Για όσες είστε μανάδες (και πατεράδες επίσης) σίγουρα το ερώτημα του φαγητού του παιδιού στο σχολείο σας έχει τριβελίσει τον εγκέφαλο κάποια άυπνα βράδια, μαζί με τις άλλες έγνοιες της γονεϊκότητας. Έρχεται και χτυπά το σύστημα όχι μόνο ως ξαφνικός μεταμεσονύχτιος πανικός, λόγου χάριν αν έχετε κανονίσει τα προγραμματισμένα εμβόλια στις πρέπουσες ημερομηνίες, αλλά και ως συνεχής φροντίδα την ημέρα. Πολύ λογικό, καθώς απαιτεί συγκεκριμένα ψώνια, χρόνο για την ετοιμασία, με λίγα λόγια ένα κάποιο σχέδιο. Πόσο το ‘χετε μ’ αυτό;
Πόσες φορές έχετε βρεθεί με ένα φιλόδοξο πλάνο αντάξιο τουλάχιστον μιας Μπαρμπαρίγου ή ενός Πετρετζίκη για να διαπιστώσετε ότι σας λείπει ένα κρίσιμο υλικό το οποίο δεν ανευρίσκεται στις 11 η ώρα το βράδυ ούτε στο μίνι-μάρκετ που παραμένει ανοιχτό ακριβώς για μας τους λιγότερο οργανώμενους (πες μας κι αφηρημένους). Γίνονται μακαρόνια μπολονέζ χωρίς φρέσκα καρότα ή πελτέ; Θα μου πεις, γίνονται, μόνο που δεν θα λέγονται πλέον μπολονέζ… Και στο παιδί έχουμε υποσχεθεί μπολονέζ για αύριο και θα απογοητευτεί, όταν δει κάτι άλλο στο lunchbox.
Έπειτα είναι και το θέμα της διατροφής. Αυτό έρχεται και κουμπώνει με το παραπάνω, αλλά αποτελεί ταυτόχρονα ξέχωρο κεφάλαιο. Επειδή δεν αρκεί να έχεις ετοιμάσει κάτι για το παιδί. Οφείλει να είναι και κάπως θρεπτικό, καθώς είναι στην ανάπτυξη και ρουφάει σαν σφουγγάρι θρεπτικά συστατικά και ίνες από το φαγητό του. Επομένως κάθε μπουκιά θέλεις ν’ αξίζει, όπως πρέπει και να μπορεί να το φάει, αλλά και να το θέλει κιόλας. Γιατί η τροφή είναι καύσιμο, είναι όμως και τόσα άλλα: υφή, παιχνίδι, απόλαυση, κοινωνικό μοίρασμα, στιγμή ζεν.
Ας πούμε τι ωραιότερο φθινοπωρινό δεκατιανό από φρέσκα σταφύλια; Ή τα ροδάκινα; Έλα να δεις τώρα, μανούλα, γιατί δεν μπαίνουν παρ’ όλ’ αυτά στην τσάντα του σχολείου.
Τα σταφύλια είναι χοντρόφλουδα, τριζάτα, μεγάλα, ρώγα-ρώγα ελκυστική και νοστιμότατη, γεμάτα μαγνήσιο, φώσφορο, σίδηρο, ασβέστιο, βιταμίνη Κ και πολυφαινόλες. Σούπερ, ε; Ουπς, πάμε πίσω σ’ εκείνο το “χοντρόφλουδα, τριζάτα, μεγάλα”. Και τι γίνεται αν εκεί που τρώει το σπλάχνο σου ανέμελο το σκουντήσει συμμαθητής για πλάκα (υπερσυνηθισμένο), ή το ίδιο αρχίσει να τρέχει σαν δαιμονισμένο στην αυλή του σχολείου (ακόμα πιο συνηθισμένο) με την μπουκιά στο στόμα, κι έρθει και σφηνώσει η ρώγα στο λαιμό και χρειάζεται του Χάινλιχ τη μανούβρα από πανικόβλητες δασκάλες; Όχι, όχι, άσε, δεν μπορώ ούτε να το σκέπτομαι. Βάλε κι άλλες άυπνες νύχτες.
Ροδάκινα τότε; Μήλα; Ένα άλλο φρούτο; Δυστυχώς με τα φυτοφάρμακα που είναι στα φρούτα και που δεν αποβάλλονται ούτε με το πλύσιμο πλήρως, το ξεφλούδισμα είναι μονόδρομος. Να δώσουμε μαχαίρι στο παιδί στο σχολείο; Μα, για όνομα, για συμμορίες τα αναθρέφουμε; Πολύ κακή ιδέα. Μπορεί να παραπέσει, μπορεί άλλο παιδί να το πάρει και να τραυματιστούν, για τρεχάματα είμαστε τώρα;
Αν του κόψουμε τα φρούτα εμείς προσεκτικά, μπουκίτσα μπουκίτσα; Δυστυχώς κι αυτό το σχέδιο απορρίπτεται, καθώς μέσα στις ώρες που μεσολαβούν (κι αλί αν ξεχαστούν στο πρώτο διάλειμμα και είναι για το δεύτερο) τα φρούτα αλλοιώνονται, μαυρίζουν, μιζεριάζουν, χάνουν βιταμίνες, και γενικά από κάτι πολύ ελκυστικό ξεπέφτουν σε αγγαρεία. Από μια άποψη είναι βασικό να μην αποθαρρύνουμε με τέτοια περιστατικά από κατά τ’ άλλα ευχάριστες και χρήσιμες τροφές. Μας μένει η μπανάνα. Εμείς οι ενήλικες έχουμε βέβαια εναλλακτικές για φρούτα στο δεκατιανό και πρωϊνό, αλλά για παιδάκια μιλάμε αυτή τη στιγμή.
9 Φρούτα για θρεπτικό πρωϊνό τώρα που επιστρέφουμε στη ρουτίνα μας
Περιοριζόμαστε επομένως αναγκαστικά σε σπιτικά σάντουιτς (παρακαλάμε να μην κάνει καύσωνα και μαραγκιάσουν και πάθουν καμιά δηλητηρίαση τα μικρούλια), σπιτικό κέϊκ, κριτσίνια και κουλούρι Θεσσαλονίκης, ίσως τσουρέκι από κάποιο κοντινό φούρνο. Υπάρχουν και συσκευασμένες λύσεις, όμως μια ματιά στην ετικέτα των συστατικών αποκαλύπτει φοινικέλαια, λεκιθίνη, σόγια (που είναι οιστρογονοδιεγέρτης), κι άλλα διάφορα ανησυχητικά. Δεν είμαι της σχολής του πανικού, “παναϊά μου, μην τρως τίποτα απ’ εξω και ζύμωνε με σπόρους τσία το δικό σου ψωμί”, αλλά όσο να ‘ναι…
Ενίοτε τους δίνουμε λεφτά για την καντίνα. Κι εκεί αρχίζει άλλο τεράστιο πρόβλημα.
Επειδή οι καντίνες στα ελληνικά σχολεία στην μεγάλη πλειονότητά τους δεν έχουν το κατάλληλο περιεχόμενο. Με εξαίρεση το άνωθεν κλασικό και μη εξαιρετέο σουσαμένιο κουλούρι, κι άντε και κανένα σοκολατούχο γάλα, είναι γεμάτες με συσκευασμένα και τυποποιημένα σνακς, για τα οποία προσπαθούμε να τα διδάξουμε ότι ναι, δεν είναι κι έγκλημα καθοσιώσεως να καταναλωθούν μια στο τόσο, αλλά σίγουρα ΟΧΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.
Οι τυρόπιτες είναι σφολιάτα παρασκευασμένη σε “ποιος ξέρει ποιο παρασκευαστήριο” (δεν μαθαίνουμε ποτέ) και γενικώς δεν πολυγεμίζουν το μάτι. Όποιος έχει πέτρες στη χολή ας κάνει το πείραμα, αν δεν τον πειράξουν ας έρθει να μου πει πού την βρήκε, χτύπησε φλέβα και προϊόν ποιότητας σπάνιο σαν το αυγουστιάτικο χιόνι. Άσε που τα παιδάκια παρασύρουν το ένα το άλλο σε επιβλαβείς αγορές. Χρειάζεται ολόκληρο λογύδριο για να μάθουν ότι κάθε οικογένεια θέτει τους δικούς της κανόνες.
Φακές, σπανακόρυζο, φασόλια γίγαντες στον φούρνο με τομάτες, ψάρι ψητό ξεκοκαλισμένο, μπρόκολα ογκρατέν, όλα αυτά είναι καταπληκτικά φαγάκια, που μπορούν ως και με food designing (landscaping το λέω εγώ στο σπίτι) να παρουσιαστούν για να γίνουν -έστω- ανεκτά. Εντούτοις όταν λείπει ο μπαμπούλ…ε… η μανούλα η καλή από πάνω από το γιαβρί της, ε, όλο και θα το δουν, θα γυρίσουν από την άλλη πλευρά το κεφάλι και θα μείνουν νηστικά.
Από την άλλη υφίσταται επιπλέον προβληματικό σημείο εδώ. Υποτίθεται δίνουμε χαρτζιλίκι σε παιδιά δημοτικού για να τα εκπαιδεύσουμε στην διαχείριση των χρημάτων τους, ικανότητα ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη και αυτονομία τους.
Άμα αυτό έρχεται με εκατό “μη” και “όχι” να επικρέμονται πάνω από τα λίγα κέρματα, πώς θα λειτουργήσει ως εκπαιδευτικό εργαλείο; Είναι σαν να αγοράζουμε πάλι εμείς γι’ αυτά, σαν να κάνουμε εμείς την διαχείριση δια λογαριασμό τους. Φτιάχνεις το ένα, χαλάς το άλλο, σαν τα φάρμακα για τους ηλικιωμένους ένα πράγμα.
Αλλά και το τάπερ του μεσημεριανού, για όσους έχουν προτιμήσει το λεγόμενο ολοήμερο σχολείο, είναι άσκηση για γερούς λύτες. Το οποίο ολοήμερο εδώ να επισημάνω ότι έχει διάφορες ενδιάμεσες επιλογές στις ώρες αναχώρησης, δεν είναι υποχρεωτικό παρκάρισμα μέχρι το παιδί να τα φτύσει και να πει αμήν, όπως εκφράστηκαν -δικαιολογημένα- φόβοι.
Διεύρυνση σχολικού ωραρίου: πραγματική λύση ή ένας φρέσκος μπελάς;
Τι να βάλουμε για ένα παιδί που έχει παίξει, έχει τρέξει, έχει διαβάσει στην τάξη, έχει κουραστεί, ώστε και να το τονώσει και να το χορτάσει, τουλάχιστον μέχρι την επιστροφή στο σπίτι, και παράλληλα να το φάει με όρεξη και να μην μείνει; Φακές, σπανακόρυζο, φασόλια γίγαντες στον φούρνο με τομάτες, ψάρι ψητό ξεκοκαλισμένο, μπρόκολα ογκρατέν, όλα αυτά είναι καταπληκτικά φαγάκια, που μπορούν ως και με food designing (landscaping το λέω εγώ στο σπίτι) να παρουσιαστούν για να γίνουν -έστω- ανεκτά. Εντούτοις όταν λείπει ο μπαμπούλ…ε… η μανούλα η καλή από πάνω από το γιαβρί της, ε, όλο και θα το δουν, θα γυρίσουν από την άλλη πλευρά το κεφάλι και θα μείνουν τελικά νηστικά.
Επειδή ναι, είναι κι αυτό πολύ πιθανό -η σπατάλη φαγητού εννοώ. Είναι και το άλλο. Η μπολονέζ , καλή της η ώρα, που με τόση αγάπη και προσοχή μαγείρεψες, μανούλα (ή πατερούλη) αποβραδίς για το σπλάχνο σου μπορεί να φτάσει ορεκτική και με φρεσκοτριμμένη παρμεζάνα στην κορφή με την αυγούλα, μόνο για να επιστρέψει σε ημιλιπόθυμη κατάσταση το απογευματάκι, όπως ακριβώς την τοποθέτησες στο τάπερ. Ακόμη χειρότερα, μπορεί να ζεστάθηκε μεν στο φουρνάκι μικροκυμάτων των σχολείων, αλλά ποσώς να αγγίχθηκε πάνω στην τούρλα του παιχνιδιού και της διάδρασης με τα άλλα παιδάκια… Πόσο χαμένο φαγητό, πραγματικά, ένα όνειδος της διατροφικής μας κουλτούρας.
Πού καταλήγουμε; Θέλει αρετή και τόλμη το σωστό το lunchbox για τα παιδάκια. Κι αν έχετε κι εσείς προτάσεις θα χαρώ να τις συζητήσουμε στα σχόλια.
Στο ενδιάμεσο να ενώσω την φωνή μου με όσους ζητούν καντίνες με θρεπτικότερο φρέσκο φαγητό στα ελληνικά σχολεία. Venceremos.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πωπω βρε Έλενα. Πραγματικά μεγάάάάλος νταλκάς αυτό κάθε μα κάθε μέρα. Τα πράγματα είναι όπως ακριβώς τα περιγράφεις. Τοστ που γυρίζανε πίσω γιατί “μαμά κρύωσε το τοστ μου και εμένα δε μου αρέσει παγωμένο”, μπανάνες μισοφαγωμένες και λιωμένες μέσα στην τσάντα γιατί “μαμά δεν μπόρεσα να τη φάω ολόκληρη”, μπισκότα διαλυμένα μέσα στη συσκευασία τους γιατί “μαμά κουράστηκα να κάθομαι όρθιος και έκατσα πάνω στην τσάντα μου μέχρι να έρθει το σχολικό” και άλλα τέτοια. Τελικά παραιτήθηκα! Τους δίνω χρήματα και “ο θεός βοηθός”. Τουλάχιστον τρώνε ζεστό, μαγειρεμένο φαγητό στο σπίτι το μεσημέρι. Μου φτάνει πλέον αυτό. ΥΓ Θεωρώ μεγάλη… Διαβάστε περισσότερα »
Xαίρομαι (#νοτ) που ταυτίζεσαι. Ουφ και τι να κάνεις; Σωστά όσα λες. Μακάρι όντως το πρόγραμμα να επεκταθεί.
Προσωπικά πάντοτε δίνω οδηγία αν κάτι δεν αρέσει ή δεν πεινάει, κι εφόσον είναι καθαρό και αδάγκωτο φυσικά, να το παραχωρήσει σε κάποιο άλλο παιδάκι που μπορεί να το θέλει. Τουλάχιστον μην πηγαίνουν στράφι, ας φάει κάποιος! Το φαί είναι καλό πράγμα. Άλλοι άνθρωποι πεινάνε.
Πολύ ωραίο θέμα. Είμαι απ’ τους μπαμπάδες που δίνει μεγάλη βάση στο τι θα πάρει το παιδί στο σχολείο. Η μεγάλη μου κόρη πηγαίνει σε ολοήμερο νηπιαγωγείο που σχολάει στις 16:00. Μετά από διάφορα πειράματα έχουμε καταλήξει σε μια λίστα, μενού κατά κάποιον τρόπο το οποίο δουλεύει, δηλαδή σπάνια μας έρχεται το mealbox γεμάτο. Σημαντικό είναι να έχει φάει ένα καλό πρωινό, μη φεύγει νηστικό. Πρωινό μια κούπα γάλα με μέλι και μια ριζογκοφρέτα ή μια κρέμα με βρώμη μπανάνα λίγο μέλι και γάλα. Αυτά την κρατάνε μέχρι το σνακ που είναι δύο φέτες ψωμί ολικής με βούτυρο και μαρμελάδα… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά Έλενα όπως ακριβώς τα περιγράφεις! Άσε που όπως παρατήρησα χρόνο με το χρόνο τα τυποποιημένα σνακς τύπου κράκερς ή μπεικ ρολς κλπ κερδίζουν ολοένα και παραπάνω έδαφος. Συνηθίζει το παιδί σε αυτές τις γεύσεις και μετά τις αποζητάει. Οι καντίνες θα έπρεπε να έχουν πιο αυστηρά κριτήρια για το τι προϊόντα πουλάνε στα παιδιά και το πρόγραμμα σίτισης να επεκταθεί σε όλα τα σχολεία. Το άλλο που προβληματίζομαι είναι τα πλαστικά ταπεράκια που χρησιμοποιούνται για φαγητο και μάλιστα γίνεται και το ζέσταμα σε μικροκυμάτων, πόσο ασφαλή είναι άραγε? Μάλλον δεν είναι…
Πολύ καλό ερώτημα!
Προσωπικά επειδή ακριβώς έχω το νου μου για μικροπλαστικά, διφαισθόνες και φθαλικές ενώσεις, προσέχω να είναι κατάλληλα για φούρνο μικροκυμάτων. Βέβαια και τα νεότερα ενδεδειγμένα υλικά για φούρνο μικροκυμάτων δεν έχει ακόμη 100% αποδειχθεί η ασφάλειά τους.
Είναι γενικά ένα τεράστιο ζήτημα που μόνον ακροθιγώς έθεσα εδώ.
Υπάρχουν πλαστικά ταπεράκια που είναι ειδικά για μικροκυμμάτων. Τα υπόλοιπα καλό είναι να μην χρησιμοποιούντα έτσι (τουλάχιστον σε καθημερινή βάση) 😊
Εμένα πάλι μόνο το τάπερ δεν τρώνε:). Πηγαίνουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και κάθονται έως στις 16.00. Γενικά είναι αρκετά καλόβολα στο φαγητό, αλλά με την πείνα που παίζει στο ολοήμερο, βρίσκω ευκαιρία και τους βάζω και λιγότερο αγαπημένα τους φαγητά καμιά φορά και τα εξαφανίζουν και αυτά:). Και ευτυχώς δεν πτοούνται από τα αρνητικά σχόλια των συμμαθητών, που χαρακτηρίζουν ως ‘Αηδιά’ ή ‘Μπλιάχ’ οτιδήποτε δε μοιάζει με μακαρόνια (άλλο πρόβλημα και αυτό). Στέλνω μερικές ιδέες από το μενού μας, μήπως βοηθήσουν: Για μεσημεριανό: – Σνίτσελ ή κοτόπουλο + πατάτες ή λαχανικά – Κεφτεδάκια ή μπιφτέκια + πατάτες ή λαχανικά – Όσπρια ή… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ πόσο δίκιο έχετε! Διαβάζοντας σας γέλασα μόνη μου γιατί στην περιγραφή σας είδα τον εαυτό μου και την απογοήτευση που νιώθω κάθε φορά που ο γιος μου μού γυρνάει το ταπερ γεμάτο, δλδ ανέγγιχτο.. Κι εγώ είμαι με ένα μεγάλο Γιατί;;;
Από όσο θυμάμαι έχει βγει νόμος και τα συσκευασμένα,τα σοκολατουχα γάλατα κλπ απαγορεύονται στα κυλικεία των σχολείων. Έχουν φρουτοσαλάτες ,κουλούρια Θεσσαλονίκης ,τοστ γαλοπούλα τυρί,αραβική, γιαούρτι κλπ
Μμμ, έχουσα παιδιά που έχουν στη διάθεσή τους κυλικεία, σε πληροφορώ ότι μπορεί να μην έχουν σοκολατούχα γάλατα (που είναι ΠΟΛΥ καλύτερα από πολλά άλλα, είναι γάλα και πάλι) αλλά έχουν: 1.συσκευασμένο pop corn σε σακούλες με πολυακρυλαμίδιο 2.συσκευασμένες καραμέλες και γλιφιτζούρια (κενές θερμίδες τελείως) 3.συσκευασμένα μπισκοτάκια αγνώστου προελεύσεως 4.συσκευασμένες ρυζογκοφρέτες που ανεβάζουν κάθετα το γλυκαιμικό φορτίο Φρουτοσαλάτα δεν έχω δει ποτέ. Γιαούρτι επίσης. Κουλούρι Θεσ\νίκης και τόστ, ναι, ισχύουν. Πάντως έχω καταλάβει είναι και πού θα τύχεις, δεν έχουν όλες οι καντίνες όλων των σχολείων τα ίδια ή την ίδια φροντίδα. Εξαρτάται από το άτομο που έχει αναλάβει την… Διαβάστε περισσότερα »
Το σοκολατουχα από ότι είδα επιτρέπονται.Αν το ψάξετε στο google ως “ποια τρόφιμα επιτρέπεται να πωλούνται στα σχολεία ” θα τα δείτε αναλυτικά και εφόσον είναι έτσι δεν μπορεί ο καθένας που έχει καντίνα μέσα σε σχολείο να πουλάει ότι θέλει σε μαθητές.Μονο σε εκπαιδευτικούς μπορεί να πουλήσει κάποια πράγματα όπως καφές και αναψυκτικά αλλά στους μαθητές υπάρχουν περιορισμοί .
Δεν αντιλέγω, όμως τα συγκεκριμένα τα αγόρασαν τα παιδιά τα ίδια! Δηλαδή στην εφαρμογή το μέτρο πάσχει.