασίες στο εξωτερικό, μεγάλες εταιρίες και τα σχετικά. Χαιρετιούνται, λένε επίσης τις ιστορίες τους και τα παιδιά σπεύδουν να με συστήσουν στον άνθρωπο, ως εξαιρετική στη δουλειά μου συνάδελφό τους, με καμάρι και πολύ όμορφα λόγια.
Εκεί που τον έβλεπες λοιπόν μέσα στο χαμόγελο, μετά από τις συστάσεις, εκτός από το οτι δεν μου έδωσε καν το χέρι του, κάνει κι έναν ξινό μορφασμό σαν να σκεφτόταν : γυναίκα επιτυχημένη στον τομέα αυτό. Ναι καλά! και μου λέει: “Α, ναι; Ωραία, ωραία” και συνεχίζει την κουβέντα με τους φίλους μου αγνοώντας με επιδεικτικότατα.
Μη δουν γυναίκα στην ανδροκρατούμενη επιστήμη, τους γυρίζει το μάτι μερικούς μερικούς. Ξιδάκι!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Α, ναι; Ωραία, ωραία!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
H μικρή μου πείρα μου δίδαξε να κρατάω (πολύ) μικρό καλάθι όταν ακούω τόσα πολλά κεράσια.
ΝΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ!