Δεν ξέρω πως να ονομάσω τη σκηνή …
Ταξίδευα με πλοίο πριν μερικές μέρες, σε ένα από τα λιμάνια λοιπόν μπήκε ένας μπαμπάς με το μωρό του, 2 ετών. Είχαμε μπροστά μας ακόμη 6 ώρες ταξίδι . Κάθεται ο μπαμπάς σε καναπέ , δίπλα το καροτσάκι με τον μικρούλι. Ξεκινάει να διαβάζει με το μωρό, να παίζουν, να το ταΐζει, να το αλλάξει… ξέρετε ότι χρειάζεται να κάνεις με ένα 2 χρόνο. Δεν μου έκανε προσωπικά εντύπωση , το θεώρησα φυσιολογικό. Ωστόσο από τη δεύτερη ώρα άρχισα να παρατηρώ κύριες διαφόρων ηλικιών να περνούν να του δίνουν συγχαρητήρια, να τον επιβραβεύουν, να του εύχονται… μέχρι που έσκασε εργαζόμενος του πλοίου και του είπε ‘ τι είναι αυτό που κάνεις? Η μητέρα που είναι? Η μανάδες τα κάνουν αυτά ” κ έφυγε σαστισμενος.
Δεν στέκομαι στο Ότι η μητέρα μπορεί να έλειπε για πολλούς λόγους ίσως κ άσχημους, στέκομαι στο ότι φτάσαμε αντιμετωπίζουμε το αυτονόητο σαν κάτι που χρήζει συγχαρητήρια , έναν μπαμπά που φροντίζει το μωρό του . Το 2022 !!!!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μ. Ελένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Λυπάμαι που ακούω γυναίκες να δίνουν συγχαρητήρια σε άντρες που κάνουν τη δουλειά του πατέρα…. αλήθεια, πόσες γυναίκες έχετε δει να δίνουν συγχαρητήρια σε άλλες γυναίκες που κάνουν τη δουλειά της μητέρας?? Εγώ, καμμια.