Ο κάζουαλ σεξισμός της ημέρας: Η πεθερά μου σχολίασε ότι έγινα μάνα και έγινα…άνθρωπος

Καλησπέρα σε όλες και όλους. Είμαι η Λία, 38 ετών, έγινα πρόσφατα μαμά ενός αγοριού. Ο γάμος μου είναι κλασικός γάμος από έρωτα που τραβάει τα ζόρια του μέσα στην καθημερινότητα, αλλά είμαστε εκεί και οι δύο, λύνουμε παρέα πράγματα και πάμε παρακάτω.

Έχει επίσης αξία να πω ότι ο Έρωτας φρόντισε από πολύ νωρίς να βάλει φρένο στη μαμά του, σούπερ παρεμβατική στη ζωή του άλλου αδελφού και της αδελφής του και γενικώς τη διορθώνει πολύ συχνά για διάφορα ρατσιστικά / ομοφοβικά / μισογυνικά ξεσπασματάκια της.

Επίσης, από πολύ νωρίς της είχε ξεκαθαρίσει ότι ενημερώνει για το πότε θα έρθει στο σπίτι μας και τηλεφωνεί πριν από κάθε της πρωτοβουλία για να αποφευχθούν εντάσεις και κόντρες μαζί μου που από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι δεν με συμπάθησε ακριβώς αλλα και τι να κάνει….

Και όλα πάνε καλά, τρέχουμε με δουλειές, μένω έγκυος, πέφτει και η πανδημία και περνάω μία εγκυμοσύνη ΖΑΧΑΡΗ! Στο σπίτι μου, με τον Έρωτα με την ησυχία μας και τα φαγιά μας, με τα παιχνίδια και τις βόλτες μας με τα πειράγματα για την κοιλιά και το μωρό που ερχόταν και κυρίως ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ από την πεθερά.

Φυσικά και απτόητη καλούσε κάθε μέρα ΠΡΟΣΕΞΕ, όχι για να μιλήσει με τον γιο της αλλα για να συμβουλεύσει εμένα που ειμαι αναρχικιά κι ατίθατη και πρέπει να προσέχω αλλά παιδιά τι να λέμε κάναμε να ειδωθούμε σχεδόν δυο χρόνια γιατί και ο πεθερός μου αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας και φοβούνταν όλοι.

Και γεννάω και ακολουθούμε όλα τα πρωτόκολλα και τους έχω έξω από το τζάμι, δάκρυα και γέλια αλλά από μακριά και μην τα πολυλογώ όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και φτάνουμε στο υπέροχο σήμερα. Όπου τριπλώς εμβολιασμένοι όλοι έχουμε αρχίσει και ξαναβλεπόμαστε. Και δεν χάνει ευκαιρία για μπηχτές και καρφιά “αυτό στους πόσους βαθμούς το έπλυνες Λία μου;”, “αυτό κάνει να το φάει το μωρό, είσαι σίγουρη;”, “η απο εδώ μεριά στα ντουλάπια είναι άδεια να το δεις αυτό πουλάκι μου”.

Φυσικά δεν δίνω σημασία μέχρι την προηγούμενη Κυριακή. Που τους έχουμε τραπέζι μαζί με την αδελφή της και τον πεθερό μου και μου έρχεται η πέτρα με φόρα από το ένα μέτρο!

“Λία μου όμως πρέπει να το παραδεχτείς. Έγινες μάνα και έγινες άνθρωπος. Και να σιδερώνεις έμαθες και να μην κοιμάσαι άτακτα και να μαγειρεύεις. Καλούτσικα, αλλά το έμαθες”. Και γίνομαι Τούρκος και ο Έρωτας επίσης. Τη φρενάρει και της ζητάει να μη λέει ό,τι να ‘ναι, όσο εγώ παθαίνω εγκεφαλικό και δεν ξέρω με τι βρισιές να τη λούσω, λέω κάτι τελείως ό,τι να ‘ναι, δεν θυμάμαι από τα νεύρα μου, μαζεύουμε τα πρώτα πιάτα και βράζουμε για λίγο μαζί στην κουζίνα.

Παίρνουμε βαθιές ανάσες και βγαίνουμε με το γλυκό για να με αποτελειώσει με ένα χτύπημα.

“Επίσης, θέλω να σου πω ότι ηρέμησες, Λιάκι μου, τώρα που έγινες μαμά. Έτσι και έλεγα μια κουβέντα για κάτι τέτοιο παλιά, θυμάσαι πώς αντιδρούσες, μη στα θυμίζω. Πολύ χαίρομαι πουλάκι μου που έχεις αλλάξει τόσο. Πολύ!”.

Για να μη μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το ‘μετά’ απλώς να σας πω ότι τώρα δεν μιλάμε. Ούτε στο τηλέφωνο. Αυτά και αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλες και όλους. Και να μην ηρεμήσετε ποτέ!

ΑΠΟ ΤΗΝ -Λία

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News