“Θυσιάστηκα για χρόνια για να διασφαλίσω ότι ο γιος μου θα έχει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Τώρα, έχει τελειώσει το λύκειο, εργάζεται σε μια δουλειά χαμηλού επιπέδου και λέει ότι δεν έχει καμία πρόθεση να συνεχίσει τις σπουδές του”.
“Η κόρη μου δεν τηλεφωνεί ποτέ, εκτός αν θέλει κάτι. Ακόμα και τότε, είναι αγενής μαζί μου!”
“Ο γιος μου είναι ακατάστατος! Δεν φαίνεται να νοιάζεται καθόλου για την εμφάνισή του ή για την εμφάνιση του διαμερίσματός του. Δεν το καταλαβαίνω. Δεν τον μεγάλωσα για να είναι έτσι.”
Μπορεί να είναι πραγματικά οδυνηρή η συνειδητοποίηση ότι το παιδί για το οποίο δουλέψατε τόσο σκληρά να μεγαλώσετε δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητές του (αυτές που εσείς πιστεύετε ότι έχει). Ακόμα πιο σπαρακτική είναι η επίγνωση ότι μπορεί να μην έχετε πολύ καλή σχέση μαζί του.
Χρεώνονται και τα δύο σαν μια μεγάλη, προσωπική αποτυχία, καθώς ως γονείς, τείνουμε να πιστεύουμε ότι αν κάτι πάει στραβά με τα παιδιά μας, φταίμε εμείς. Και δεν είναι μόνο η πίεση που ασκούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας, αλλά και αυτή που νιώθουμε ότι μας ασκούν έμμεσα, άμεσα, καλοπροαίρετα ή όχι, μέλη της οικογένειας και της υπόλοιπης κοινωνίας που μας στέλνουν τα ίδια μηνύματα μομφής για την ανατροφή των παιδιών μας. Τα οποία παιδιά, όμως, είναι πλέον ενήλικα και απολύτως υπεύθυνα για τη ζωή τους, σωστά;
Το πιο πιθανό είναι ότι κάνατε το καλύτερο που ξέρατε να κάνετε σε κάθε καμπή της ζωής του παιδιού σας. Κάποια πράγματα μπορεί να ήταν πιο αποτελεσματικά και κάποια λιγότερο, αλλά κάνατε ό,τι καλύτερο μπορούσατε.
Εξετάστε τα δικά σας συναισθήματα
Είναι σημαντικό να εξετάσετε τα δικά συναισθήματα σας υπό ένα πιο αντικειμενικό πρίσμα. Αισθάνεστε απογοητευμένοι επειδή το παιδί σας βρίσκεται σε μια δυνητικά επιβλαβή κατάσταση ή επειδή οι επιλογές που έκανε δεν ταιριάζουν με τους δικούς σας στόχους για τη ζωή του; Πολιτισμικά, τείνουμε να εκτιμούμε την κοινωνική θέση έναντι της προσωπικής ολοκλήρωσης και ευτυχίας. Έτσι, αν το παιδί σας επιλέξει να ακολουθήσει μια καριέρα που το κάνει ευτυχισμένο, αλλά δεν του εξασφαλίζει απαραίτητα ένα καλό εισόδημα, μπορεί να νιώσουμε ότι υπολείπεται σε επιδόσεις. Αν αισθάνεστε έτσι, ίσως θα ήταν χρήσιμο να κάνετε ένα βήμα πίσω και να αναρωτηθείτε τι είναι καλύτερο – να έχετε ένα παιδί που είναι εξωτερικά επιτυχημένο ή ένα παιδί που είναι εσωτερικά ευτυχισμένο; Και το πιο σημαντικό: ποιανού είναι η ζωή, τέλος πάντων;
Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό είναι τώρα το δικό του ταξίδι. Είτε εγκρίνετε την καριέρα του, τον τρόπο ζωής του ή την επιλογή των συντρόφων της ζωής του, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι έχει πλέον το δικαίωμα να κάνει τις δικές του επιλογές. Μαζί με αυτό το δικαίωμα έρχεται και η ευθύνη αυτών των επιλογών. Αυτό είναι το νόημα της ενηλικίωσης. Ανεξάρτητα από το είδος της ανατροφής που είχε ένα άτομο, καλή ή κακή, έρχεται μια στιγμή που πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή του. Αυτό είναι εύκολο για τους περισσότερους από εμάς όταν κοιτάμε έναν άλλο ενήλικα που δεν έχει συγγένεια μαζί μας, ωστόσο μπορεί εύκολα η κρίση μας να θολώσει όταν αυτός ο ενήλικας τυχαίνει να είναι το παιδί μας.
Έχετε εγκλωβιστεί σε έναν αναποτελεσματικό γονεϊκό ρόλο;
Συχνά παγιδευόμαστε και υιοθετούμε τους λιγότερο αποτελεσματικούς ρόλους. Μπορεί να βρεθούμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς που είχαμε όταν ήταν παιδιά. Για παράδειγμα, ένας γονιός μπορεί να πέσει στο ρόλο του μάρτυρα ή του σωτήρα και να παρεμβαίνει συνεχώς για να βοηθήσει το ενήλικο παιδί του να βγει από καταστάσεις στις οποίες έχει μπλέξει. Μπορεί να αισθάνεται ότι είναι απαραίτητο να βοηθήσει το παιδί για να καλύψει έξοδα και υποχρεώσεις όπως π.χ. να πληρώσει το ενοίκιο του, ακόμη και αν το παιδί σπαταλά τα χρήματα του σε ναρκωτικά ή αλκοόλ. Μερικές φορές, αυτό γίνεται με κόστος της δική μας ευημερίας.
Σημεία που πρέπει να θυμάστε:
Εκτός από την αναγνώριση των συναισθημάτων σας, υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία που πρέπει να θυμάστε. Το πρώτο είναι ότι υπάρχουν πολύ λίγες μαύρες και άσπρες προθεσμίες στη ζωή όσον αφορά την πορεία που θα επιλέξει το παιδί σας. Κάθε άνθρωπος έχει ορόσημα στη ζωή του και όπως σημειώνουμε τα ορόσημα της πρώιμης παιδικής ηλικίας (την πρώτη φορά που το παιδί μας περπατάει ή μιλάει), έτσι μπορούμε να σημειώνουμε και τα ορόσημα της ενήλικης ζωής (το πρώτο αυτοκίνητο, η πρώτη φορά που μένει μόνο του, η πρώτη σοβαρή σχέση). Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν ωριμάζουν όλοι με τον ίδιο ρυθμό.
Το δεύτερο και ίσως πιο σημαντικό σημείο που πρέπει να θυμάστε είναι ότι οι άνθρωποι συνεχώς μεγαλώνουν και αλλάζουν. Το γεγονός ότι δεν βλέπετε ακόμα τους καρπούς των προσπαθειών σας, δεν σημαίνει ότι δεν θα τους δείτε ποτέ. Το παιχνίδι δεν τελείωσε!
6 συμβουλές
– Αγαπήστε το παιδί που έχετε αυτή τη στιγμή και προσπαθήστε να μη χάνετε την ελπίδα σας αν δεν τα πηγαίνει καλά.
– Συνεχίστε να διατηρείτε υγιή όρια.
Ακόμα και αν το παιδί σας είναι ενήλικο, δεν έχει το δικαίωμα να είναι προσβλητικό σε εσάς ή σε οποιονδήποτε άλλον.
– Δώστε του την υποστήριξή σας και την καθοδήγησή σας αν το ζητήσει, αλλά προσπαθήστε να μην την επιβάλλετε με το ζόρι.
– Συνεχίστε να προσφέρετε βοήθεια με τους κατάλληλους τρόπους, αν νιώθετε ότι είναι υγιές και απαραίτητο να το κάνετε.
– Δώστε του τον ίδιο χώρο για να ακολουθήσουν το ταξίδι τους, όπως ακριβώς θέλετε να κάνουν και οι άλλοι για εσάς.
– Είναι, σε τελική ανάλυση, η ζωή του. Η σχέση σας μαζί του θα βελτιωθεί κατά πολύ αν είστε σε θέση να αφήσετε στην άκρη τις προσδοκίες σας γι’ αυτό, χωρίς όμως ποτέ να χάσετε την ελπίδα στις δυνατότητές του.
Πηγή: Empowering Parents
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ψυχοθεραπεία δωρεάν για όλους τώρα!