Η πολυαναμενόμενη μεταφορά του “Wuthering Heights” από την Emerald Fennell, με πρωταγωνίστριες την Margot Robbie ως Cathy και τον Jacob Elordi ως Heathcliff, τελικά κυκλοφόρησε (με όχι και τόσο φοβερές κριτικές) — δύο πράγματα έγιναν αμέσως απολύτως σαφή: Δεν πρόκειται για μια ταινία που ασχολείται με την ιστορική ακρίβεια και το κοινό περιμένει μια οπτικά εκπληκτική εμπειρία. Όλοι μιλάνε γι’αυτό. Η σκηνοθέτης Emerald Fennell έχει δηλώσει ότι η ταινία δεν είναι μια άμεση μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος της Emily Brontë, αλλά μια εκδοχή του πώς ένιωσε με την ανάγνωση του βιβλίου ούσα έφηβη. Δεδομένου ότι είναι μέσα από το πρίσμα μιας της νεότητας, όλα ενισχύονται: το σεξ, ο ρομαντισμός, τα κοστούμια και οι εκπληκτικές εμφανίσεις ομορφιάς. Με αυτές τις τελευταίες ασχολήθηκε το byrdie και σας τις μεταφέρουμε στο πλαίσιο και του ηδονοβλεπτικού beauty porn αλλά και για να παίρνουμε ιδέες που ίσως μας αρέσουν.
Η Fennell ανέθεσε στη Siân Miller να ηγηθεί της κατεύθυνσης των μαλλιών και του μακιγιάζ (οι δύο είχαν συνεργαστεί προηγουμένως στο Saltburn), δίνοντάς της πλήρη ελευθερία να βελτιώσει τις εμφανίσεις πέρα από τις κλασικές πλεξούδες της αντιβασιλείας και το διακριτικό ρουζ. “[Έγινε σαφές] ότι αυτό θα ήταν ένα όνειρο πυρετού. μια φαντασίωση ιδωμένη μέσα από τα μάτια μιας 14χρονης. Αυτό θα ήταν ένα εκλεκτικό μείγμα τόσων πολλών πραγμάτων”, λέει η Miller στο Byrdie. Το αποτέλεσμα; Ένα υπερ θέαμα σε χρώμα καραμέλας, με στολίδια προσώπου, πλεξούδες με περίπλοκο πλέξιμο και πολύ, πολύ ρουζ στο πρόσωπο.
Παρακάτω, η Μίλερ μοιράζεται όλα τα μυστικά πίσω από τα μαλλιά και το μακιγιάζ της ταινίας, συμπεριλαμβανομένου του συμβολισμού των μαλλιών που συμβαίνουν τόσο γρήγορα που “αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου και θα το χάσεις” και των βασικών προϊόντων της.
Η Έμπνευση
Η Μίλερ λέει ότι βρήκε την σκόπιμη υποτίμηση της ιστορικής ακρίβειας τόσο απελευθερωτική όσο και τρομακτική. Η Φένελ ήρθε οπλισμένη με σελίδες και σελίδες με mood boards που η Μίλερ παρομοιάζει με «έργο τέχνης» – τα πάντα, από φωτογραφίες ταινιών μέχρι αναφορές σε έργα τέχνης, αρχιτεκτονική και φωτογραφίες με τα γόνατα λεκιασμένα από γρασίδι. «Βοηθάει πραγματικά να χτίσεις τον κόσμο στο μυαλό σου», λέει η Μίλερ. Από εκεί και πέρα, η Μίλερ συνεργάστηκε στενά με τους σχεδιαστές κοστουμιών και παραγωγής για να δημιουργήσει μια ενιαία οπτική γλώσσα για την ταινία.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε διάστημα αρκετών ετών και οι εμφανίσεις ομορφιάς ήταν καθοριστικές για να δείξουν τόσο το πέρασμα του χρόνου όσο και την εξέλιξη των χαρακτήρων. Η Μίλερ προσέγγισε την ταινία σε τρία κύρια μέρη: Ανεμοδαρμένα Ύψη, Το Γκρέιντζ και την τελευταία πράξη. Στο πρώτο μέρος της ταινίας, όπου η Κάθι και ο Χίθκλιφ τρέχουν άγρια στους βάλτους, η ομάδα χρησιμοποίησε ψεύτικες φακίδες, «ανεμοδαρμένο» ρουζ στα μήλα κι ελεύθερα μαλλιά για να αντανακλούν ακριβώς αυτή τη διάθεση. Μόλις η Κάθι μετακινηθεί στο κομψό Γκρέιντζ, οι εμφανίσεις αναβαθμίστηκαν ώστε να αντανακλούν την πολυτέλεια του περιβάλλοντός της. Σκεφτείτε: παιχνιδιάρικα χρώματα στα χείλη, μάτια με κοσμήματα και χρυσές φακίδες. Η Μίλερ εμπνεύστηκε από τις εμφανίσεις της δεκαετίας του ’90, όπως των σχεδιαστών Vivienne Westwood και Alexander McQueen, και το μακιγιάζ της Πατ ΜακΓκράθ για τις επιδείξεις Φθινόπωρο/Χειμώνα 2007 και 2009 του Dior.
Το Μακιγιάζ
Για την εναρκτήρια εμφάνιση, «Ξεκινήσαμε από το γεγονός ότι ζουν στο Wuthering Heights, και [το σπίτι] είναι απομονωμένο και εκτεθειμένο. Από την παιδική ηλικία, δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις. Οι Μαυριτανοί είναι η παιδική τους χαρά», μοιράζεται η Miller. Για την εμφάνιση, ήθελε «διαφανές δέρμα, ανοιχτούς τόνους, φακίδες και άγρια και ανέγγιχτα μαλλιά». Η φυσική όψη του δέρματος και ένα «φθαρμένο» κοκκίνισμα ήταν το κλειδί για όλους τους κατοίκους του Wuthering Heights, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Heathcliff.
Για την Cathy, «ήταν πολύ μια less is more αντίληψη». Αυτή και η προσωπική makeup artist Nana Fischer, παρέλειψαν τη σκιά ματιών και τη μάσκαρα, αφήνοντας αντ’ αυτού τον φυσικό ορισμό γύρω από τα μάτια της ηθοποιού να λάμψει. Τα κύρια στοιχεία της εμφάνισής της ήταν εμπνευσμένα από την τάση «μακιγιάζ σε αποχρώσεις ροδιού» με έντονο ρουζ σε χρώματα μούρων και ψεύτικες φακίδες, τις οποίες δημιούργησε χρησιμοποιώντας προσαρμοσμένες μάσκες για φακίδες και μηχανή αερογράφου τόσο στη Miller όσο και στη Charlotte Mellington, η οποία υποδύεται τη νεαρή Cathy. Με αυτόν τον τρόπο, οι φακίδες θα ήταν ίδιες και στους δύο ηθοποιούς, καθώς και από σκηνή σε σκηνή.
Όταν η Cathy μετακομίζει στο The Grange, το γειτονικό ακίνητο όπου συναντά τον μετέπειτα σύζυγό της Edgar Linton, η εμφάνιση αλλάζει για άλλη μια φορά. «Μείναμε πίσω στις φακίδες επειδή τώρα ζει μια πιο εσωτερική, προστατευμένη ζωή. «Υπάρχει πολύ περισσότερη πολυτέλεια, πολύ περισσότεροεπίσημο ντύσιμο», λέει η Miller. Τότε είναι που έρχονται στο προσκήνιο αυτές οι αναφορές στην πασαρέλα, όπως και πιο έντονα χρώματα κι οι ενδιαφέρουσες υφές.
Για τα προϊόντα, η Miller χρησιμοποίησε foundation Chanel σε όλο το καστ. Για το κοκκίνισμα στους χερσότοπους της Cathy χρησιμοποίησε το Chanel No. 1 Lip and Cheek Balm και παλέτες από το Le Maquillage Professional. «Επειδή πρόκειται για μια ταινία της Emerald Fennell, έχω πάντα κάτι που μπορεί να δημιουργήσει λίγη λάμψη ή εφίδρωση». Αυτό περιλαμβάνει την αλοιφή Paw Paw, την Eight Hour Cream της Elizabeth Arden και έναν ψεκαστήρα.
Ο Συμβολισμός των Μαλλιών
Η Μίλερ δημιούργησε 35-40 χτενίσματα για τη Ρόμπι κατά τη διάρκεια της ταινίας, χρησιμοποιώντας δύο περούκες κατά παραγγελία, προσαρμοσμένες στο χρώμα της —ήταν σημαντικό για τη Φένελ να είναι ξανθιά— καθώς και ένα κομμάτι μισής περούκας στο πίσω μέρος, έξι κατά παραγγελία κοψίματα, «μερικές extensions» και τουλάχιστον επτά μέτρα υφάδι. Η Φένελ ήθελε πολλά looks στο σύντομο πρόγραμμα γυρισμάτων, οπότε η Μίλερ ανέπτυξε ένα σύστημα plug-and-play. «Ήθελα να είναι σαν τα Lego, όπου θα μπορούσες να έχεις μια θεμελιώδη βάση. Θα μπορούσες να αλλάζεις συνεχώς περούκες από πάνω. Μία την μια φορά, μία την άλλη φορά».
Ενώ το μακιγιάζ αντανακλούσε κυρίως το πέρασμα του χρόνου, τα μαλλιά της Cathy αποκάλυπταν περισσότερο την εξέλιξη του χαρακτήρα της. Μόλις μετακομίζει στο The Grange, ανταλλάσσει τα κυματιστά μαλλιά της με στιλπνά στυλ που δεν είναι δυνατά χωρίς τη βοήθεια μιας υπηρέτριας. Σε μια ήδη αντιγραμμένη εμφάνιση από το τρέιλερ, η Cathy φοράει περίπλοκες πλεξούδες με ενδιάμεσα πλέξιμο από κόκκινες κορδέλες. Η Miller επισημαίνει ότι στις προηγούμενες σκηνές, η Cathy φαίνεται να φοράει έναν δερμάτινο κορσέ με δέσιμο μπροστά, αφού δεν υπήρχαν υπηρέτες για να της τον δέσουν πίσω. «Φυσικά, πήγε στο Grange, και όλα δένονται πλέον από την πίσω πλευρά, επειδή έχεις κάποιον να σε βοηθήσει. Τα μαλλιά μιμούνται αυτή την αλλαγή στον τρόπο ζωής». Στη σκηνή, η κάμερα ακολουθεί την Cathy από πίσω, και την οδηγεί στο δωμάτιο της Isabella με τις κορδέλες, γεμάτο ρούχα φτιαγμένα στα μέτρα της. «Είναι μια δήλωση για την κοινωνική της θέση, και έρχεται σε πραγματική αντίθεση με την καταγωγή της».
Καθώς περνάει ο καιρός, η Cathy γίνεται πολύ πιο αυστηρή και ακόμη και σκληρή, κάτι που αντικατοπτρίζεται σε αυτό που η Miller αποκαλεί «κέρατα», μια εκδοχή των Victory Rolls της δεκαετίας του ’40. Η Cathy γίνεται όλο και πιο μοχθηρή και σκληρή, τα φορέματά της είναι λιγότερο πλούσια και φουσκωτά, «και εκεί μπαίνουμε σε αυτά τα rolls», λέει η Miller. «Η σιλουέτα, είναι λιγότερο απαλή, είναι πιο αυστηρή». Η ίδια η εμφάνιση είναι εμπνευσμένη από μια κοκκώδη φωτοτυπία μιας εικόνας της Vivienne Lee από το Gone With the Wind που λάτρευαν τόσο η Miller όσο και η Emerald, αλλά αντιπροσωπεύει και τη διαβολική της στροφή.
Άλλες συμβολικές λεπτομέρειες περιλαμβάνουν αυτό που η Miller αποκαλεί «κοτσίδα κόλπου» (vagina braid) στο πίσω μέρος ενός από τα χτενίσματα της Cathy κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικά φορτισμένης σκηνής (συμπίπτει επίσης με μια ρωγμή που σχηματίζεται σε έναν τοίχο στο Wuthering Heights). Υπάρχουν επίσης τα νυφικά μαλλιά της Cathy, αν και καλύπτονται ως επί το πλείστον από το υπέροχο πέπλο της. Η Miller δημιούργησε έναν σχηματισμό αλυσιδωτής πλέξης με τα μαλλιά, ένα σύμβολο του κλουβιού που έχει χτίσει προδίδοντας την καρδιά της και παντρευόμενη με τον Linton παρά το γεγονός ότι αγαπά τον Heathcliff. «Έχει παγιδευτεί η ίδια, αλλά υπάρχει αυτή η παγίδα, έστω και οικειοθελώς. Μπήκε σε αυτό με ανοιχτά μάτια, αλλά υπάρχει λύπη, και αυτό [αντιπροσωπεύει]», λέει ο Μίλερ.
Με στοιχεία από byrdie
ΝΒ. Τα προϊόντα δεν αναφέρονται διαφημιστικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τι έχει τραβήξει αυτό το έρμο το βιβλίο… Που μόνο ερωτική ιστορία δεν είναι!
Ωραία τα look, αλλά πολύ περιτύλιγμα, και από ουσία…
Πράγματι, το βιβλίο είναι ένα αριστούργημα και δεν του αξίζει να κακοποιείται. Επίσης πράγματι, δεν είναι ερωτική ιστορία, πόσο μάλλον να προωθείται ως τέτοια στο κοινό.
Εγώ τώρα μπήκα να δω το τρέιλερ και βλέπω στην πρώτη πρώτη σκηνή “inspired by the greatest love of all”. Και στην τελευταία “released for the Valentine’s day”. Που όταν πρωτοδιάβασα τον Πύργο των καταιγίδων στην εφηβεία μου, μου σηκώθηκε η τρίχα από το πόσο κακοποιητική ήταν αυτή η σχέση. Και αυτό 30 χρόνια πριν, όταν ακόμα η έννοια και τα χαρακτηριστικά της κακοποίησης ήταν άγνωστα στον γενικό πληθυσμό και στα εφηβικά μου μάτια. Νομίζω διαβάζοντας αυτό το βιβλίο έμαθα και κατάλαβα τι είναι η κακοποίηση και ήταν σοκαριστικό. Και έχουμε φτάσει 2026 και ακόμα τέτοιες τοξικές και κακοποιητικές σχέσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό ακριβώς! Ίσως αξίζει δικό του άρθρο.
Το έχεις δει; Είναι όντως τόσο πατάτα; Έχω ακούσει τόσο διχασμένες κριτκές που έχω ιντριγκαριστεί
Όχι, δεν έχω δει την συγκεκριμένη ταινία, έχω δει τις παλιότερες εκδόσεις, αυτή με τον Λώρενς Ολίβιε, και μια τηλεταινία του BBC. Και μετά διάβασα το βιβλίο στα αγγλικά. Και αναρωτήθηκα αν έχουν την παραμικρή σχέση οι ταινίες με το βιβλίο, ε μάντεψε, δεν έχουν. Το βιβλίο, δεν είναι ερωτική ιστορία. Η ερωτική ιστορία μεταξύ αυτών των δύο, είναι ένα μικρό κομμάτι του βιβλίου, το βιβλίο είναι πολύ περισσότερο μια ιστορία εκδίκησης, μια ιστορία ταξικής διαφοράς, και έχει και μια χροιά μεταφυσικού. Πολύ περισσότερο περιγράφεται η φύση και τα τοπία, (άπειρες διαφορετικές λέξεις για τους χερσότοπους), η απομόνωση, η μοναξιά,… Διαβάστε περισσότερα »
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι η ταινία του 1992 (αν δεν κάνω λάθος ένα πάνω ένα κάτω) με το Ralph Fiennes καλύπτει ολόκληρη την πλοκή του βιβλίου και διαθέτει τεράστιο μέρος αυτού του αυτοκαταστροφικού στοιχείου στον Χίθκλιφ αλλά και στους υπόλοιπους χαρακτήρες και που τους κάνει τόσο φοβερούς. Πάσχει κάπως στην «χημεία» του κεντρικού ζεύγους, κατά τη γνώμη μου, παρόλο που η Μπινός είναι καλή στον ρόλο της. Έχουν κάπως αντιθετικό τρόπο ερμηνείας κι αυτό δημιουργεί ίσως αυτή την αίσθηση. (Λείπει σκληρότητα από την Μπινός, αλλά όχι από τον Φάινς). Επίσης πολύ καλή κι επαρκής είναι μια αγγλική παραγωγή της δεκαετίας του… Διαβάστε περισσότερα »
Τουλάχιστον οι ταινίες είναι όντως ρομάντζα; Γιατί τις ταινίες δεν τις έχω δει αλλά το βιβλίο όταν το διάβασα στην εφηβιά μου για horror μου το πρότειναν, για horror το διάβασα και μια χαρά ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου (ίσως λίγο άλλου είδος horror από αυτό που περίμενα) και το βρήκα αριστούργημα. Πρώτη φορά σήμερα διαβάζοντας το ποστ και βλέποντας το τρειλερ ακουσα να αναφέρεται ως romance και έφρειξα. Αλλά αν στις ταινίες του έχουν αλλάξει τα φώτα, τότε πάει και έρχεται (Αν και το να παρουσιάζεται μια τόσο κακοποιητικη σχέση ως ιδανικη δεν δικαιολογείται με τίποτα).
Επεμβαίνω τώρα στην μεταξύ σας συζήτηση, αλλά επειδή το βιβλίο το διάβασα στα 12-13 όπως πάρα πολλές κοπέλες, και το’χω ξαναδιαβάσει άλλες καμμιά 10αριά φορές τουλάχιστον, η ιστορία μου φάνηκε μια τρομερά σκληρή και παθιασμένη ερωτική ιστορία, ναι μεν, που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΟΜΩΣ ΝΑ ΒΙΩΘΕΙ στο επίγειο επίπεδο. Ήταν καταραμένη, ένας λόγος παραπάνω επειδή μεγαλώσαν σαν αδέρφια. Κι εδώ κολλάει κι ο υπηρέτης που τους κυνηγούσε με τη Βίβλο στο χέρι. Μέτραγε πολύ δηλαδή το μεταφυσικό της υπόθεσης που είναι κομβικό σημείο της πλοκής και της θεματικής. Ελπίζω να μην το έχουν αφαιρέσει, θα’χει χάσει όλο το νόημα η υπόθεση.
Δεν νομίζω ότι καμιά μεταφορά ανέδειξε το μεταφυσικό, όχι μόνο της σχέσης, αλλά και του τοπίου, που νομίζω ότι στο βιβλίο είναι έντονο.
Προσωπικά, πιστεύω ότι όλη η ζημιά έγινε στην τηλεοπτική μεταφορά του BBC, που στο τέλος, όταν πεθαίνει και ο Χήθκλιφ, τους θάβουν δίπλα ξηλώνουν τα δύο φέρετρα για να τα ενώσουν. Μια τελείως ρομαντική κατάληξη, που αν δεν με απατά η μνήμη μου, δεν υπάρχει στο βιβλίο. Από εκεί και μετά, ήταν αδύνατο να μην αντιμετωπιστεί κάθε μεταφορά του βιβλίου σαν ερωτική ιστορία.
Αυτό με τα φέρετρα υπάρχει ατο βιβλίο, το ομολογεί ο ίδιος ο Χίθκλιφ. (Και όντως αγγίζει το μεταφυσικό, αν και το μεταφυσικό του τοπίου του ίδιου δύσκολα μεταφέρεται στην οθόνη) Βάζω το απόσπασμα: I’ll tell you what I did yesterday! I got the sexton, who was digging Linton’s grave, to remove the earth off her coffin lid, and I opened it. I thought, once, I would have stayed there: when I saw her face again—it is hers yet!—he had hard work to stir me; but he said it would change if the air blew on it, and so I struck… Διαβάστε περισσότερα »
Ε, εδώ που τα λέμε, τα ήθελε λίγο ο ποπός της Μπροντέ, όταν έγραψε κάτι τέτοιο. Που πας κυρία μου, δεν καταλαβαίνεις ότι 150 χρόνια μετά, το Χόλλυγουντ θα σου αλλάξει τα φώτα?
Θα έλεγα ότι οι ταινίες είναι μόνο ρομάντζα. Για το βιβλίο, είπες τη σωστή λέξη, horror, ακριβώς αυτό, ένα άλλου είδος horror, αριστούργημα όντως!
Το είδα. Αν περιμένεις μεταφορά του βιβλίου θα απογοητευτείς. Μόνο τα ονόματα και το τοπίο είναι ίδια. Θα έλεγα να το δεις ανεξάρτητα από το βιβλίο. Σαν μια ιστορία αγάπης εποχής, με εντυπωσιακά κοστούμια και εντυπωσιακούς πρωταγωνιστές. Υπό αυτό το πρίσμα εμένα δε μου φάνηκε άσχημο.
Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο ούτε είδα καμιά σχετική ταινία. Από αυτά που βλέπω εδώ, οφείλω να ομολογήσω ότι εντυπωσιάστηκα από τις εικόνες, τι ωραία έμπνευση η κόκκινη μπάλ φούστα με το κόκκινο γυαλιστερό δάπεδο, το υγρό τούλι-σελοφάν δώρου και το μαύρο πέπλο στον άνεμο! Και οι πρωταγωνιστές (ειδικά η Μάργκοτ) είναι ανεπιτήδευτα τόσο όμορφοι. Για να το λένε όλοι, προφανώς δεν πρόκειται για (έστω καλή) μεταφορά του βιβλίου (βάση ίσως), αλλά από όσο καταλαβαίνω, αξίζει τουλάχιστον που “πονούν τα μάτια μου”.
Όπως καταλαβαίνεις, τα κοστούμια δεν έχουν καμιά αληθοφάνεια, και καμιά σύνδεση με την τοποθεσία και την χρονολογία του βιβλίου.