Φίλες και σύμμαχοι, γεια σας! Ελπίζω να είστε καλά και στις δουλειές σας να μη σας φέρνουν σε δύσκολη θέση. Για εμένα πάλι η αυριανή θα είναι άλλη μία μέρα γεμάτη καλοπροαίρετες σεξιστικές ενοχλήσεις στο γραφείο. Τι θέλω να πω; Είμαι 37, είμαι single, δεν ψάχνω κιόλας, βγήκα από μία πολύ καλή σχέση μετά από 6 χρόνια, η οποία χάλασε γιατί εκείνος ήθελε καριέρα στη Νορβηγία και εγώ δεν ήμουν έτοιμη για κάτι τέτοιο.
Χωρίσαμε με πολύ δάκρυ και στενοχώρια και από τους δυο πριν από δύο χρόνια και έκτοτε δεν ψάχνω, όχι ακόμη τουλάχιστον για κάτι άλλο. Και τότε, άρχισε να συμβαίνει το εξής: με το που μαθεύτηκε στη δουλειά ότι χώρισα (γιατί και πώς να το κρύψω; 6 μήνες πήγαινα στο γραφείο με τα μάτια νταούλι από το κλάμα) βάλθηκαν όλοι και κυρίως το αφεντικό και η γυναίκα του να με προξενεύουν.
Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, δεν με ενδιαφέρει, να οι σπόντες. Βρε κούκλα μου, δεν ψάχνομαι, μα όχι, γιατί; Για ένα διάστημα σταμάτησαν, η ζωή συνεχίστηκε μέχρι που ήρθε το πάρτι των Χριστουγέννων. Σωστά μαντέψατε, είχαν καλέσει και υποψήφιο γαμπρό και μας τα “ψηναν” εκεί μπροστά στα μάτια. Εγώ με ζάναξ στο μεταξύ.
Περνάει ο καιρός, αρχίζουν οι σπόντες. Διακοπές; Με ποιον θα πας; Πώς θα πας; Μα να μην έχεις μια παρέα νεα γυναίκα; Του Αγίου Βαλεντίνου; Έλα, δεν είναι κρίμα να είσαι μόνη; Μόνο έναν συνάδελφο που είναι επισης μόνο δεν μου έχουν προξενέψει, μόνο και μόνο επειδή είναι άνω των 50 και χρειάζομαι κάποιον νέο και λεβέντη.
Κατά τα λοιπά, από μπροστά μου έχει παρελάσει η μισή Αθήνα, με ή χωρίς αφορμή, κρατώντας τα προσχήματα ή και όχι, όμορφοι, άσχημοι, νέοι, πιο νέοι, μηχανικοί, καντηλανάφτες ό,τι θεωρούν ότι κάπου, κάπως, κάποτε μπορεί να ταιριάζει μαζί μου…
Και η ατάκα αποκορύφωμα τις προάλλες; Ναι, Αρετή, αλλά τα χρόνια περνάνε και εσύ μαραγκιάζεις έτσι μόνη σου. Αλήθεια, μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή που δεν συμμάζεψα τον εαυτό μου όταν χώρισα. Τώρα είμαι η “μπουκάλα” του γραφείου, αυτή που δύο χρόνια δεν κάνει τίποτα και βλέπει τον καιρό να περνάει.
Και ξέρω ότι αν το πω παραέξω θα είμαι υπερβολική και παράξενη, αλλά και η ρετσινιά της γεροντοκόρης, έχει ωραιότατα κολλήσει σαν τσίχλα στο μαλλί μου και δεν βγαίνει. Αν ήμουν άντρας, να σαν τον φίλο μου τον επίσης σόλο και σκέτο, κανείς δεν θα ασχολιόταν.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αρετή
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πες σε αυτόν η αυτή που σου είπε ότι μαραγκιαζεις μονη σου,όταν θα χωρισει να σου φέρει το διαζύγιο να το κορνιζαρεις!
Αι σιχτιρ με τον κάθε χτυπημένο!!
Καντηλαναφτες 😅
Ε ναιιιι, βέεεεβαια, γιατί γυναίκα χωρίς άντρα ίσον μπουγάτσα χωρίς ζάχαρη άχνη
(Μην αρχίσουμε τώρα τα “ποια μπουγάτσα όμως, και γιατί όχι χωρίς τυρί”, that’s not the point 😁)
Ποοο μεγάλη ταλαιπωρία τα προξενιά: ξεκινάνε από πλήρη υποτίμηση του ατόμου σου, συνεχίζουν με υποσχέσεις για πράγματα που δεν υπάρχουν και στο τέλος δεν γίνεται και δουλειά. Αλήθεια, έτυχε κάποιος να του κάνουν προξενιό και να προχώρησε; Δεν το έχω δει ποτέ μου.
εξαρτάται από το “προξενιό”… άλλο να καλέσω έναν φίλο μου σε μια συνάντηση/έξοδο, άλλο να πάω να το πω και στους δυο και να τους κομπλάρω
ξέρω κανα δυο περιπτώσεις που τέτοιες γνωριμίες πέτυχαν… αλλά και τότε αυτό πιστώνεται ως καλή αίσθηση στο άτομο που έκανε το κονέ, γιατί προφανώς δεν έφερε 10 άτομα για να ζευγαρώσει σώνει και καλά το Χ φίλο!
απλά θεώρησε πως δυο άτομα που γνωρίζει θα μπορούσαν να κάνουν καλή παρέα
Να σου απαντήσω: εννιά φορές στις δέκα κανένας δεν θέλει να γνωρίσει κάποιον σε κανένα. Απλά το λένε για να το πούνε, συνήθως δε (στους άντρες) ξεκινάνε με την “αγαπημένη” ερώτηση “γ@μ@ς τίποτ@;”. Μετά προχωράμε στην διαφήμιση του ατόμου που θέλουν να μας γνωρίσουν και στο τέλος δεν γίνεται τίποτα. Σπάνια ενδιαφέρεται κάποιος να κάνει ουσιαστικό κονέ.
Η εμπειρία μου, μου λέει ότι αν θέλεις όντως να γνωρίσεις κάποιον σε κάποιον τότε μην πεις τίποτα, βρες μια ευκαιρία να τους φέρεις σε κοινή παρέα, τα υπόλοιπα θα γίνουν μόνα τους.
κακώς δεν τους το ξεκόβεις, εφόσον σε ενοχλεί
αλλά κι εγώ που είμαι άντρας και υποτίθεται είμαι λιγότερο στόχος, και προσπαθώ να το ξεκόψω, πάλι τα ίδια σχόλια ακούω…
Όλοι οι τρόμπες σε γραφεία δουλεύουν ρε παιδιά;
Απαράδεκτοι και παραβατικοί αλλά υπάρχει λόγος που στη δουλειά φερόμαστε σαν επαγγελματίες και δεν παραβιάζουμε όρια. Και αν θεώρησες ότι το αφεντικό ήταν φίλος σου για να του λες χαρτί και καλαμάρι τα της σχέσης σου, αυτή είναι η συνέχεια. Μάθημα για το μέλλον.