…Και κάνω το λάθος να κάνω τη χάρη στη μητέρα μου και να πάω μαζί της στη λαϊκή. Και βρισκόμαστε μπροστά σε πάγκο όπου ο λαλίστατος νεαρός διαλαλεί την πραμάτεια του, δηλαδή… -και συγνώμη κιόλας- “αγγούρια αρσενικά”.
Και ανάμεσα στο “πάρε – πάρε” και στο “μην τα κοιτάς, κυρία, όλα είναι ένα κι ένα!”, κάνω το δεύτερο λάθος να τον ρωτήσω πού το ξέρει ότι τα αγγούρια είναι αρσενικά.
Και μου λέει με λάγνο θράσος, “γιατί αντέχουν όλον τον χρόνο, κυρία, είναι για δύσκολα. Δεν είναι μεταξωτά!”. Και επιμένω -είπαμε, είχα όρεξη- και του λέω: “Άρα είναι του θερμοκηπίου, μου λέτε. Τα αγγούρια κανονικά καλλιεργούνται το καλοκαίρι”.
“Α, τι να σου πω κυρία, δεν κοιμάμαι μαζί τους να μου λένε πού φυτρώνουν”. Είχα και εγώ απορίες, δεν είχε και ο συμπαθής μανάβης απαντήσεις και τον σύγχυσα τον γλυκούλη και μετά τα άκουσα κι από τη μητέρα ότι ήμουν λέει “θρασύς”. Ας είναι. Ακόμη γελάω. Μα πού τα βρίσκουν. Άκου “αγγούρια αρσενικά”!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρόη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
