Η Γιορτή της Μητέρας είναι η τέλεια καταιγίδα κι η μητέρα των μαχών για μια κοινωνία που ζαλισμένη από την κρίση, την πανδημία και τα άγχη της καθημερινότητας έχει παράλογα εστιάσει στις παραφυάδες των έμφυλων ρόλων για να εκτοξεύσει τις αποψάρες της άκριτα και κακοποιητικά. Mέσα στη συγκλονιστικά αφιλτράριστη κριτική που βγαίνει από το έρκος των οδόντων, έτσι αβασάνιστα, η μάνα, η μητέρα, η μαμά φαντάζει ωσάν το τοτέμ μιας χαμένης κανονικότητας. Πάνω της προβάλλονται αξίες όσο κι απαξίες, ευθύνες για παθογένειες δεκαετιών κι αιώνων, σαν να ήταν η Τουρκοκρατία προσωποποιημένη. Και κατηγορείται κι αν κάνει, κι αν δεν κάνει.
Όμως μισό λεπτό. Ήταν πάντα έτσι; Δεν θυμάμαι ως παιδί να υπήρχε τόσο μαμαδοεστίαση, όσο μεγάλωνα. Υπήρχε η κοινωνική προσδοκία να τεκνοποιήσουν οι γυναίκες, ορισμένα πράγματα είναι κλασσικά, όμως δεν υπήρχαν τα μαμαδογκρουπ του viber, οι Μανούλες του Facebook, η ιερά σινδόνη της κεχαριτωμένης Μάνας στα alt right media. Μα τι λέω; Δεν υπήρχε ούτε alt right. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει κι η μητρότητα μαζί του. Πλέον η μητρότητα, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή στην γνωστή ιστορία έχει γίνει αντικείμενο εξαντλητικού διαλόγου.
Εκτός του πάρα πολύ κουραστικού να φορτίζουμε τις παρέες, άτεκνες κι έντεκνες, με ατέρμονες συζητήσεις για το προσωπικό μας βίωμα μητρότητας, η κριτική προς τις άλλες μαμάδες, το λεγόμενο μαμαδοshaming, πού ακριβώς αποσκοπεί;
Έχει καμιά σημασία για τον άλλο αν γέννησα κολπικά ή με καισαρική, αν θήλασα ή όχι, και για πόσο διάστημα; Απασχολεί κάποιους και κάποιες αν ντύνουμε το μωρό μας με φορμάκια ή φουτεράκια ή αν τρώει αλεσμένα ή κομμάτια; Θέλω να πω, ναι, πάντα σταματούσαν την ελληνίδα μάνα στο δρόμο άλλες ελληνίδες μάνες να συμβουλέψουν να βάλουμε ένα έξτρα ζακετάκι στο μωρό (επειδή το κλασσικό είναι πάντοτε της μόδας, μην ξεχνιόμαστε!), αλλά τόση νουθεσία, τόση συζήτηση, τόση κριτική, πώς ξεφύτρωσε ξαφνικά.
Από μια πλευρά έχουν κάποια σημασία όλα αυτά, αλλά μας κάνουν αυτά καλύτερη ή χειρότερη μητέρα; Πού πήγε η αγάπη, η αποδοχή, το γνήσιο νοιάξιμο, η ενστάλαξη αυτοεκτίμησης στο παιδί, η καλλιέργεια αυτοπεποίθησης; Η έννοια του στηρίγματος, της οριοθέτησης, του να προσφέρουμε τον καλύτερό μας εαυτό στο παιδί χωρίς ανταποδοτικά τέλη, χωρίς προσδοκίες να ολοκληρωθούμε μέσω αυτού, χωρίς να αναμένουμε το γέμισμα των υπαρξιακών μας κενών μέσω αυτού;
Σε μια εποχή που η γονεϊκότητα τίθεται επί τάπητος μέσω του κρίσιμου, του υπερεπείγοντος ζητήματος της ανήλικης βίας, παιδιά που επιτίθενται προς άλλα παιδιά, κάτι πάσχει. Κάπου νοσούμε. Κάτι γίνεται λάθος. Αντί να κουνάμε το δάχτυλο στις άλλες μάνες, ιδιαίτερα εμείς που είμαστε ήδη γυναίκες και μάνες, μήπως να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να δούμε τι μπορούμε να διορθώσουμε εδώ και να καλυτερεύσουμε εκεί; Σίγουρα καμμία δεν είναι τέλεια, η γονεϊκότητα και η μητρότητα συγκεκριμένα δεν έρχονται με εγχειρίδιο χρήσης. Κάνουμε τις παραδοχές μας κι επιδιορθώνουμε. Λαμβάνουμε την βοήθεια που χρειαζόμαστε για να γίνουμε οι καλύτερες εκδοχές του εαυτού μας.
H εμπειρία της μητρότητας είναι συγκλονιστική. Δεν τίθεται αμφιβολία περί τούτου. Από κει μέχρι να πιστέψουμε ότι άλλη παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαριώ το Γιάννη, που λέει κι ο λαός, έχει κάποια απόσταση. Εκτός του πάρα πολύ κουραστικού να φορτίζουμε τις παρέες, άτεκνες κι έντεκνες, με ατέρμονες συζητήσεις για το προσωπικό μας βίωμα μητρότητας, η κριτική προς τις άλλες μαμάδες, το λεγόμενο μαμαδοshaming, πού ακριβώς αποσκοπεί;
Για ακόμη μια φορά η ελλειψη σεβασμού για τις διαφορετικές επιλογές άλλων ανθρώπων που δεν μας επηρεάζουν ποσώς προσωπικά έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η κοινωνία μας έχει θέματα. Μεγάλα κι άλυτα. Ως πότε;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Δεν θυμάμαι ως παιδί να υπήρχε τόσο μαμαδοεστίαση, όσο μεγάλωνα.” Ναι. Ούτε τόση εστίαση στην εξωτερική εμφάνιση, ούτε στην μόρφωση, ούτε στην επιτυχία την επαγγελματική, κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ζούμε στην εποχή που ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων έχει βαρεσει κόκκινο μπορντό. Ποιος έχει περισσότερα χρήματα, ποιος έχει καλύτερο αμάξι, μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερα πτυχία, περισσότερα ταξίδια, ακριβότερα ρούχα, μεγαλύτερη βιβλιοθήκη, ομορφότερο σώμα, νεανικοτερη εμφάνιση, περισσότερα γκομενάκια κλπ. Κάποτε οι γονείς ένιωθαν ότι το παιδί τους θα έχει ένα καλό μέλλον αν το “προικισουν” με ένα λοουερ κι ένα πτυχίο ΑΕΙ. Πλέον δεν φτάνουν δύο ξένες γλώσσες και δύο μεταπτυχιακά.… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω ότι έχει χειροτερέψει ο ανταγωνισμός γιατί έχει αυξηθεί η δυνατότητα πρόσβασης σε πτυχία, σε κάθε είδους πληροφορία, υλικά αγαθά& φυσικά στα social. Αλλά θεωρώ ότι υπήρχε και πριν 20-30 χρόνια αυτό. Σε μικρότερο βαθμό αλλά υπήρχε ο ανταγωνισμός πχ για το αν το παιδί πέρασε στο πανεπιστήμιο , αν πήρε το lower με την πρώτη, αν αλλάξαμε το αμάξι στην οικογένεια ή αν πήραμε προαγωγή ( στο δημόσιο πάντα όπου δούλευαν απρόσκοπτα οι περισσότεροι).
Juanita δεν φταίει ο καπιταλισμός ή η πολιτική γενικότερα για την έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου να συγκριθεί με τους άλλους και να βγει καλύτερος. Ανταγωνισμός υπήρχε και θα υπάρχει πάντα απλά τώρα δεν ανταγωνίζεται η μητέρα την κουνιάδα και τις γειτόνισσες αλλά ολόκληρα γκρουπ και φόρουμε στο ίντερνετ. Την Κική που ταίζει το μωρό της μόνο βιολογικά προιόντα από τον κήπο της και του κάνει 5 διαφορετικά γεύματα την ημέρα, την Μαρία που η κόρη της μίλησε 2 μηνών και 10 μηνών έλεγε την αλφαβήτα ανάποδα, την Αννα που απασχολεί δημιουργικά τα παιδιά της 24/7 και τους αγοράζει μόνο παιχνίδια… Διαβάστε περισσότερα »
Θα μείνω μονο στο κομμάτι της βίας ανηλίκων. Ειλικρινά αν έχετε σκοπό να μεγαλώσετε νταήδες μην μπαίνετε στον κόπο να κάνετε παιδιά. Δε σας φταινε τα άλλα παιδιά και οι γονείς τους. Γράψτε τα όλα κανονικά κ δώστε βάση σε αυτό. Περάστε χρονο με τα παιδιά σας, συζητήστε κι αν βλέπετε ότι κάπου η συμπεριφορά τους αποκλίνει υπαρχουν και ειδικοί να βοηθησουν. Δεν ειναι ταμπού ο παιδοψυχολογος.
Κι οσους κι οσες μας κρίνουν για το αν θηλασαμε, πως γεννήσαμε, τι μάρκα ρουχα του φοραμε, αν δουλευουμε ή όχι, δεν τους αφορά να κοιταζουν το σπίτι τους.
Όλες μας , μητέρες και μη , δεχόμαστε συνεχή κριτική και το πιο λυπηρό την δεχόμαστε από επίσης γυναίκες και μανούλες. Έκανες παιδί; Γιατί όχι 2; Δουλεύεις; Γιατί εγκαταλείπεις το παιδί σου σε νταντά; Δεν εργάζεσαι για να το μεγαλώσεις; Ντροπή σου που τεμπελιάζεις όλη μέρα και σε συντηρεί ο σύζυγος. Χώρισες γιατί ήσουν σε κακοποιητική σχέση; Ας πρόσεχες& καλύτερα να κρατούσες την οικογένεια σου. Last but not least, δεν έκανες παιδιά; Είσαι εγωίστρια σχεδόν ένα ανθρώπινο τέρας. Καμία πρόοδος από την δεκαετία του 50 την εποχή της γιαγιάς μου ας πούμε.
20 χρονια πριν το πρωτο παιδι για καθε σχεδον γυναικα ηταν στην δεκαετια των 20 με 30. Σημερα πρωτο παιδι και συχνα το μονο για οσες γινονται μητερες ειναι στη δεκαετια 30 με 40 κι ενα αξιοσεβαστο ποσοστο γυναικων δεν θα τεκνοποιησουν ποτε. Εν τελει ναι ισχυει σημερα παρα ποτε. Αλλη παιδι δεν εκανε μονο η μαριω το γιαννη. Κι επειδη οι γιαννηδες σημερα ειναι υπερβολικα σημαντικοι για την επιβιωση δεδομενου οτι περισσοτεροι πολιτες της χωρας αλλα και της ευρωπης ειναι οι ανω των 65 παρα οι κατω των 15 κι επειδη η μαριω ειναι πια μια στις τρεις η… Διαβάστε περισσότερα »
Στέφανε, καλησπέρα. Εδώ μαμά ενός ´Γιάννη’ και σκεπτόμενη σοβαρά να αποκτήσει ένα ‘Γιάννη’ ακόμα. Οχι οτι σημαίνει κάτι ιδιαίτερο αυτό για τους λοιπούς αναγνώστες, το γράφω όμως για σένα συγκεκριμένα, γιατί απ’οτι νιώθω διαβάζοντάς σε οι γυναίκες που κάνουν ‘Γιάννιδες’ κάτι έχουν καταλάβει καλύτερα για την σημαντικότητα της αναπαραγωγής του είδους, κάτι που οι άλλες οχι – σε κατάλαβα σωστά; Αν όχι, διόρθωσέ με. Αν ναι, ακου εδώ πως νιώθει μια μάνα: Όταν έκανα το πρώτο μου παίδι δεν σκέφτηκα καθόλου την υπογονιμότητα, δεν το έκανα γι’αυτό. Παράλληλα όμως μπήκα στο μάτι 2 (τουλάχιστον) κυκλώνων. Ο ένας, αυτός που παρα… Διαβάστε περισσότερα »
Αν κοιτάξεις λίγο εκτός χώρας και εκτός Ευρώπης, Στέφανε, θα δεις ότι αναπαραγόμαστε με τρομακτικούς ρυθμούς μετά τη βιομηχανική επανάσταση. Μαζί με τον υπερπληθυσμό, έρχεται και ένας σωρός άλλα προβλήματα (υπερθέρμανση του πλανήτη, εξαφάνιση φυτών και ζώων, πείνα σε υπερβολικά πολλές χώρες). Οπότε, ενώ καταλαβαίνω την ανάγκη για ανανέωση (ειδικά με το προσδόκιμο ζωής να κοντεύει τα 100), δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη για την πορεία μας ως είδος αν γίνουν δυο οι Μαριώδες που γεννάνε τους Γιάννηδες.
Ας μην ωραιοποιούμε το παρελθόν. Τότε μία γυναίκα δεν τολμούσε να μην θέλει παιδιά ή γάμο. Δεν τολμούσε να είναι εκτός νορμας. Άσε που οι μισές παντρεύονταν στα 16-17. Η μαμά μου που παντρεύτηκε στα 24 ήταν έτοιμη για το ράφι. Επίσης, δεν έπαιρνες εύκολα διαζύγιο κι αν τα καταφερνες ήσουν στιγματισμένη. Σε εμένα πάντως από παιδάκι δημοτικού μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι γάμος και παιδιά είναι παγίδα δυστυχίας για τη γυναικα. Δεν το ξεπέρασα ποτέ.
Συγγνώμη, αλλά σε ποιά εποχή αναφερόμαστε για το παρελθόν; Μιλώ για δεκαετία ’80. Όλες μας έλεγαν να παντρευτούμε γύρω στα 30, “είναι μια καλή ηλικία”, μετά από σπουδές, δουλειές, κλπ
Για να το συγκεκριμενοποιήσω για ακόμη παλιότερα, σε πιο πίσω δεκαετίες. Η μάνα μου παντρεύτηκε στα 29 και με έκανε στα 30! Και δεν ήταν κάποια εξαίρεση, μάλιστα.
Πράγματι έτσι ήταν ο κύκλος. Βασίζομαι όμως και σε έρευνα του πανεπιστημίου Θεσσαλίας: “Έτσι, η μέση ηλικία των γυναικών των γενεών αυτών στον πρώτο τους γάμο (Γράφημα 3) μειώνεται από τα 26,1 έτη στη γενεά του 1937 στα 23,8 έτη στις γενεές 1955-1958. Οι πτωτικές αυτές τάσεις ανακόπτονται στη συνέχεια με τις γυναίκες που γεννιούνται μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Ειδικότερα, ξεκινά με αυτές μια πτώση της γαμηλιότητας στις μικρές ηλικίες (<25 ετών) η οποία δεν ανακόπτεται έκτοτε, ενώ αρχίζουν να παντρεύονται όλο και πιο συχνά σε μεγαλύτερες ηλικίες (>25 ετών και κυρίως >28 ετών). Οι γυναίκες των… Διαβάστε περισσότερα »
Γεννήθηκα το 72 και μιλάω για τις γυναίκες που ήταν μητέρες εκείνη την εποχή. Η Αθήνα με την περιφέρεια ειχαν τεράστια διαφορά. Την δεκαετία του 80 άρχισαν να αλλάζουν οι συνθήκες προς το καλύτερο για τις γυναίκες με νομοθετικές παρεμβάσεις του τότε ΠΑΣΟΚ πχ εξισωση μισθών ανδρών και γυναικών δασκαλων. Οι περισσότερες μητέρες εκείνη την εποχή φέρονταν περίπου το ίδιο γιατί η αστυνόμευση γενικά της γυναίκας ήταν πολύ πιο σκληρή.