Στην Ελλάδα βρισκόμαστε, έχουμε συνηθίσει στους “υψηλούς τόνους στη Βουλή” και μετά από τόσες σκοτεινές χρονιές, μνημόνια, αντιπαραθέσεις για τα capital controls, τους νεκρούς στο Μάτι και τις φωτιές, τους νεκρούς του κορωνοϊού και τις πλημμύρες, δύσκολα μας ξεκουνάει και μας ταράζει κάτι στις κόντρες πολιτικών αρχηγών και βουλευτών των κομμάτων.
Όμως, η χθεσινή αντιπαράθεση ανάμεσα στον Παύλο Πολάκη και τη Φωτεινή Αραμπατζή είχε μία εκφύλιση, ένα σοβαρό παράπτωμα που σημειώθηκε με τη συμμετοχή και των δύο πλευρών, που μετά από καιρό δικαίωσε όλους τους φόβους για την έκπτωση του πολιτικού λόγου και τις τραυματικές εκτροπές της πρόσληψής του από τους ψηφοφόρους και εν γένει από το σώμα της κοινωνίας.
Για τον μεν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τα εκφραστικά μέσα και τη γενικότερη macho παρουσία του στην πολιτική ζωή της χώρας δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Από κάποιους μάλιστα έχουν υμνηθεί ως αντρίκια και λεβέντικα, ως η επιτομή της ντομπροσύνης, αλλά τι λεβεντιά ακριβώς εντοπίζεται στη φράση “θα σε πάω αίμα”.
Όλα αυτά τα “στεγνά”, “ασάλιωτα”, “πάρε φόρα” και άλλα σαφώς χρωματισμένα με επιθετικότατο σεξισμό, που μπορεί κανείς να βρει στο Twitter του κυρίου Πολάκη είναι αναμενόμενα και ασχέτως αν παρουσιάζονται ως γραφικά, απολύτως επικίνδυνα.
Τους υψηλούς τόνους της κας Αραμπατζή και το ξέσπασμα “γιατί κρύβεστε δυο μέτρα άντρας πίσω από την ασυλία σας;”, την αφουγκράζεται κανείς με κατανόηση, ωστόσο, δεν παύει να είναι μια ύστατη, απηυδισμένη επίκληση σε ένα στερεότυπο.
Και στις μέρες μας, γνωρίζουμε πλέον καλά -είτε για την καλή είτε για την ανάποδη- ότι τα έμφυλα στερεότυπα και οι συνδηλώσεις της εξωτερικής εμφάνισης, όπως δεν αντιστοιχούν σε ελαττώματα, έτσι δεν εκπροσωπούν και αρετές.
[…Και πάντως, ας σημειωθεί και αυτό: την πρέσα που νιώθει μια γυναίκα στην “απάντηση” και την “αντιμετώπιση” σεξιστικών επιθέσεων και στη φρασεολογίας που φλερτάρει άγρια με το χυδαίο, δια ζώσης ή στα social media, την αντιλαμβάνονται και οι πλέον αδιάφοροι για τα πολιτικά].
Όπως και να ‘χει, αν υπήρχε μετρητής σεξισμού σε μία, κατά τα λοιπά, πολιτική αντιπαράθεση, θα είχε σπάσει προ πολλού. Και δυστυχώς, είναι ο χώρος στον οποίο απλώνεται αυτού του είδους ο παρακμιακός πολιτικός λόγος που δεν θλίβει απλώς, αλλά εκπαιδεύει σε μια σειρά από συμπεριφορές. Συμπεριφορές που δεν είναι πλέον ανεκτές και που, ειδικά τα τελευταία χρόνια, γίνεται σοβαρή προσπάθεια να αφήσουμε πίσω μας.
Η κανονικοποίηση αυτού του είδους αντιπαράθεσης, ειδικά ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες πολιτικούς, δίνει σιωπηλή έγκριση για πράγματα που δεν θέλουμε να δούμε στην πολιτική ζωή του τόπου. Από ωμή βία εναντίον γυναικών μέχρι εργαλειοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων που αφορούν στην υγεία τους. Ας μη δούμε άλλα, φτάνει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η Αραμπατζή μάλλον περισσότερο μίλησε στη μοναδική γλώσσα που ο Πολάκης καταλαβαίνει.
Ναι όντως η Βουλή δεν είναι το μέρος όπου μπορούν να ακούγονται τέτοιες κουβέντες, αλλά μερικές φορές το τέρας το πολεμάς με τα δικά του όπλα. Και όχι, δεν γίνεσαι πάντα και εσύ σαν το τέρας.
Προσωπικά θα έλεγα η Αραμπατζή και λίγα του είπε. Αν τώρα έτσι μιλάει γενικότερα ΚΑΙ αυτή είναι άλλο θέμα.