ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΓΟΥΡΓΟΥΡΙΝΗ
Θεωρούσα πάντα πως λέξεις όπως «μόδα», «στυλ», «trendy», «stylish», «τάσεις» μπορούν να έχουν μέσα τους μπόλικη νουθεσία και χειραγώγηση. Εισάγουν βελούδινα στο μυαλό μας κανόνες για το πώς πρέπει να φερόμαστε, πώς πρέπει να φαινόμαστε για να γίνουμε αποδεκτές, να επιβιώσουμε στους ρόλους που αναλάβαμε από τη γέννησή μας χωρίς να τους επιλέξουμε. Τις αντιπαθώ περισσότερο από πολλές άλλες, παράλληλα όμως αγαπώ βαθιά, πάρα πολύ, τα ρούχα. Στο μυαλό μου είναι εύκολο να απαντήσω το γιατί. Είναι ένας απίθανος κώδικας αυτογνωσίας, διασκέδασης, τρόπος για να κάνεις δηλώσεις, να επιβληθείς, να υποστηρίξεις ιδέες. Η ενασχόλησή μου με τη μόδα ξεκινά και επιστρέφει στο πιο σημαντικό. Στις ιστορίες και στους ανθρώπους που φοράνε τα ρούχα. Πιστεύω πως σήμερα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή, έχουμε πολλές περισσότερες ιστορίες να μοιραστούμε, περισσότερους ανθρώπους να κοιτάξουμε. Υπάρχουν δηλαδή, περισσότεροι λόγοι να ντυθούμε, να διαλέξουμε τα ρούχα μας.
Γιατί η μόδα –η εφήμερη δηλαδή ανάπλαση των ρούχων– δίνει πάντα απαντήσεις σε αυτά που ζούμε. Τα δύο τελευταία χρόνια, οι απαντήσεις που έδωσε ήταν απρόσμενες και αναπόφευκτες. Φορέσαμε σχεδόν όλοι φόρμες και πολλές από μας δεν επέστρεψαν ποτέ στο σουτιέν ή τα ψηλά τακούνια. Ναι, πολλές φορές δίνει άτσαλες ή κωμικές απαντήσεις ή απελπιστικά ρηχές. Τις περισσότερες, όμως, φορές η ακρίβειά της μας δίνει την ευκαιρία να καταλάβουμε τις μεγαλύτερες αλλαγές που συμβαίνουν στην κοινωνία μας, στην ταυτότητα του φύλου και στις προκλήσεις που το είδος μας θέλει να απαντήσει.
Αν ντυνόμαστε όχι για να μοιάσουμε, αλλά για να απαντήσουμε σε αυτό που θέλουμε να ζήσουμε, ίσως το παιχνίδι αλλάξει. Ίσως έτσι μαζί κοιτάξουμε για πρώτη φορά το είδωλό μας στον καθρέφτη και καταλάβουμε ποιες είμαστε.
Γιατί οι γυναίκες που ντύνονται με πραγματικά ενδιαφέροντα τρόπο δεν το κάνουν ποτέ για να ευχαριστήσουν άλλους. Δεν ντύθηκαν ποτέ για τις φίλες τους, για εραστές ή ερωμένες, για κοινωνικές περιστάσεις και ανάγκες κοινωνικοποίησης. Αντίθετα, τα ρούχα που διάλεγαν ήταν η δική τους απάντηση σε όλα τα παραπάνω.
Γιατί αυτή είναι η στιγμή που για πρώτη φορά μετά από εκατοντάδες χρόνια μας δίνεται η ευκαιρία σιγά σιγά να φοράμε ό,τι θέλουμε. Ζήσαμε πρόσφατα την αρχή του τέλους των «ρούχων γραφείου», των «επίσημων ενδυμάτων», και παρακολουθούμε σιγά σιγά να αποσυντίθεται το τι σημαίνει «ανδρικό» και «γυναικείο» ντύσιμο. Σε μια χρονική στιγμή που σου δίνεται πια η ευκαιρία να δοκιμάσεις από όλο τον μπουφέ, γιατί να μείνεις μόνο σε ένα πιάτο;
Και μαζί με αυτό, τα φράγματα των ηλικιών αρχίζουν να πέφτουν. Καθώς αντιλαμβανόμαστε πως το να μεγαλώνουμε, να ζούμε δηλαδή περισσότερο, είναι προνόμιο και πολυτέλεια, οι ηλικίες γίνονται παράσημο, σημείο για να ξεχωρίσεις. Πριν από 70 χρόνια μια γυναίκα 50 χρονών ήταν γιαγιά, ηλικιωμένη, κάτι σχεδόν τελειωμένο. Οι μη νυμφευμένες σαραντάρες ήταν κάτι σαν γραφικό σκετς ελληνικής ταινίας. Σήμερα τα 50 είναι για πολλές γυναίκες σημείο αναγέννησης και επαναπροσδιορισμού τους, ενώ για μένα ο μόνος στόχος είναι καθώς μεγαλώνω να εγκαταλείπω κάθε ενδυματολογικό στερεότυπο και να αγκαλιάζω το καινούριο. Καθώς μεγαλώνουμε, βρίσκουμε εμάς.
Γιατί κοιτάζουμε τις γυναίκες γύρω μας με προσοχή, αφού είναι τόσο δύσκολο να έχουμε μια σαφή ιδέα για το πώς φαίνεται ο εαυτός μας. Ακόμα και στην εποχή που το να βγάλουμε μια φωτογραφία μας είναι πιο εύκολο και από το να πιεις ένα ποτήρι νερό, το είδωλό μας, η εικόνα μας είναι επιφανειακή, ένα καθρέφτισμα των σκέψεων και των συναισθημάτων μας. Τα ρούχα που φοράμε μπορούν να βοηθήσουν άλλες γυναίκες να καταλάβουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό τους.
Γιατί για πολλά, πάρα πολλά χρόνια, αυτό το είδωλο στον καθρέφτη είναι μονάχα ένα εργαλείο για να μετρήσουμε πόσο μακριά βρισκόμαστε από το πρότυπο ομορφιάς που επικρατεί. Το βλέμμα μας στον καθρέφτη ή στα social media δεν είναι αποδοχής, αλλά σύγκρισης. Αν ντυνόμαστε όχι για να μοιάσουμε, αλλά για να απαντήσουμε σε αυτό που θέλουμε να ζήσουμε, ίσως το παιχνίδι αλλάξει. Ίσως έτσι μαζί κοιτάξουμε για πρώτη φορά το είδωλό μας στον καθρέφτη και καταλάβουμε ποιες είμαστε.
Προτείνω λοιπόν το εξής – ας είναι τα ρούχα που φοράμε εμείς μοναδικές απαντήσεις. Ας γίνουν αυτά που σηκώνουν συζήτηση ή φεύγουν ήρεμα από το δωμάτιο. Ας γελάσουμε μαζί τους ή με αυτά, ας τα γλεντήσουμε. Πάνω από όλα, ας τα πάρουμε μαζί μας ενθύμιο καθώς καταλαβαίνουμε τον κόσμο που αλλάζει. Έτσι τα ρούχα δεν γίνονται ποτέ ντεμοντέ, μονάχα αναμνήσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
