Απογευματάκι, περπατάω στο πεζοδρόμιο. Ο ήλιος με τυφλώνει, καθώς πέφτει καταπάνω μου και δεν φοράω γυαλιά. Περνάω μπροστά από ένα ίδρυμα που στην είσοδό του στέκεται ένας σεκιούριτι. Αντιλαμβάνομαι την παρουσία του ως απειλητική, γιατί διαισθάνομαι ότι με καρφώνει με το βλέμμα του και με σκανάρει από την κορφή ως τα νύχια.
Παρόλα αυτά, με τυφλώνει ο ήλιος και δεν μπορώ να επιβεβαιώσω αυτήν μου την εντύπωση, πράγμα που με κάνει να νιώθω ακόμα πιο ευάλωτη. Καθώς απομακρύνομαι από μπροστά του, ένας κύριος από το απέναντι πεζοδρόμιο, θα μπορούσε να ήταν παππούλης μου, του απευθύνει το λόγο αρκετά έντονα και εκνευρισμένα: “Τι κοιτάς το κορίτσι, ρε; Το ξέρεις; Τι το κοιτάς; Θέλεις κάτι;”
Καθώς απομακρύνομαι κι άλλο, νιώθω ακόμα φόβο μαζί με μια βαθιά θλίψη μέσα μου που επιβεβαιώθηκε τελικά η διαίσθησή μου. Προσωπικά, τέτοια περιστατικά στο δρόμο είναι ικανά να με ρίξουν πολύ και να τα σκέφτομαι περισσότερο από ό,τι χρειάζεται, καθώς έχω την τάση μάλλον να τα εσωτερικεύω.
Ωστόσο, το γεγονός ότι σήμερα, ακριβώς τη στιγμή που ήμουν τόσο ευάλωτη και φοβισμένη, ένας άνθρωπος, ένας ηλικιωμένος κύριος με υπερασπίστηκε, μου χάρισε μια νότα αισιοδοξίας και δικαίωσης. Δικαίωση που φοβήθηκα, που η διαίσθησή μου ήταν σωστή.
Και αισιοδοξία για την υπεράσπιση προς τον συνάνθρωπο σε μια ανίσχυρη στιγμή του. Περιττό να πω ότι ο σεκιούριτι δεν απάντησε τίποτα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολλά μπράβο στον παππού 👏👏
Αχ να πω κι εγώ ευχαριστώ στην κοπέλα που περνώντας από δίπλα μου προχθές μου λέει “πρόσεχε είναι ένας περίεργος στη γωνία” και πραγματικά ήταν ένας κρυμμένος στο επόμενο στενό. Δε πρόλαβα να της πω καν ευχαριστώ εκείνη την ώρα, της το λέω από εδω 💗
Αυτα ειναι τα μικρα πραγματα που κανουν τη διαφορα!
Τουλάχιστον παραβιαστικό να σε σκανάρουν πάνω κάτω. Για την ακρίβεια εμετικό.
Κοίτα τώρα να δεις, πως ερμηνεύσες εσύ τη συμπεριφορά του κυρίου αυτού, πόσο θετικά δηλαδή, και πως αντιλαμβάνεται ο μέσος μισογύνης αντίστοιχη συμπεριφορά που προέρχεται από γυναίκα:
Μια φορά στο δρόμο πετυχαίνω έναν γλοιώδη σαλιάρη να την πέφτει σε μια κοπέλα με αισχρά λόγια, η όποια τα είχε χάσει. Δεν άντεξα, και του είπα να το κόψει, ποιος νομίζει ότι είναι η κάτι αντίστοιχο. Οπότε μου λέει το εξής: “Ζηλέψαμε? Ζηλέψαμε?”.
Ναι ζηλέψαμε μ@@@κα. Από κοντά δεν απαντάω ποτέ, ρίχνω όλο το βρισίδι μουρμουρώντας δυστυχώς.
Εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να σταματήσω να απαντάω παρ’ότι μπορεί να είναι επικίνδυνο ώρες ώρες. Κράζω άσχημα, άλλες φορές βρίζω κιόλας.
Τα τέλευταια 2 χρόνια έχω αναλάβει τη θεραπεία ενός αγοριού. Είχα γνωρίσει και τους 2 γονείς. Ο μπαμπάς με τρομοκρατεί κάθε φορά. Πάντα έλεγε ανάρμοστα σχόλια μπροστά στη γυναίκα και το παιδί του. Πάντα του απαντούσα αμήχανα κάτι του στυλ “αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη θεραπεία του παιδιού που συζητάμε”. Η σύζυγος ατάραχη, μερικές φορές γελούσε κ όλας, όμως το καλό είναι πως πάντα ήταν εκεί και αυτή. Τις τελευταίες βδομάδες έρχεται μόνος να πάρει το παιδί και εγώ τρέμω. Φροντίζω να μην φοράω κολλητά ρούχα, να είμαι ατημέλητη, να μην έχει ΤΙΠΟΤΑ να κοιτάξει. Και αυτό κοιτάει.… Διαβάστε περισσότερα »