Εσείς πόσο συχνά βιώνετε manterruption;

Ο σεξιστικός μύθος της γυναικείας πολυλογίας είναι κάτι από το οποίο υπέφεραν -κυριολεκτικά- βουβά οι γιαγιάδες, ακόμη και οι μητέρες μας. Το στερεότυπο της γυναίκας που μιλάει πολύ και πονοκεφαλιάζει τους άντρες του σπιτιού ήταν ένα από τα… αστειάκια στα οποία βασίστηκαν πολλές γελοιογραφίες, πολλές “αστείες” σκηνές του κινηματογράφου, πολλοί οδηγοί… ευγένειας για “καλές συζύγους” του προηγούμενου αιώνα.

Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, το να σε διακόπτει ο άντρας συνομιλητής σου αποτελεί κανονικότητα. Το βλέπουμε και κυρίως το ακούμε καθημερινά: στις τηλεοπτικές εκπομπές, στις ειδήσεις, στα ανά τον κόσμο Κοινοβούλια, στα επιστημονικά συνέδρια, στο ίδιο μας το σπίτι. Γυναίκες να μην προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν το επιχείρημα, τη σκέψη τους, την κουβέντα που είχαν ξεκινήσει και μετά από λίγο να συμβαίνει… διακοπή. 

Διακοπή, η οποία συμβαίνει έτσι, αβίαστα, χωρίς να ενοχλεί συνήθως τους παριστάμενους, διακοπή που μπορεί να γίνεται με κάποια υποτιμητική χειρονομία ή μία γκριμάτσα, διακοπή η οποία μπορεί να συμβαίνει βία με κάποια βρισιά (“σκάσε”, “βούλωσ’το”, “τώρα μιλάω εγώ!”) στη χειρότερη περίπτωση.

Το manterruption (από το man/άντρας και το interruption/διακοπή) δεν είναι απλώς ένας νεολογισμός για να περιγράψει ακριβώς αυτό που βλέπουμε χρόνια τώρα παντού τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική ζωή. Είναι ένα φαινόμενο, το οποίο πλέον ενοχλεί όλο και περισσότερους και αναφέρεται όχι απλώς ως ενοχλητικό, όσο και επιζήμιο στη δημόσια, αλλά και ιδιωτική σφαίρα.

“Το να μιλάς πάνω στη φωνή της συνομιλήτριάς σου με στόχο να την αναγκάσεις τελικά να παραιτηθεί από την ανάλυση του σκεπτικού της και να κάνει πίσω στη συνομιλία είναι μία από τις πιο χυδαίες μορφές σεξισμού, που συνήθως συνοδεύεται από ταπείνωση σε κοινή θέα”, εξηγεί η Cal Barradas, co-CEO στη ΒΕΤC στο Σάο Πάολο. Μαζί της συμφωνεί και η Σέριλ Σάντμπεργκ, Chief Operating Officer του Facebook, εξηγώντας ότι η πατριαρχική κοινωνία έχει πείσει τις γυναίκες ότι μιλούν πολύ και αυτό είναι εις βάρος τους, ειδικά στον εργασιακό χώρο.

“Γυναίκες που ανησυχούν ότι με το να μιλήσουν επαρκώς, θα γίνουν δυσάρεστες στον εργασιακό τους χώρο, δεν έχουν παραφρονήσει. Συνήθως έχουν δίκιο”, λέει, επιβεβαιώνοντας τον σεξισμό που θέλει τον άντρα απλώς “διακοψία” και τη γυναίκα “ανόητη φλύαρη” ή απλώς “γλωσσού”.

Από τον Κάνιε Γουέστ που πήρε βίαια τον λόγο από την Τέιλορ Σουίφτ στα Mtv Awards το 2009, μέχρι τον Ντόναλντ Τραμπ που στα debate του 2016 δεν άφηνε τη Χίλαρι Κλίντον να σταυρώσει λέξη, τα παραδείγματα άπειρα.

Όσο για τα ελληνικά “χωρικά ύδατα” αρκούν λίγα λεπτά ζάπινγκ για να αντιληφθεί κανείς την υποτίμηση και την απαξία των γυναικών στις δημόσιες συνομιλίες. Από τις απείρου κάλλους συζητήσεις του Big Brother μεταξύ αντρών και γυναικών παικτών, μέχρι τα πολιτικά τηλεπαράθυρα το θέαμα είναι αποκαρδιωτικό.

Και μετά… Μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Εκεί που πολλές φορές, ο πατέρας έχει πάντα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Μέσα στη δουλειά μας. Εκεί που ακόμα και ο υφιστάμενος, αν είναι άντρας δεν θα διακοπεί από κανέναν, ωστόσο, όταν πάρουμε τον λόγο εμείς, θα πρέπει να αναπτύξουμε τα επιχειρήματά μας, έχοντας κατά νου ότι θα μας διακόψουν δεκάδες φορές, μέχρι να ολοκληρώσουμε το σκεπτικό μας.

Πείτε, πείτε κι άλλα. Κι αφού τα εντοπίσουμε όλα, ας σταματήσουμε να δεχόμαστε τη διακοπή ως κάτι το φυσικό, κάτι που συνέβαινε από πάντα, κάτι που μπορεί να συνεχίζεται, χωρίς να τρέχει κάστανο!

Α, και ένα εξαιρετικό compilation διάσημων “διακοψιών” εδώ >>>

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News