Καλησπέρα και μπράβο για τη δουλειά που κάνετε, σε όλα τα επίπεδα. Γράφω δυο πράγματα υπό καθεστώς πλήρους ανωνυμίας καθώς εργάζομαι ως εκαπδευτικός ξένων γλωσσών σε κάποιο Λύκειο της Αθήνας.
Είμαι αρκετά νέα σε σχέση με άλλους συναδέλφους στο σχολείο που εργάζομαι και από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα μου ήταν απολύτως ξεκάθαρο ότι πρέπει να προσέχω τα πάντα. Κι όταν λέω να προσέχω, εννοώ όχι απλώς ως καθηγήτρια, αλλά κυρίως ως γυναίκα.
Είναι ντροπή να το παραδέχομαι και να το γράφω και σε μία απόπειρα να το συζητήσω με συναδέλφισσες η αντιμετώπιση ήταν λίγο «κάπως». Τι εννοώ: προσέχω και ταυτοχρόνως φοβάμαι τα πάντα. Το ντύσιμο να είναι απολύτως αυστηρό ή ουδέτερο. Ούτε καν νεανικό.
Τα μαλλιά πάντα πάνω, όχι μακιγιάζ, ούτε υποψία θηλυκότητας, τίποτα απολύτως. Το παραμικρό μπορεί να γίνει αντικείμενο χάους από τα αγόρια των τάξεων. 9 στις 10 κάθε φορά που μπαίνω στην τάξη σφίγγεται η καρδιά μου γι’ αυτά που θ’ ακούσω και κυρίως για να μην μου πάρουν τον αέρα, ως γυΑν σναίκα, όχι ως εκπαιδευτικό.
Αν για μία στιγμή σας έβαζα να ακούσετε αυτά που συζητιούνται μέσα στην τάξη ή στο διάλειμμα, όλη αυτή την εξαγριωμένη κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλά από τα παιδιά -και όχι μόνο τα αγόρια, όλα αυτά τα χυδαία αστεία, τα σπρωξίματα, τις στριγκλιές, τις νευρωτικές αντιδράσεις- ειλικρινά θα σας σηκωνόταν η τρίχα. Πολύ συχνά νομίζω ότι μου κάνουν χοντρή πλάκα, ότι γίνεται κάποια ταινία για παιδιά παρηκμασμένων συνοικιών, αλλά είναι τα δικά μας παιδιά, σε μία νορμάλ γειτονιά της Αθήνας, ένα κανονικό σχολείο
Η αλήθεια είναι ότι με την καραντίνα και την τηλεργασία το πράγμα μπήκε από μόνο του κάπως σε έναν έλεγχο, αλλά και πάλι… Τα πειράγματα, οι ψίθυροι στην καλύτερη περίπτωση και η αγελαία συμπεριφορά από την άλλη είναι κάτι που με τρομάζει και για το οποίο δεν μιλά ποτέ και κανείς.
Ξέρω συναδέλφισσες που είναι στα ίδια με εμένα. Ας πούμε μία φορά έκανα φασαρία γι’ αυτό το απερίγραπτο «θέλω το πρόσωπο να είναι δεκάρι, θέλω με τον κ@@ο να σηκώνει βάρη» που τραγουδούσαν μέσα στην τάξη και κόντεψα να πεθάνω από ντροπή.
Αισθάνομαι ότι για ό,τι και να τους μιλήσω απλώς δεν τους ενδιαφέρει. Απλώς είμαι αντικείμενο παρατήρησης και όταν προσπαθώ να διατηρήσω την τάξη χλευασμού. Ξέρω ότι είναι τρελό να πεις ότι αισθάνεσαι παρενοχλητικές συμπεριφορές από 15χρονα, όμως, είναι έτσι και δεν μιλάει κανείς.
Το ακόμα πιο τρομακτικό όμως είναι πολλές φορές η στάση των συμμαθητριών – ούτε αυτό τολμάς να το πεις. Είναι σαν αυτό που συμβαίνει από το ένα αυτί να μπαίνει και από το άλλο να βγαίνει. Σαν να το έχουν συνηθίσει ως κανονική συμπεριφορά και δεν έγινε και τίποτα αν η κατάσταση ξεφύγει.
Δεν μιλάω για θέματα εξωτερικής εμφάνισης γιατί δεν θέλω να κρίνω, νομίζω όμως ότι παίζει ρόλο. Εκεί που εγώ το πρωί μπορεί να σπάω το κεφάλι μου για το πιο αθόρυβο ρούχο, ξαφνικά μιλάω και ενημερώνω μητέρα που δίπλα της στέκεται μία 14χρονη με τρέσες, σουτιέν και φόρμα και νύχια – υπερπαραγωγή και αισθάνομαι τουλάχιστον αβοήθητη στο να εξηγήσω τι δεν πάει καλά.
Αν η μητέρα δεν είναι σε θέση να με ακούσει, γιατί να με ακούσει η κόρη ή ο γιος;
Και επίσης έχω βαρεθεί να ακούω εκείνο το τραγικό, «ε καλά παιδί είναι. Θα μεγαλώσει. Θα αλλάξει, μην το κάνουμε τόσο θέμα!».
Όσο για το αν υπάρχει στην τάξη κάποιο παιδί διαφορετικό, πιο ευαίσθητο, πιο κλειστό, αλήθεια δεν θέλετε να ξέρετε τι συμβαίνει και πόση προσπάθεια χρειάζεται, για να μην ξεφύγει η κατάσταση εναντίον του. Ναι, ξέρω από πρώτο χέρι, ότι τα παιδιά είναι σκληρά, εδώ όμως δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται για χρόνια και συνήθως με μηδενική προσπάθεια ή συμμετοχή από τους γονείς στο σπίτι.
Ξέρω ότι ίσως αυτό που περιγράφω φανεί υπερβολικό αλλά ΔΕΝ είναι. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με έναν τρόπο που δεν «σηκώνει» τον άλλον, τη διαφορετικότητά του, το είναι του. Που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει αρένα και είναι σα να το βλέπουμε όλοι αλλά το αφήνουμε να μας προσπερνάει. Όχι δεν έχω να… καταγγείλω κάτι σοβαρό. Ωστόσο, δεν μπορώ και να μην πω αυτό που αισθάνομαι, ότι δηλαδή βρίσκομαι μέσα σε ένα καζάνι που βράζει και κάποια στιγμή θα σκάσει.
Και φυσικά δεν το συζητάμε ποτέ: αν το θίξω εγώ ας πούμε ότι ο τάδε μαθητής ή όλη η παρέα του συμπεριφέρεται σεξιστικά και άγρια, θα γίνει θέμα και θα βρεθώ σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, ενώ θίγω μια πραγματικότητα για την οποία όλοι γνωρίζουν, αλλά δεν κάνει τίποτα κανείς.
Και δεν κάνει τίποτα κανείς για τον απλό λόγο ότι δεν μπορείς να κατηγορήσεις τα παιδιά! Όταν υπάρχουν διεφθαρμένοι συνάδελφοι και γονείς στον κόσμο τους, δεν μπορείς καν να κατονομάσεις αυτό που συμβαίνει μέσα στις τάξεις – όμως, συμβαίνει και πρέπει να το δούμε.
Ζητάω συγνώμη για το κατεβατό. Απλώς νομίζω ότι αξίζει λίγη ορατότητα και σ’ αυτό που συμβαίνει στα σχολεία και αν το ονοματίσεις θα βρεθείς με την πλάτη στον τοίχο.
Σας ευχαριστώ
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγγλικού
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μάλλον έπεσες στην περίπτωση! Επειδή και εγώ δουλεύω με εφήβους μια συμβουλή: όσο δείχνεις ότι κάτι σε ενοχλεί/ σοκάρει τόσο πιο πολύ το κάνουν! Αν δείξεις αδιαφορία συνήθως εγκαταλείπουν. Απλώς αν μπαίνεις στην τάξη και ακούνε μουσική λες ‘χμ έχω ακούσει και καλύτερα, πάμε στο μάθημα’. Ή αν μπορείς πουλάς τρελιτσα πχ τους βρήκα να κοιτάνε φωτογραφίες με γεννητικά όργανα στο κινητό τους και τους λέω ‘Α μελετάτε ανατομία;’ με κοιτούσαν μετά καλά και σκέφτονταν ποιός δουλεύει ποιόν τώρα; Γενικά μην επιλέγεις τη σύγκρουση δοκίμασε να κάνεις ένα κοπλιμεντο πχ στο παιδί με τις τρεσσες ή κάτι τέτοια κουρέματα συνήθως… Διαβάστε περισσότερα »
Συνάδελφε καλημέρα! Να σημειώσω ότι ούσα εκπαιδευτικος αυτό το συνεχές scanning απ την κορυφή ως τα νύχια το ζω σε καθημερινή βάση εδώ κ πολλα χρονια… Αυτό όμως δεν με αποτρέπει απ το να φοράω κόκκινο κραγιόν κ σκουλαρίκια της αρεσκείας μου. Εννοείται ότι κ εγώ προσέχω το ντύσιμο,να μην διαγράφεται τίποτα,να είναι καθώς πρέπει, όπως λέμε, αλλά ταυτόχρονα βολικό κ άνετο γιατί τάξη είναι πρέπει να πηγαίνεις πάνω κάτω. Με προβληματίζει κάτι όμως στο τρόπο που εκφραστηκες: ανέφερες παράδειγμα μαθητριας με τρέσες,σουτιέν κλπ…κ ερωτω: που είναι το πρόβλημα? Προσωπικά δεν θα είχα, κ δεν είχα ποτέ θέμα με το… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς έχουν επηρεαστεί πολλοί και πολύ από την τραπ – ο Θεός να κάνει μουσική αυτά την παρακμή για τραγούδια που ακούνε – και το έχουν δει ψευτομαγκακια και πιστεύουν ότι η αληθινή αξία της “αντρίλας” είναι να υποτιμάς, να αντικειμενοποιείς, να μπλέκεις με ουσίες για να το παίξεις “το μαγκάκι το πολλά βαρύ” και δυστυχώς έχουν πέσει και πολλά κορίτσια σε αυτή την παγίδα και αυτό μόνο επειδή θέλουν να έχουν “απήχηση” στα αγόρια, προφανώς όχι όλα τα κορίτσια αλλά αρκετά φαίνεται να ταιριάζουν στο μοντέλο του “κουλ κοριτσιού” ακριβώς για να είναι αρεστά, που καθόλου κακό δεν είναι,… Διαβάστε περισσότερα »
Σας νιώθω απόλυτα κι είναι όλα αυτά ο λόγος που δε θέλω πια να μπαίνω σε τάξεις. Δε ξέρω από που να το πιάσω. Για μένα η κατάσταση έχει τραβήξει κ κονταυει να περάσει τα όρια εδώ κ καιρό. Κανένας γονιός δε θα δεχθεί κανένα σχόλιο για τα παιδί του ακόμα κι αν υπάρχει σοβαρή κατηγορία. Υπάρχει γενικευμένη αδιαφορία που επιτείνεται με τα ηλεκτρονικά μέσα και όλο αυτό τον κόσμο του ίντερνετ που απορροφά την προσοχή των παιδιών από μικρή ηλικία και νιώθουν πως το σεξ εινσι προτεραιότητα, πως γνωρίζουν πολλά πράγματα μέσα από αναρίθμητα βιντεακια, πως η αφήγηση ενός… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι καθόλου υπερβολικά οσα περιγράφεις. Ισα ίσα είναι αρκετά οικεία
Φαντάζομαι ότι εδώ ισχύει το αξίωμα από τις αεροπορικές εταιρείες: θα μπορούσαμε να έχουμε μια εταιρά που δουλεύει εξαιρετικά αν δεν είχαμε τους επιβάτες. Στο “πακέτο” που αποτελεί η εργασία του/της εκπαιδευτικού είναι και η διαχείριση των μαθητών μέσα στην τάξη τουλάχιστον. Καταλαβαίνω ότι θα είναι εξαιρετικά βολικό, οι μαθητές με το που έμπαιναν στην τάξη να ήταν ήρεμα, να παρακολουθούν το μάθημα με αφοσίωση, και να έχουν ήδη δεχτεί τις φεμινιστικές ιδέες. Αλλά δυστυχώς αυτό δεν ισχύει. Και η εξαιρετικά δραστήρια ΟΛΜΕ απλά ζητά αυξήσεις μισθών και λιγότερη εργασία για τους εκπαιδευτικούς αλλά όχι ουσιαστική εκπαίδευση ώστε να διαχειρίζονται… Διαβάστε περισσότερα »