Τι είναι το “BarbieCore κίνημα” και κατά πόσο είναι φεμινιστικό;

Δεν αποθεώνω, δεν καταδικάζω: εκεί γύρω στα 9 μου και ενώ στο σπίτι μας υπήρχαν πολλά και διάφορα παιχνίδια, και γενικώς μία πολυσυλλεκτικότητα αναφορικά με το τι παίζαμε -και Bibibo και Μικρά Πόνυ, και Τρελοί Πειρατές και επιτραπέζια, και κουκλόσπιτα και κουζινικά, και αυτοκινητάκια και κάρτες ΥπερΑτού-, κάποιοι θείοι αποφάσισαν να μου κάνουν δώρο και μία κούκλα Barbie.

Ξαναλέω, δεν τρελαινόμουν για κάποια συγκεκριμένη κούκλα, όμως, το συγκεκριμένο δώρο το θυμάμαι. Φορούσε μία τουαλέτα με ανάγλυφα αστέρια που φωσφόριζαν στο σκοτάδι και όπως και να το κάνεις ήταν ένα σοβαρό δώρο για ένα παιδάκι γύρω στα 9 που ήταν και κορίτσι, ασχέτως αν αυτό το παιδάκι περνούσε καλύτερα με τα ομαδικά παιχνίδια εξωτερικού χώρου που είχαν και λίγη δράση, τελοσπάντων.

Τα 9 πέρασαν πολύ γρήγορα και πώς βρέθηκα 3 δεκαετίες μετά να χαζεύω το πώς η Barbie όχι απλώς είχε γίνει η πιο επιδραστική κούκλα που επιστρέφει μέσα στα χρόνια για να κάνει φασαρία ούτε που το κατάλαβα, φαντάζεσαι λοιπόν την έκπληξη μου, όταν άρχισα να διαβάζω δεξιά και αριστερά για το Barbiecore κίνημα (!) και για την τάδε διάσημη που προσχώρησε στο BarbieCore κίνημα και πάει λέγοντας…

Flashback στα 9 και στα 19: ο ανήλικος εαυτός μου ενώ καταλάβαινε ότι κάτι σπουδαίο παίζεται με αυτή την κούκλα, λίγο δεν μπορούσε να προχωρήσει σε περισσότερες συνάψεις. Ας πούμε, εγώ έμοιαζα περισσότερο με…λαχανόπαιδο, όλα μου τα παιδικά χρόνια ή με κάποιο μέλος παιδικής αδελφότητας που ξετρυπώνει θησαυρούς και κάνει ό,τι αταξία μπορείς να φανταστείς.

Το BarbieCore κίνημα δουλεύει εδώ και καιρό και απευθύνεται σε θαυμαστές της τέλειας κούκλας με την ονειρεμένη ζωή. Η Barbie εδώ και χρόνια αποτελεί πηγή έμπνευσης τόσο για τους λάτρεις της μόδας όσο και για τους σχεδιαστές και φυσικά δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί.

Όταν από παιδάκι είσαι κάπως πιο μελαχρινό, κάπως πιο ατσούμπαλο και σαματατζίδικο από μία -ομολογουμένως- πανέμορφη, αψεγάδιαστη κούκλα, ο βαθμός ταύτισης είναι μικρός. Και μετά, στα 19, με όλο αυτό το baby-fat να επιμένει ακόμα στη μετεφηβική περίοδο της ζωής σου, με μικρή πρόσβαση σε καλλυντικά και κούρες ομορφιάς -κυρίως λόγω άλλων ενδιαφερόντων ακόμη- ο βαθμός ταύτισης εξακολουθεί να παραμένει μικρός. Ας πούμε, το σώμα μου, ασχημάτιστο και σίγουρα μακριά από κάθε πρότυπο ομορφιάς, καμία σχέση δεν είχε με τις θαυμαστές αναλογίες της κούκλας που στο μέλλον θα αποκτούσε πολλές “φίλες”, οι οποίες κάπως θα μου έμοιαζαν (ευλογημένο diversity!).

Όμως, είτε ταυτιζόταν είτε όχι, είτε συμφωνούσα είτε όχι, η Barbie και οι προτιμήσεις της, η Barbie και η αισθητική, η Barbie και τα αγαπημένα της χρώματα / ρούχα / διακοσμήσεις / αξεσουάρ εξακολουθούσε να αποτελεί σημείο αναφοράς – να ένα παιχνίδι / influencer πολύ πριν εφευρεθεί ο όρος…

Τι είναι, όμως, το BarbieCore κίνημα και γιατί το συζητάμε αυτή τη στιγμή; Κατ’ αρχάς να πούμε κάπου εδώ ότι όλο αυτό το ανανεωμένο ενδιαφέρον για την αισθητική της κούκλας προέκυψε και από την ταινία με τον Ράιαν Γκόσλινγκ και τη Μάργκοτ Ρόμπι (καθόλου δεν κρίνω! Καθόλου δεν αναφέρω τις πρώτες εντυπώσεις μου όταν είδα τον Γκόσλινγκ ως Κεν, ας τα αφήσουμε αυτά για κάποια άλλη στιγμή).

Το BarbieCore κίνημα δουλεύει εδώ και καιρό και απευθύνεται σε θαυμαστές της τέλειας κούκλας με την ονειρεμένη ζωή. Η Barbie εδώ και χρόνια αποτελεί πηγή έμπνευσης τόσο για τους λάτρεις της μόδας όσο και για τους σχεδιαστές και φυσικά δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί.

Η Barbie είναι Αμερικανίδα, από το Μαλιμπού, ξανθιά, γαλανομάτα, όμορφη, καλοσυνάτη, εύπορη. Όχι τώρα, αλλά από πάντα ήταν κάτι περισσότερο από ένα παιδικό παιχνίδι. Όπως γράφει χαρακτηριστικά και το Elle είναι το σύμβολο του Αμερικανικού Ονείρου, “ο φάρος των προτύπων ομορφιάς και το έμβλημα της χλιδής”.

Ταυτόχρονα, όμως -και αυτό κάπως με εξέπληξε για να είμαι ειλικρινής- η Barbie αποτελεί και φεμινιστικό σύμβολο, δεδομένου ότι εκπροσωπεί τη χειραφέτηση, την ανεξαρτησία των γυναικών, το ιδανικό ότι κάποια μπορεί να γίνει ό,τι θελήσει, αρκεί να το οραματιστεί.

Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί, τα τελευταία χρόνια κανένα άλλο brand δεν έχει επιχειρήσει να τροποποιήσει τα προϊόντα του ώστε να επικοινωνήσει την πρόθεσή του να αναμιχθεί με τα ζητούμενα του μεγάλου κάδρου. Υπήρξε trangender Barbie, Barbie με ακουστικά βαρηκοΐας, μαύρη Barbie, έγινε δηλαδή μια μελετημένη προσπάθεια να αφουγκραστεί η “κούκλα” τα ζητούμενα εκπροσώπησης κοινωνικών κατηγοριών με σαφές πρόβλημα ορατότητας.

Τώρα, το πώς συνδέονται οι φεμινιστικές προεκτάσεις της Barbie με τα μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς, αυτό είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα, στην οποία η εταιρεία παραγωγής της κούκλας αποφάσισε να μπει τα τελευταία χρόνια με μία σειρά από κούκλες που θα προωθούσαν τη διαφορετικότητα και την ορατότητα (επίσης) διαφορετικών τύπων γυναικών.

Το BarbieCore, ωστόσο, φαίνεται να είναι κάτι άλλο. To Barbiecore aesthetic για την ακρίβεια, όπως το χασταγκάρουν στα social media και στα sites αναφέρεται στη λατρεία του ροζ, στον jet setting τρόπο ζωής, στο bimbofied franchise που, μας αρέσει ή όχι, για πολύ κόσμο εκεί έξω είναι άπιαστο όνειρο ζωής. Και στα όνειρα μπορείς να είσαι όποιος και όπως θέλεις…

Και είμαστε ΟΚ με αυτό;

Μισό να το εξετάσουμε λίγο: Το Barbiecore έχει τις ρίζες του στη φιλοδοξία. Η κούκλα έχει το σπίτι των ονείρων της, το αγόρι των ονείρων της, τον τρόπο ζωής των ονείρων της. Είναι ξανθιά, λεπτή, πλούσια και το ξέρει. Είναι η επιτομή του “όλα τα κορίτσια θέλουν να γίνουν σαν αυτήν, όλα τα αγόρια θέλουν να είναι μαζί της”.

Εκεί έξω, υπάρχουν πολλές φανατικές της Barbie που έκαναν το παν για να μοιάσει η ζωή τους με τη…δική της και φυσικά αυτό το ξέρουν τα brands που προωθούν τη φιλοσοφία του κουκλόσπιτου της Barbie στα αγαθά τους.

Η Barbie της Margot Robbie έχει σκοπό να εισάγει κάτι νέο σε όλη αυτή τη διαχρονική γοητεία της κούκλας. Να εξηγήσει τη φεμινιστική πλευρά της, το πώς και το γιατί της ύπαρξής της που δεν εξαρτάται από κάποιον άλλον…

Ωστόσο, όπως διαβάζω, η Barbie της Margot Robbie έχει σκοπό να εισάγει κάτι νέο σε όλη αυτή τη διαχρονική γοητεία της κούκλας. Να εξηγήσει τη φεμινιστική πλευρά της, το πώς και το γιατί της ύπαρξής της που δεν εξαρτάται από κάποιον άλλον… Τι να πω; Αναμένω με τρελή περιέργεια να τα δω όλα αυτά.

Μέχρι τότε, βλέπω το BarbieCore κίνημα να προελαύνει στα cat-walks: Ο Moschino αφιέρωσε τη συλλογή SS/15 στην κούκλα Mattel, με μια επίδειξη όλων εκείνων των στοιχείων που αγαπήθηκαν (και επικρίθηκαν) και με έμφαση στις χαρούμενες χρωματικές παλέτες και στα ωκεάνια μοτίβα από το αιώνιο θέρος στη ζωή της Barbie.

Ομοίως, η συλλογή PP Pink του Valentino που παρουσιάστηκε φέτος ήταν επίσης ένας εμφανής φόρος τιμής στο αγαπημένο χρώμα της κούκλας.

Η συλλογή του Valentino δεν ήταν μόνο μία από τις πιο σεβαστές της σεζόν FW/23, αλλά οι νοσταλγικές αλλά και σύγχρονες δημιουργίες του Pierpaolo Piccioli έχουν ενθουσιάσει διασημότητες όπως η Gigi Hadid στο κόκκινο χαλί μέχρι τη Nicola Peltz Beckham στο Met Gala.

Πείθομαι; Δεν ξέρω ακριβώς, οπότε θα το θέσω ως εξής: για χρόνια η Barbie προσέλκυσε αρνητική κριτική, κυρίως για τον τρόπο που -αρχικά, άθελά της- επέβαλε ένα συγκεκριμένο πρότυπο ομορφιάς προσώπου και σώματος. Δεν ξεχνάω το bullying σε γυναίκες που της έμοιαζαν και την ταμπελοποίησή τους με χαρακτηρισμούς όπως “πλαστικές”, “άψυχες”, “πειραγμένες”.

Αν ωστόσο, η εταιρεία παραγωγής της Barbie έχει αποφασίσει να δώσει στο κορυφαίο προϊόν της έναν διαφορετικό κύκλο ζωής, πιο προσγειωμένο, πιο…σκεπτόμενο και κοινωνικά ευαίσθητο, ε, τότε θα μπω στη διαδικασία να σκεφτώ μήπως με λίγο ροζ παραπάνω δεν χάθηκε ο κόσμος. Μόνο τότε, όμως.

Όσο για το κίνημα; Για την ώρα είναι ένα κίνημα που εκτείνεται στα fashion events και πολύ πιθανά να τελειώνει εκεί. Ή ένα κίνημα που αγαπά τα όμορφα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, αν και τέτοια κινήματα έχουν υπάρξει αρκετά και ίσως πολύ πιο φιλοσοφημένα αναφορικά με την αποστολή τους.

Θα αφήσω τον χρόνο να μου το δείξει -αν όλο αυτό το κείμενο αφήσει ένα κάποιο θετικό αποτύπωμα στις ζωές των γυναικών- και θα επιλέξω το αγαπημένο μου μπλε ολόσωμο μαγιό που και με εκφράζει και με κάνει να νιώθω άνετα με το σώμα μου. Απλά πράγματα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News