Είμαι στο αυτοκίνητο και οδηγώ. Περιμένω στο φανάρι να ανάψει πράσινο και φοράω σορτσάκι. Ξαφνικά σκάει δίπλα μου τύπος με μηχανή και κοιτάει μέσα στο αμάξι, δε δίνω σημασία, οι δρόμοι είναι στενοί.
Και εκεί που δυναμώνω τη μουσική, ακούω ένα “Τι ωραία μπουτάκια” και μένω με το στόμα ανοιχτό! Συνήθως φωνάζω αλλά πραγματικά τρόμαξα οπότε έκλεισα το παράθυρο και έκανα ότι αγνοούσα τα σήματα που μου έκανε απ’έξω.
Ένιωσα πως ήταν το πιο μεγάλο φανάρι της ζωής μου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε καταλαβαίνω απόλυτα που φρίκαρες, αλλά θα έσκαγα αν δεν έλεγα ( τουλάχιστον στη φαντασία μου): ” Τα δικά σου πάλι, χάλια φαίνονται, σαν μπουκάλες οξυγόνου”.
Σου ‘χω νέα φίλε. Τα μπουτάκια είναι δικά μου και μονάχα δικά μου, άμα θέλω τα κρεμάω και ανάποδα από το δέντρο. Και αν θες να δεις εκθέματα να πας στο μουσείο, εντάξει ψευτόμαγκα;
Υ.Γ.1: Κι εσένα δεν είναι άσχημα. Για ανέβασε λίγο πιο πάνω να δω. Έλα βρε μην ντρέπεσαι. Μόνο μπουτάκια είναι. Ξαφνιάζεσαι που για κάποιες ο πλανήτης δεν γυρίζει γύρω από το πουλί σου, ε;
Υ.Γ.2: Είναι γεγονός ότι οι ξερογλύφτες είναι αγάμητοι μωρό μου. Βλέπε Snik.
Με κουρασμένο ύφος: “Ναι και; Τι μου το λες; Λες να μην ξέρω τα μπούτια μου;”
Αν δεν πέσεις σε ετοιμόλογο θα πει απλώς άλλη μια βλακεία και συνεχίζεις με το “ναι και; τι ακριβώς συζητάμε εδώ;” Αν πέσεις σε μέγιστο παπάρα και αρχίσει τα “θα σου κάνω” παίρνεις το εκατό μπροστά του και λες “Γεια σας, δεχομαι παρενόχληση από μηχανή με την πινακίδα ΥΒΓ… κλπ”.
Χαχαχαχα άγριες φαντασιωσεις