Οι πασαρέλες μόδας που ολοκληρώθηκαν στα μέσα Οκτωβρίου ανέδειξαν πολλές τάσεις, αλλά μαζί με τις ζώνες, τις αφέλειες και τα κρόσσια, και την επαναφορά των βραδινών γαντιών, κάτι αόριστα γνώριμο επανέκαμψε και έβαλε στο περιθώριο τις πρόσφατες επιτυχίες της βιομηχανίας στην συμπερίληψη: η έντονη αδυναμία των μοντέλων.
Είναι κάτι που βλέπαμε στο Tik Tok και στο Youtube με την νέα τάση των influencers για thin & rich, αλλά όταν το βλέπεις στη βιομηχανία της μόδας, όπως είναι οι πασαρέλες της επερχόμενης σεζόν, παίρνει άλλη βαρύτητα, σημαίνουσα και καθοριστική.
Μπορεί να υποστηριχθεί ότι η μόδα στο σύνολό της είναι υποκειμενική και οι σχεδιαστές πρέπει να δημιουργούν την τέχνη που τους εμπνέει για τις γυναίκες που οραματίζονται, αλλά αυτό το επιχείρημα δεν λαμβάνει υπόψιν τον ρόλο που έχουν παίξει ο ρατσισμός, η χοντροφοβία κι η μισαναπηρία στην κοινωνία μας. Επιπρόσθετα, τέτοια ροπή σκέψης ως καθαρά προσωπική προτίμηση αποσυνδέει το επιχείρημα από την σιωπηρή προκατάληψη του προνομίου. Καθώς και από την τάση σχολιασμού προς τα σώματα με αρνητική χροιά που κυριαρχεί ανθρωποφαγικά στα media.
Για το body shaming στην Ηλιάνα Παπαγεωργίου του Love Island
Το μοντέλο Ella Halikas έκανε ένα βίντεο στα σόσιαλ του όπου εντόπιζε ακριβώς αυτό. Την υπαναχώρηση της βιομηχανίας στην συμπεριληπτικότητα. Η πρώην αρχισυντάκτρια του Fashionista.com Tyler McCall, η οποία ανάρτησε στο Twitter μετά την εμφάνιση φωτογραφιών από την παρουσίαση της Miu Miu στην πασαρέλα με την Bella Hadid έγραψε: «Σας παρακαλώ, το έχω βαρεθεί τόσο πολύ. Ξέρω ότι όλοι προσποιούμαστε ότι δεν πρόκειται για την επαναφορά της λατρείας του αδύνατου σώματος ή οτιδήποτε άλλο τέτοιο, αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω αυτό».
Το θέμα δεν είναι αισθητικό, είναι εντελώς πρακτικό. Η αρθρογράφος Tess Garcia ανέλυσε στο In Style ότι «από τους 327 εγκεκριμένους από τη βιομηχανία σχεδιαστές στο ημερολόγιο μόδας [των shows], το 9% προσφέρει ρούχα σε μέγεθος 20 και άνω.
Πρόκειται για μόλις 30 μάρκες συνολικά, 22 από τις οποίες εδρεύουν στη Νέα Υόρκη». Αυτά τα ευρήματα συνάδουν με τα δεδομένα από την έκθεση διαφορετικότητας του The Fashion Spot, η οποία αν και δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί για αυτή τη σεζόν, διαπίστωσε ότι η συμπερίληψη μεγέθους στις πασαρέλες δυσκολεύτηκε να ανακτήσει τη δυναμική που είχε δημιουργήσει πριν από την πανδημία.
Μάλιστα υπάρχει και τοπογραφία της συμπεριληπτικότητας, με κάπως αναπάντεχα ευρήματα. Από τις τέσσερις Εβδομάδες Μόδας, το Λονδίνο αντιπροσωπεύει το μικρότερο εύρος μεγεθών συνολικά, με μόλις 1% των σχεδιαστών να προσφέρουν ρούχα από νούμερο 20 και άνω και το 27% να φτάνει το νούμερο 14. Ακολουθεί στενά το Παρίσι, μετά το Μιλάνο και, τέλος, η Νέα Υόρκη στην κορυφή της συμπεριληπτικότητας, με το 19% των σχεδιαστών να παράγουν ρούχα σε μέγεθος 20 ή μεγαλύτερο. Αυτοί οι αριθμοί μπορεί να προκαλέσουν σοκ, λαμβάνοντας υπόψη τις τόσες μάρκες διαφορετικότητας μεγέθους που παρουσιάστηκαν προς τα έξω αυτή τη σεζόν.
Όταν οι επωνυμίες δεν μεταφέρουν τη συμπερίληψή τους από την πασαρέλα στον πραγματικό ιματισμό, αισθάνεσαι ότι στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για επιτελεστικότητα, ένα μάρκετινγκ στην συμπερίληψη, και στη χειρότερη βλάπτει τους αγοραστές που αισθάνονται ότι έχουν αποκλειστεί πρακτικά όταν είναι ώρα να κλικάρουν για αγορά προϊόντος τις ιστοσελίδες.
«Νομίζω ότι υπάρχει μια τεράστια αγορά και μέλλον για plus fashion», λέει η Zhvania. «Απλώς πρέπει να υπάρχει μια βάση για αυτό. Οι φοιτητές χρειάζονται μαθήματα και εμείς χρειαζόμαστε καθηγητές για να διδάξουν τους ανθρώπους. Κάντε τους ανθρώπους να σκεφτούν και να κατανοήσουν ότι υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλο μέγεθος στον χώρο της μόδας».
Στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού, η Ester Manas τιμήθηκε ευρέως για τη συλλογή της «Sunset Body», η οποία παρουσίαζε μια μεγάλη ποικιλία μοντέλων. Δυστυχώς όμως, η μάρκα πουλάει μόνο μεγέθη έως και 16 (το μέσο μέγεθος Αμερικανίδας) ενώ πολλά σχέδια ουσιαστικά προσφέρονται σε μια μόνο επιλογή μεγέθους που λόγω ελαστικότητας θεωρούνται one size fits all…
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κι ακόμη πιο συγκεκριμένα όμως, ακόμα και σε μάρκες με δυνατότητα μεγάλων μεγεθών, ουσιαστικά αυτό είναι προσχηματικό. Όπως ερεύνησε η Garcia, στον Givenchy, μια χούφτα ρούχων για το σπίτι (loungewear) φτάνουν στο νούμερο 24, αλλά είναι μυστηριωδώς sold out σε όλα τα σχέδια εκτός από ένα hoodie. Ακόμη και στον Tommy Hilfiger, μάρκα που περιέλαβε πολλά μοντέλα με καμπύλες στην τελευταία του έκθεση, πουλά μόνον περίπου 10 στυλ προϊόντων στο μεγαλύτερο του μέγεθος, το 24. Οι περισσότερες από τις προσφορές plus-size της μάρκας είναι casual αθλητικά ρούχα ή ενδύματα ύπνου.
Όπως είναι κατανοητό, οι υποστηρικτές της συμπερίληψης μεγεθών προσπαθούν να καταλάβουν γιατί συμβαίνει αυτό και πώς μπορούν να προωθήσουν τον διάλογο με την βιομηχανία για άλλη μια φορά. Ωστόσο, το πρόβλημα φαίνεται να είναι πολύ μεγαλύτερο από τη μόδα.
Η πανδημία από την μία πλευρά και η εμμονή με το TikTok της Gen Z αναγέννησε την αισθητική Y2K τους τελευταίους μήνες. Μαζί όμως ήρθε η εμμονή των αρχών της δεκαετίας του 2000 με τη βέλτιστη σωματική λεπτότητα. Πολλοί δημοσιογράφοι μόδας έσπευσαν να αποδώσουν αυτή την αναδυόμενη έλλειψη ενδιαφέροντος της μόδας για τη διαφορετικότητα των σωμάτων (άρα το body neutrality) στην αναβίωση της αισθητικής Y2K και του thinspo (συντομογραφία του thin inspiration). Και ενώ δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το στυλ επανήλθε -οι τάσεις είναι κυκλικές κι εναλλάσσονται συστηματικά στη μόδα- ο οδικός χάρτης της νέας δημοτικότητας του Y2K εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η ποικιλομορφία του σώματος πέφτει στο περιθώριο.
Καθώς η συζήτηση γύρω από το body positivity/neutrality αυξήθηκε ραγδαία μετά το 2010 κατά την άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πολλοί υποστηρικτές αναρωτήθηκαν για το αν θα γίνει μόδα ένα τέτοιο κίνημα.
Η συγγραφέας Gianluca Russo στο βιβλίο της The Power of Plus: Inside Fashion’s Size-Inclusive Revolution ισχυρίζεται ότι το body positivity δεν ξεκίνησε με τα social media, αλλά πολύ πιο πίσω, όταν supermodels όπως η Emme και η Kate Dillon κατέλαβαν τη βιομηχανία. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ωστόσο, ο κλάδος βρέθηκε σε αδιέξοδο. Θα χρειαζόταν πλατφόρμες όπως το LiveJournal, το Tumblr και το Instagram για να επαναφέρουν στη ζωή τη μόδα plus-size. Μπορεί εμείς να το μάθαμε με την Ashley Graham αλλά η ιστορία του είναι παλαιότερη.
Στην περίοδο πριν από την πανδημία, άρχισε να συμβαίνει μια μικρή κοινωνική αλλαγή όσον αφορά την υγεία και την αγάπη προς τον εαυτό. Χάρη στη δουλειά των ακτιβιστών και των υποστηρικτών της θετικότητας του σώματος, δόθηκε λιγότερη προσοχή στο μέγεθος και περισσότερη στο να κάνει καθένας/καθεμία ό,τι είναι καλύτερο για το σώμα του/της σε ατομικό επίπεδο, στην λειτουργικότητα.
Αλλά καθώς η παχυσαρκία στιγματίστηκε για άλλη μια φορά εξαιτίας του COVID-19, καθώς αποτέλεσε παράγοντα ευπάθειας, πολλοί υποχώρησαν σε παλιές, απαρχαιωμένες νοοτροπίες σχετικά με το βάρος και το μέγεθος ως προς την πρακτική του διάσταση στην εγκυρότητα, στην ορατότητα και στην δυνατότητα ένδυσης. Κοινωνικά, αυτό το ελάχιστο επίπεδο αποδοχής που αναδείχθηκε προπανδημικά, το 2020 αφαιρέθηκε, αντικαταστάθηκε από ανησυχίες ότι το βάρος θα μπορούσε να είναι ο κύριος δολοφόνος στην παγκόσμια πανδημία.
Από τη μία είναι ένας φόβος ιατρικά δόκιμος. Από την άλλη δημιουργεί μια δαιμονοποίηση που επιβάλλει μια τρομοκρατία κι έναν αποκλεισμό σε ένα υπολογίσιμο κοινό που οφείλει κάπως να ντυθεί στο μεταξύ.
Αυτή η σκέψη διείσδυσε γρήγορα στη μόδα, όπως και στο Χόλιγουντ, δείχνοντας ότι η βιομηχανία ρούχων ποτέ δεν αγκάλιασε πραγματικά το body neutrality, αλλά το είδε ως όχημα παρουσίασης ευαισθητότητας. Ταυτόχρονα η απώλεια βάρους διάφορων διασημοτήτων κατά τη διάρκεια της πανδημίας (με πλέον σχολιασμένες αυτές της Adele και της Billie Eilish) προκάλεσαν μεγάλο θόρυβο στη σφαίρα των social media. Χέρι-χέρι με την αναβίωση της μόδας Y2K, αυτή η τοξική νοοτροπία ήταν εμφανής στις πασαρέλες αυτόν τον μήνα μόδας.
Η βοηθός συντάκτη Ariana Ishmael στην teenvogue γράφει σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο “πώς μπορούμε να επικροτήσουμε τους σχεδιαστές για τις προσπάθειές τους για την ποικιλομορφία, εάν η συλλογή τους εξακολουθεί να είναι κυρίως για το μέγεθος του δείγματος [μέγεθος 6]- κάτι που δημιούργησε η βιομηχανία έχοντας στο μυαλό μόνο τα πολύ λεπτά σώματα;
Ο σχεδιαστής Christian Siriano, ο οποίος κάνει συνεχώς βήματα για να σχεδιάζει για όλους τους σωματότυπους, λέει στην Teen Vogue: «Θα μπορούσε να είναι το ίδιο για κάποιον που είναι πολύ ψηλός. Ξέρεις, είναι απλώς η πρόκληση της δουλειάς. Νομίζω ότι είναι σαν ένας αρχιτέκτονας που χτίζει ένα σπίτι για πρώτη φορά”.
Εξακολουθούμε να μην βλέπουμε εισροή μοντέλων plus-size στην πασαρέλα και ορισμένοι μαθητές σχεδίου υποστηρίζουν ότι η έλλειψη εκπαίδευσης για το πώς να σχεδιάζουν για σώματα μεγάλου μεγέθους μπορεί να είναι ένας παράγοντας. Και για πολλούς μαθητές σχολών μόδας που μαθαίνουν να σχεδιάζουν, η γνώση σχεδιασμού για μεγαλύτερα σώματα δυστυχώς εξακολουθεί να λείπει.”
Πράγματι η Iyomi Ho Ken, πρόσφατη απόφοιτος της Σχολής του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο, ομολογεί ότι άρχισε να ντύνει φίλες της καθώς τα μοντέλα της σχολής ήταν υπερβολικά λεπτά για τον πραγματικό κόσμο.
Η Monica Palucci, πρόσφατα απόφοιτος του Fashion Institute of Technology, λέει ότι το κολέγιό της έχει συμπεριλάβει νέες φόρμες φορέματος σε μεγάλο μέγεθος και προαιρετικά μαθήματα κατασκευής πατρόν σε μεγάλο μέγεθος για τους φοιτητές τεχνικού σχεδίου. Και ενώ λέει ότι δεν ήταν όλοι οι καθηγητές στη σχολή ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλοι στην εξερεύνηση του design plus-size, αποδίδει εύσημα στην καθηγήτρια Amy Sperber που υποστήριξε το design plus-size και κατασκεύασε διαφορετικούς σωματότυπους στο CLO (ένα πρόγραμμα λογισμικού σχεδίασης μόδας 3D) και χειροποίητη επένδυση για να προσθέσει στο μανεκέν της όταν δεν υπήρχαν μανεκέν που να ταιριάζουν με το ένδυμα της πτυχιακής της.
Μια άλλη πρόσφατη πτυχιούχος του FIT, η Tina Zhvania, λέει ότι έμαθε κυρίως για το σχεδιασμό για μεγαλύτερα σώματα δημιουργώντας ρούχα για τον εαυτό της. Κι ας μην ξεχνάμε ότι αυτό ήταν το μόττο της Donna Karan, ότι σχεδίαζε ρούχα για την ίδια, όταν ξεκίνησε την αυτοκρατορία της στη δεκαετία του….’80. «Νομίζω ότι υπάρχει μια τεράστια αγορά και μέλλον για plus fashion», λέει η Zhvania. «Απλώς πρέπει να υπάρχει μια βάση για αυτό. Οι φοιτητές χρειάζονται μαθήματα και εμείς χρειαζόμαστε καθηγητές για να διδάξουν τους ανθρώπους. Κάντε τους ανθρώπους να σκεφτούν και να κατανοήσουν ότι υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλο μέγεθος στον χώρο της μόδας».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Γιατί όμως ο σχεδιασμός αποτελεί πρόβλημα; Γιατί να μην αυξήσει κανείς απλώς τις γραμμές, τα μεγέθη του αρχικού πατρόν; Η διαβάθμιση των πατρόν είναι η διαδικασία μετατροπής ενός μεγέθους δείγματος σε μικρότερα ή μεγαλύτερα μεγέθη. Η διαβάθμιση γίνεται χρησιμοποιώντας ένα φύλλο προδιαγραφών μεγέθους και δεν δημιουργεί νέο σχήμα. Αντίθετα, αυξάνει ή μειώνει το μέγεθος του αρχικού σχήματος του ενδύματος.
Και όπως έχουν μάθει πολλοί μαθητές, η απλή αύξηση του μεγέθους δεν λαμβάνει υπόψη τον τρόπο που τα ρούχα πρέπει να εφαρμόζουν σε μεγαλύτερα σώματα με τις όποιες ιδιαιτερότητές τους. Με απλά λόγια, αυτό που λειτουργεί για ένα μέγεθος 2 δεν θα ταιριάζει ούτε θα φαίνεται το ίδιο σε ένα μέγεθος 20.
Κατά την Ho Ken “θα πρέπει να ξεκινάμε από το μέσο και μετά να μεγαλώνουμε και να μικραίνουμε και προς τις δύο κατευθύνσεις.” Ο σχεδιαστής Christian Siriano, ο οποίος κάνει συνεχώς βήματα για να σχεδιάζει για όλους τους σωματότυπους, λέει στην Teen Vogue: «Θα μπορούσε να είναι το ίδιο για κάποιον που είναι πολύ ψηλός. Ξέρεις, είναι απλώς η πρόκληση της δουλειάς. Νομίζω ότι είναι σαν ένας αρχιτέκτονας που χτίζει ένα σπίτι για πρώτη φορά”.
Πού θα πάμε από δω και πέρα είναι κάτι που θα φανεί στο κοντινό μέλλον. Η διαπαιδαγώγηση των νέων κοριτσιών στην αγάπη του εαυτού ποτέ δεν υπήρξε πιο κρίσιμη.
Με στοιχεία από ΙnStyle, byrdie, teenvogue
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
δυστυχώς φίλη Ισλανδή, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι απλώς αγνοούμε αυτή την άθλια τάση, γιατί μας επηρεάζει πραγματικά. δεν υπάρχουν γυναικεία ρούχα για γεμάτα σώματα! πόσες μάρκες σταματούν στο 12; προσωπικά δεν κάνω καν τον κόπο να κοιτάξω τα ρούχα των περισσότερων σχεδιαστών, έχω ήδη καταλάβει ότι είναι άδικος κόπος, δε θα μου χωράνε. και είμαι απλώς λίγο πιο γεμάτη από το μέσο όρο, δε θέλω να σκεφτώ τι τραβά μια κοπέλα λίγο πιο παχιά από εμένα. Μπαίνω στα attica και κοιτάζω μόνο 2 μάρκες (Ted baker και forel) και βγάζω το άχτι μου στο shein. μια κινέζικη μάρκα με… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα αυτό που θίγεις είναι όντως ενα ζήτημα το οποίο παραδέχομαι πως δε γνώριζα. Αν βολεύεσαι στα Shein, H&M και συναφή, ναι μεν τίθεται θέμα βιωσιμότητας και ηθικής, αλλά δε νομίζω ότι σου δίνουν κι άλλες διεξόδους… Η δυτική βιομηχανία της μόδας έχει περίτρανα αποδείξει το χαρακτήρα της, χρόνια τώρα. Διέξοδο δε βρίσκω από αυτό το χάλι (προσωπικά) πέρα από το να τους γράψουμε στα απαυτα μας. πχ, χαμηλοκαβαλο επιτάσσει η μόδα; ψηλοκαβαλο εμείς. Mini φούστες; μάξι εμεις. Καμία Bella Hadid και Kylie Jenner δε θα μας πουν τι να φορέσουμε, τι μας πηγαίνει και τι μας κάνει να αισθανόμαστε… Διαβάστε περισσότερα »
Ε ωραία, ας έρθει. Εμείς μπορούμε κάλλιστα να μην την ακολουθήσουμε.