ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΓΟΥΡΓΟΥΡΙΝΗ
Είναι επιβλητικό, άγριο, πολυτελές, κουλ, αρχέγονα ερωτικό, φινετσάτο, ουδέτερο, κιτς και μεγαλόπρεπο. Υπάρχουν άνθρωποι που το απεχθάνονται και άλλοι που φτιάχνουν βωμούς στο όνομά του. Μια πριγκίπισσα φόρεσε λεοπάρ για να μοιάσει στη θεά Άρτεμις στο πορτρέτο της το 1750. Μπορούσες να αναγνωρίσεις τη Scary Spice από τις ολόσωμες φόρμες της και η Τζάκι Κένεντι φόρεσε ένα παλτό του Όλεγκ Κασίνι. Έγινε τόσο μόδα που κόστισε σχεδόν τη γενοκτονία της λεοπάρδαλης παγκοσμίως. Ο Μπομπ Ντίλαν έγραψε ένα τραγούδι για το λεοπάρ καπέλο της Έντι Σέτζγουικ. Υπάρχουν ελάχιστες ντουλάπες γυναικών όπου να μην το έχω εντοπίσει – από ολόκληρο φόρεμα μέχρι ένα μικρό πορτοφόλι. Το λεοπάρ είναι παντοδύναμο, ένα κλείσιμο ματιού προς κάτι βαθύτερο και εξωτικό, πολυτελές και ειρωνικό. Αλλά γιατί έχουμε τέτοια εμμονή μαζί του;
Για να πούμε τα προφανή – είναι η αβάσταχτη γοητεία που ασκεί το αιλουροειδές στο ανθρώπινο είδος. Οι τίγρεις και οι λεοπαρδάλεις είναι υπέροχα, κομψά ζωα που κυνηγούν για να ζήσουν. Οι βούλες τους, οι σχηματισμοί στο δέρμα τους είναι δώρο της φύσης για να καμουφλάρονται. Κατοικούν στη Αφρική, σε τόπο πολεμιστών στο δυτικό μυαλό μας, θύμα της αποικιοκρατίας.
«Δεν υπάρχει λεοπάρ που να μη μου αρέσει» είχε πει η Νταϊάν Βρίλαντ και εγώ είμαι από αυτές που θα συμφωνήσουν μαζί της. Φωτίζει όλα τα πρόσωπα, ταιριάζει σε όλους γιατί είναι ξεκάθαρα απόφαση και διάθεση.
Πολύ παλιά, αν ήσουν βασιλιάς, βασίλισσα, ο καλύτερος πολεμιστής, φορούσες το τομάρι τους. Θεοί και θεές από την Ανατολία, την Αίγυπτο και την αρχαία Ελλάδα απεικονίζονται φορώντας το, γράφοντας έτσι στο μνημονικό μας την τάση για πρώτη φορά. Το δέρμα της λεοπάρδαλης, της τίγρης, της ζέβρας είναι φτιαγμένο για να το φορούν ξεχωριστοί άνθρωποι.
Το καπέλο του Αφρικανού δικτάτορα Μομπούτου έδειχνε την επιβολή, ο μουσικός Άιζακ Χέιζ ντυνόταν με λεοπάρ κοστούμια, σημάδι περηφάνιας για την καταγωγή του.
To λεοπάρ ήταν ένδειξη πλούτου, αριστοκρατίας και κατάκτησης. Ελάχιστοι μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε αυτό και η επιδίωξή τους να το κατέχουν έδειχνε τη θέση που ήθελαν να κατοχυρώσουν στην τάξη τους. Η μυστηριώδης μαρκησία Λουίζα Κασάτι κυκλοφορούσε στη Βενετία με αληθινές, ζωντανές λεοπαρδάλεις και λένε πως την έθαψαν με λεοπάρ.
Υπάρχει μια φωτογράφιση του 1935 όπου κυρίες της ανώτερης τάξης φωτογραφίζονται σαν θεές του κυνηγιού και Αμαζόνες φορώντας λεοπάρ. Είναι ένα από τα αγαπημένα μοτίβα της Άννα Γουίντουρ και της Ελίζαμπεθ Τέιλορ. H Έρθα Κιτ έγραψε την ιστορία της σαν γυναίκα-γάτα φορώντας το. Οι γυναίκες που το φορούσαν ανήκαν στην ανώτερη τάξη και ήθελαν να πουν κάτι σημαντικό –ήθελαν την υπεροχή.
Όταν το λεοπάρ βγήκε στις πρώτες συλλογές του Christian Dior, τυπωμένο πια σε ύφασμα, συνέβη κάτι πολύ σημαντικό που θα τα άλλαζε όλα. Το μοτίβο που ανήκε μόνο στους προύχοντες, τώρα μπορούσε να ανήκει σε περισσότερους. Η βιομηχανία ρούχων ξεκίνησε να τυπώνει λεοπάρ, η Νταϊάν Φον Φίρστενμπεργκ το έκανε φόρεμα για το γραφείο, και τα αμερικανικά εσώρουχα Vanity Fair έφτιαξαν σειρά λεοπάρ νεγκλιζέ.
Έγινε προσφιλές και προσβάσιμο, και μαζί με την εικονογραφία που είχε ξεκινήσει με τα pin up girls από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατοχύρωσε την θέση του. Έγινε σεξουαλικό, υποδεικνύει τις διαθέσεις της γυναίκας που το φοράει. Κατάκτηση και σεξ.
Κάπου εκεί, στο σεξ, το έκαναν βρόμικο. Οι γυναίκες με λεοπάρ ήταν πρόστυχες, «χαμηλής ηθικής». Στην ποπ κουλτούρα υπάρχουν δύο γυναίκες που είναι μητέρες και απεικονίζονται με λεοπάρ – η Πέγκι Μπάντι από την τηλεοπτική σειρά « Παντρεμένοι με παιδιά» και η κυρία Ρόμπινσον από την ταινία «Ο πρωτάρης». Από διαφορετικές τάξεις, με άλλα ενδιαφέροντα, αλλά ένα κοινό. Η μητέρα με την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα που είχε αποφασίσει να την κυνηγήσει, να την προβάλει, ήταν και λίγο «βρόμικη». Φορούσε λεοπάρ.
Και καθώς το λεοπάρ γίνεται τόσο δημοφιλές και συνδέει τόσες διαφορετικές τάξεις –μια περίεργη εκδημοκρατικοποίηση που ενώνει τις γυναίκες σε ιδέες κατάκτησης και υπεροχής– κορίτσια και αγόρια από πανκ, glam συγκροτήματα το φορούν σαν δημιουργικό σχόλιο αντι-μόδας, κατάρριψης κοινωνικών συμβάσεων, φύλου. Η Ντέμπι Χάρι, o Σιντ Βίσιους, o Ίγκι Ποπ, o Ροντ Στιούαρτ, o Κερτ Κομπέιν, οι Roxy Music το φορούν με αγριάδα, ειρωνεία και αδιαφορία μαζί, κρατώντας το πρωτόγονο και το glam, επανασηματοδοτώντας το όμως με κάτι που ως είδος καταλαβαίνουμε αμέσως κοιτάζοντάς το εδώ και χιλιάδες χρόνια: ανωτερότητα και κατάκτηση.
Υπάρχουν λίγοι σχεδιαστές που δεν έχουν χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά το λεοπάρ στη συλλογή τους, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που το όνομά τους είναι πια συνώνυμο με αυτό. Ο Versace το έκανε σημαία της ιστορίας του, η συλλογή του Αζεντίν Αλαϊά το 1991 έφτιαξε έναν υπέροχο κόσμο γύρω από αυτό, ο Ρομπέρτο Καβάλι στην τρέλα των ‘00s, ο Τομ Φορντ και η Bluemarine έπαιξαν με το μοτίβο του σε διάφορα χρώματα και o Τζον Γκαλιάνο όταν σχεδίαζε για τον Christian Dior το έκανε υπερβολική, αδύνατον-να-χωρέσει-στο-μυαλό-μας υψηλή ραπτική. Ο Τζιανμπατίστα Βάλι κέρδισε το όνομά του με τη συλλογή του το 2011, o Ιβ Σεν Λοράν το έβαλε στα ρούχα της μοντέρνας γυναίκας στα τέλη της δεκαετίας του ‘60.
«Δεν υπάρχει λεοπάρ που να μη μου αρέσει» είχε πει η Νταϊάν Βρίλαντ και εγώ είμαι από αυτές που θα συμφωνήσουν μαζί της. Φωτίζει όλα τα πρόσωπα, ταιριάζει σε όλους γιατί είναι ξεκάθαρα απόφαση και διάθεση. Είναι για μένα χρώμα ουδέτερο, που γίνεται βάση για όλα, το αγαπώ γιατί ανήκει σε όλους μας και όλοι μας δείχνουμε πιο παιχνιδιάρηδες και επιβλητικοί μέσα του. Το προτιμώ με το λευκό, ειδικά με το λευκό φίλντισι, γιατί το κάνει πιο ανάλαφρο, το αγαπώ μαζί με πέτρες, με το κόκκινο του κοραλλιού. Το συνδυάζω με άλλα μοτίβα ή το βάζω μαζί με χρώμα. Το μαύρο, η εύκολη λύση, το κάνει σκληρό και απόλυτο, και καθώς είμαι αντίθετη σε όλα τα σκληρά και απόλυτα πράγματα σε αυτήν τη ζωή, το αποφεύγω. Εκτός και αν είναι μαύρο, γυαλιστερό vegan δέρμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
