Κατάγομαι από ένα χωριό, λίγο έξω από την Αμαλιάδα. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει από το 2014. Με την οικογένεια δεν είχα καλές σχέσεις. Έφυγα όταν ήμουν 18 και πρακτικά δεν ξαναγύρισα ποτέ.
Τη μάνα μου τη χιλιοπαρακάλεσα να έρθει μαζί μου, πολύ πριν πεθάνει ο πατέρας μου. Ήταν βίαιος άνθρωπος, σκληρός, ανέκφραστος. Εμένα δεν με χτύπησε ποτέ, δεν μ’ αγάπησε κιόλας. Τώρα πια, κοιτώντας από μακριά, δεν μπορούσε κιόλας.
Ήταν μονίμως πιωμένος. Για το χωριό μου, είναι αυτός που “πήγε απ’ το πιώμα”.
Φεύγοντας από εκεί ανάσανα λίγο τον κόσμο. Σχεδόν ξέχασα πώς είναι να φοβάσαι όλη την ώρα χωρίς λόγο. Είναι κακό που το λέω, αλλά κι η μάνα μου ανάσανε κάπως μετά.
Φέτος επέστρεψα για το Πάσχα. Παγωμένα πράματα από την πλευρά μου. Εκτός από τη μάνα μου, κανέναν άλλο συγγενή δεν ήθελα, αλλά τι να γίνει; Έπρεπε να δω κόσμο.
Περνώντας από το καφενείο της πλατείας άκουσα το πρώτο “α, ήρθε η κόρη του Γιάννη”. Σε ένα συγγενικό σπίτι άκουσα την απάντηση στο “ποια είναι αυτή; -Η κόρη του Γιάννη”.
Μου ‘ρθε να φιλήσω μια γιαγιά που άκουσα να λέει: “Η κόρη της Φιλίτσας ήρθε! Πόσο μεγάλωσες κοκόνα μου”.
Αν και πολλά χρόνια τώρα δεν είμαι κανενός που λέει και το σύνθημα, θα ήθελα να είμαι μόνο η κόρη της Φιλίτσας. Αλλά όλο το χωριό, στερεοτυπικά και πρόστυχα, θα μου θυμίζει πάντα ότι είμαι η κόρη του Γιάννη. Ότι είμαι κόρη κάποιου που δεν μ’ αγάπησε και παιδί μιας γυναίκας που έκανε ό,τι μπορούσε για να ανοίξω τα φτερά μου όσο πιο γρήγορα γινεται.
Και ναι, αυτό είναι σεξισμός.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κόρη της Φιλίτσας
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Στη θεση σου δεν θα με απασχολούσε τόσο πολύ το πως με αποκαλούν ξενοι( ούτως ή άλλως στα χωριά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν) αλλα το τι είπε αυτή η γιαγιά…
Αυτή η γιαγιά ξέρει….κ τι κουμασι ήταν ο πατέρας σου κ το τι τράβηξε η μητέρα σου απ αυτόν…ίσως να ξέρει κ πράγματα που εσένα ή μητέρα σου,σου απέκρυψε σκόπιμα για να μην καταστραφεί τελείως η ιδέα του πατέρα σου στο μυαλό σου.
Πιάσε αυτή τη γιαγιά κ ρώτα.. ρώτα να μάθεις τι άλλο ξέρει το χωριό που εσύ δεν έμαθες ποτε..μπορεί να βρεθείς προ μεγααααλης εκπλήξεως!!!
θέλουμε δε θέλουμε, είμαστε παιδιά των γονιών μας, δεν μας ρώτησε κανείς 🙂 καταλαβαίνω πως θα ήθελες να ξεχάσεις τον πατέρα σου, αλλά αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν δεν ξανασυναντήσεις ποτέ κανέναν που τον ήξερε… αν θες να πηγαίνεις στο χωριό, αναγκαστικά πρέπει να βρεις τρόπο να το δεχτείς και στην τελική, ίσως να το παίρνεις πιο προσωπικά από ότι χρειάζεται: η γιαγιά είπε πως είσαι η κόρη της μάνας σου επειδή είναι πιο κοντά στη μάνα σου, στο καφενείο φαντάζομαι άκουσες από άντρες που έπαιζαν χαρτιά με τον πατέρα σου πως είσαι κόρη του… και για εμένα τα… Διαβάστε περισσότερα »