Όσα πρέπει να ξέρεις για την εξωσωματική γονιμοποίηση και δεν στα είχαν πει

H μητρότητα είναι μια από τις πιο δύσκολες πίστες στη ζωή μιας γυναίκας. Αυτό ωστόσο το διαπιστώνει κάποια αφού γίνει μάνα. Τι γίνεται όμως με το κυνήγι για να γίνει κάποια μητέρα, όταν με τις συμβατικές μεθόδους δεν είναι αυτό δυνατόν ή τέλος πάντων στατιστικά πιθανό; Η μέθοδος της εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF, in vitro fertilization) έδωσε σε πολλές γυναίκες κι άντρες την δυνατότητα να σφίξουν στην αγκαλιά τους το δικό τους παιδί. Και σε αρκετούς πάλι όχι. Όμως ποιά πράγματα πρέπει να ξέρεις πριν ξεκινήσεις το ταξίδι στην εξωσωματική γονιμοποίηση, πέραν του κόστους και της ιατρικής πληρότητας, και κανείς δεν σε είχε προετοιμάσει γι’αυτά; Οι μαρτυρίες των αναγνωστριών μας από το φόρουμ του ampa σε ένα βιωματικό πολυποστ για να βοηθηθούν κι όλες όσες το σκέφτονται.

_______________

Μαρτυρία 1 (ανώνυμη χρήστρια)

Το μεγαλύτερο ψέμα που πιστεύουμε όλοι (πριν αλλάξουμε πίστα και μπούμε σε αυτό το χορό) είναι αυτό που μας ταϊζει η κοινωνία: Ε, αν δεν μπορείτε να κάνετε παιδιά, θα κάνετε μια εξωσωματική και τελείωσε.
Λες και ειναι πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή.
Την εποχή που ζούμε είναι σχεδόν όλα εφικτά, λόγω της τεχνολογίας και της ανάπτυξης. Έτσι, με λιγη δόση αλχιμιστή, νομίζουμε οτι μπορούμε να τα πετύχουμε όλα, αρκεί να το θέλουμε αρκετά, και το σύμπαν συνομωτει κτλ…. αμ δε.
Η εξωσωματική γονιμοποίηση, αν όλα γίνουν 100% σωστά, θα είναι πάλι θέμα τύχης, και δεν μπορεί κανείς και τίποτα να το αλλάξει αυτό. Για αυτό δεν υπάρχει αποτυχία. Αλλά δεν ειναι εύκολο να δεχτεί κανεις οτι έχει κάνει τα παντα και παρόλα αυτά δεν γίνεται να έχει αυτό που θέλει. Ειναι μια απο τις πιο τραγικές καταστάσεις της σύγχρονης ζωής.

Το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να έχει υπόψη της κάποια που ξεκινά εξωσωματική είναι πως το πιθανότερο είναι να μην πετύχει. Το πιθανότερο είναι να μην τα καταφέρει. Αυτό μου το είχε πει ο πρώτος εξωσωματικός που είχα επισκεφτεί και εμένα προσωπικά με είχε απελευθερώσει. Οι πιθανότητες δεν ήταν με το μέρος μου (ενώ δεν είχα κανένα πρόβλημα), οπότε δεν είχα κάτι να αγχωθώ, εγώ θα έκανα την προσπάθειά μου και ό,τι γίνει. Όχι ότι δεν αγχώθηκα, αλλά σε σχέση με άλλες γυναίκες που γνωρίζω ήμουν πολύ πιο χαλαρή. Αυτό όσο αφορά στο κομμάτι που ήξερα.

Αυτό που δεν ήξερα και θα ήθελα κάποιος να με έχει προειδοποιήσει επ’ αυτού είναι οι τρομερές παρενέργεις των φαρμάκων και οι, ακόμα πιο τρομερές, επιπλοκές των διαδικασιών.
Όσο αφορά στις παρενέργειες, προσωπικά τις είχα σχεδόν όλες. Πόνους (δεν μπορύσα να κάτσω, να σηκωθώ, να κάνω τσίσα), ναυτίες, νεύρα, εξάψεις, δυσκοιλιότητα, ευσυγκινησία, υπνηλία, αλλά και τέλειο δέρμα (να τα λέμε κι αυτά!). Τη φορά που ακολούθησα το μακρύ πρωτόκολλο, σε όλα αυτά προστέθηκαν και φοβεροί, απίστευτοι πονοκέφαλοι, οι οποίοι με έστειλαν σε νευρολόγο γιατί συνεχίστηκαν και μετά από τη διακοπή των φαρμάκων.
Όσο αφορά στις επιπλοκές τώρα, τί να πω, αν ήξερα πως υπήρχε περίπτωση να τραβήξω αυτά που τράβηξα, δεν θα έμπαινα καν στη διαδικασία, δεν θα ξεκινούσα καν εξωσωματική. Αυτό που έπαθα εγώ ήταν σαλπιγγικό απόστημα από μικρόβιο που πέρασε κατά την ωοληψία (ενώ μετά τη διαδικασία πήρα αντιβίωση από το στόμα αλλά και ενδοφλέβια) και τελικά έχασα τη σάλπιγγα. Δεν ήξερα, δεν μου το είχε πει κανείς, δεν το είχα διαβάσει γιατί το αναφέρουν μεν στα sites τους, αλλά επιγραμματικά και ως κάτι αντιμετωπίσιμο. Το πιο φοβερό ήταν όταν πήρα τηλέφωνο το γιατρό για να του πω τί μου συμβαίνει και εκείνος μου λέει “εντάξει μην ανησυχείς, δεν μας χρειάζονται οι σάλπιγγες σε αυτό που κάνουμε”. WTF! Εσένα δεν σου χρειάζεται η σάλπιγγά μου, εμένα μου χρειάζεται! Το επίσης φοβερό είναι πως, όταν συζητούσαμε την περίπτωση να πάρουν σπέρμα με βιοψία από τον άντρα μου, μας είχαν εξηγήσει αναλυτικά τους κινδύνους μιας τέτοιας ενέργειας (φλεγμονή, έως και απώλεια του όρχη) πριν αποφασίσουμε αν θα προxωρήσουμε ή όχι. Γιατί, βεβαίως, άλλο να χάσεις έναν όρχη και άλλο να χάσεις μία σάλπιγγα, έτσι δεν είναι;

Μαρτυρία 2 (Rose)

Θα έπρεπε να ξέρεις ότι είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχεις κάνει στη ζωή σου. Όλα τα συναισθήματα, προσμονή, προσδοκία,έξαψη, χαρά, λύπη, απογοήτευση, πένθος θα εναλλάσσονται καθώς θα περνούν οι μέρες τόσο γρήγορα αλλά και βασανιστικά που στο τέλος δεν θα νιώθεις τίποτα. Θα είσαι ένα ξερό κομμάτι ξύλο. Επίσης, ότι θα είσαι υπέρ-εκτεθειμένη και πρόσφορη σε κάθε είδους εκμετάλλευση, οικονομική, ψυχική, ηθική, σωματική. Ότι θα γνωρίσεις έναν άλλο σου εαυτό, που κάνει άσχημες σκέψεις, που ζηλεύει παράφορα αυτούς που τα κατάφεραν, αντικοινωνικό και εκδικητικό. Ο΄τι το σώμα σου και η φύση σου θα παραβιάζονανται κατάφορα και θα πιέζονται για πράγματα που δεν είναι προγραμματισμένα να κάνουν. Ότι ο ρόλος του συντρόφου σου είναι πάρα πολύ σημαντικός για την δική σου στήριξη, αλλά ότι και αυτός χρειάζεται υποστήριξη για την άχαρη συμμετοχή του και για μην νιώθει παραγκώνισμένος. Ότι δεν θα πρέπει να ντραπείς να ζητήσεις ψυχολογική βοήθεια. Ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα αυτή η εμπειρία θα σε σημαδέψει για πάντα. Προσωπικά έχω κάνει δύο προσπάθειες, μια αποτυχημένη και μια παλλίνδρομη, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες (ωοληψία λαπαροσκοπικά). Μπράβο σε όσες επιλέγουν αυτό το δρόμο και δεν τα παρατούν.

Μαρτυρία 3 (Serendipity)

Πως κάποιες φορές πετυχαίνει και κάποιες όχι. Μπορεί να πετύχει με την πρώτη μπορεί με την έκτη. Και αυτό είναι τύχη. Το πιο σημαντικό είναι ότι όσο πιο γρήγορα καταλάβεις ότι όλο αυτό είναι σε ένα μεγάλο μέρος του ένα μαύρο κουτί και πολλές φορές θα βρεθείς να μην μπορεί κανείς να σου απαντήσει για το τι έφταιξε (ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει κάτι ξεκάθαρο όπως πχ. πολυκυστικές, η ανωμαλίες στον καρυότυπο του ζευγαριού, έμβρυα με πρόβλημα κλπ. και παλεύεις μόνο με θέματα όπως ποιότητα ωαρίων ή σπέρματος (που ναι, κάποιες φορές έχει να κάνει με την ηλικία σου, κάποιες όχι) τόσο λιγότερο θα θυμώνεις.
Αν και αυτό ακούγεται οκ εύκολο να το κατανοήσεις, είναι πολύ δύσκολο όταν βρίσκεσαι μπροστά σε άλλη μια αποτυχία (που το απεύχομαι) να δεχτείς ότι δεν υπάρχουν απαντήσεις. Και είναι δύσκολο γιατί νιώθεις αβοήθητη. Γιατί αν κανείς δεν ξέρει τι φταίει, κανείς δεν θα μπορέσει να λύσει το πρόβλημα ώστε να τα καταφέρεις επιτέλους και εσύ. Θα ρωτήσεις πολλές φορές πως γίνεται να συμβαίνει σε όλους (έτσι θα φαίνεται στα μάτια σου κάθε φορά που θα ακούς για άλλη μια εγκυμοσύνη) αλλά όχι σε εσένα.

Πως θα μπεις στην διαδικασία να διαβάσεις κάθε ιστορία. Και θα το κάνεις στην αρχή… αλλά δεν θα σε βοηθήσει και θα ήταν ίσως καλύτερα να το αφήσεις και να εμπιστευτείς τον γιατρό σου. Με τον οποίο θα θυμώσεις στην αρχή, θα τον αμφισβητήσεις ίσως και θα τον ρωτάς 100 γιατί τα οποία δεν έχουν απάντηση. Θα καταλάβεις αν είναι ο σωστός για εσένα όταν στις 100 ερωτήσεις δεν θα σε κοροϊδέψει, δεν θα σε αγνοήσει, αλλά θα προσπαθήσει να απαντήσει όσες μπορεί και να σου πει την αλήθεια για όσες δεν ξέρει γιατί ακόμα είναι πολλά αυτά που δεν ξέρουν, δυστυχώς. Θα είσαι πιο ήρεμη, όταν αντί να ψάχνεις στις 2 τα μεσάνυχτα μανιωδώς τα sites for infertility απλά σκεφτείς πως ο άνθρωπος που σε κουράρει ξέρει και θα κάνει το καλύτερο δυνατό για εσένα. Αν δεν το πιστεύεις, απλά άλλαξε γιατρό.

Θα αμφισβητήσεις, θυμώσεις, εκνευριστείς, απογοητευτείς με όλους και με όλα: με εσένα, με τον σύντροφό σου, με τους γιατρούς, με το σύμπαν. Και είναι μέρος και αυτό τις διαδικασίας. Θα περάσεις όλα τα στάδια. Απλά αν το αποδεχτείς θα τα περάσεις πιο εύκολα. Θα σκεφτείς να χωρίσεις (στις αρχές). Μπορεί και να το κάνεις. Αν δεν χωρίσεις θα καταφέρεις ίσως να χτίσεις την πιο δυνατή σχέση της ζωής σου. Είναι άλλωστε αυτή με την οποία θα είσαι όταν τα παιδιά που θα αποκτήσεις (γιατί θα τα αποκτήσεις) θα φύγουν για να χτίσουν την δική τους ζωή.
Το μεγάλο βάρος, τις ορμόνες, τα χειρουργεία τα περνάς εσύ και το σύστημα άμυνας σου σε κάνει να σκέφτεσαι μόνο εσένα και πως θα επιβιώσεις από όλο αυτό. Αλλά δεν είσαι η μόνη που πονάει. Πονάει και ο σύντροφός σου.Φαίνεται αυτονόητο, αλλά όταν είσαι τόσο στεναχωρήμενος δεν το σκέφτεσαι πάντα. Θα δοκιμάσεις τα όρια σου. Και θα δεις πως το σύμπαν δεν συνωμοτεί πάντα υπέρ σου όταν θέλεις κάτι πολύ. Ο μόνος συνωμότης στον αγώνα σου είναι η πίστη σου ότι θα τα καταφέρεις και ο σύντροφος σου που στέκεται δίπλα σου. Τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να τελειώσει. Μόνο εσύ αποφασίζεις πως και πότε θέλεις να τελειώσει.

Θα σε βοηθήσει ίσως να δεις και κάποιον ειδικό για να διαχειριστείς το στρες σου. Μπορεί και όχι. Μπορεί σε κάποια φάση. Μετά από 6 χρόνια εγώ ένιωσα την ανάγκη πέρυσι. Δεν σκέφτηκα ούτε γιατί όχι νωρίτερα (όταν οι άλλοι μου έλεγαν γιατί δεν πας) ούτε γιατί τώρα. Είναι σημαντικό να είσαι λίγο αφυπνισμένη ας το πω με το τι νιώθεις και να κάνεις αυτό που πραγματικά σε κάνει να νιώθεις καλά. Είναι το μόνο που μπορείς να ελέγξεις.

Οι φίλοι σου λίγα θα καταλαβαίνουν. Διάβασα κάπου ένα debate για τον όρο infertility survivor που χρησιμοποιούσε μια κοπέλα σε ένα άρθρο και κάποιοι έλεγαν πως είσαι survivor από μια ανίατη ασθένεια και κακώς χρησιμοποιείται έτσι. Αλλά αν το έχεις ζήσει, έτσι θα νιώθεις. ΠΡΕΠΕΙ άλλωστε να επιζήσεις από όλο αυτό. Αλλά για τους απέξω δεν είναι πάντα τόσο τραγικό, ουσιώδες. Παραδόξως ούτε για αυτούς που έχουν κάνει παιδιά (ίσως κάποιες φορές λιγότερο για αυτούς). Κάποιες φορές θα δεις ακόμα και ζευγάρια που έχουν προσπαθήσει για να αποκτήσουν παιδιά, αφού τα καταφέρουν να περνάν σε μια φάση αμνησίας που όλα αυτά τα έχει περάσει κάποιος άλλος και να σου λένε «θα τα καταφέρεις μην κάνεις έτσι». Που ούτε αυτό σε βοηθάει. Θα είσαι μόνη σου. Μόνη σου με τον σύντροφό σου που αν σε αγαπάει θα κάνει τα πάντα να σου σταθεί, αλλά δυστυχώς θα είναι δύσκολο και για εκείνον να καταλάβει γιατί δυο μήνες μετά την μηδενική χοριακή ή την αποβολή εσύ κλαις στο μπάνιο μέχρι που να μην ανοίγουν τα μάτια σου από το πρήξιμο.

Ξέρω πως ίσως δεν σου είπα πολλά για την εξωσωματική σαν διαδικασία. Είναι και αυτό διαφορετικό από άνθρωπο σε άνθρωπο. Εγώ πχ δεν έχω φρικτά συμπτώματα από τα φάρμακα. Ίσως γιατί και τα λίγα που έχω τα αγνοώ μπροστά στον σκοπό μου. Αλλά οι επισκέψεις πχ. στην κλινική ανά δύο μέρες, η αναμονή, το μέρα με την μέρα και θα δούμε με σκοτώνει. Στις αρχές με έκανε τόσο νευρική που ήξερα ότι την ημέρα της επίσκεψης θα ήμουν όλη την ημέρα χάλια.

Μην σκέφτεσαι πολλά βήματα παρακάτω. Γιατί μπορεί τα πράγματα να πάνε άσχημα (οκ μπορείς να είσαι απλά προετοιμασμένη) αλλά μπορεί και να πάνε τέλεια και να έχεις μπει σε όλο αυτό άδικα. Ένα βήμα την φορά.

Αυτά…ελπίζω να βοήθησα… η αλήθεια είναι πως βοήθησε και εμένα να τα βάλω σε ένα χαρτί. Σε ευχαριστώ που άνοιξες αυτή την συζήτηση που λίγοι θέλουν να ανοίγουν στην Ελλάδα (άσχετα αν τα καρότσια με τα δίδυμα είναι τριπλάσια από ότι πριν 10 χρόνια!). Ελπίζω να μοιραστούν κι άλλοι την εμπειρία τους!

Μαρτυρία 4 (ανώνυμη χρήστρια)

Προσπαθώ να πιάσω κάπως αυτό το κουβάρι που νιώθω, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερες λέξεις για να το περιγράψω από αυτές που χρησιμοποίησε η serendipity. Μια απέραντη θλίψη, αυτό.

Θα ήθελα πριν την εξωσωματική να έχω προετοιμαστεί καλύτερα για το ενδεχόμενο της αποτυχίας.
Θα ήθελα να ξέρω περισσότερα για την υπερδιέγερση ωοθηκών. Εγώ δυστυχώς ταλαιπωρήθηκα αρκετά και ακόμη δεν έχω λάβει σαφή απάντηση για το αν επηρέασε και την αρνητική έκβαση της εξωσωματικής. Μέχρι την ημέρα της ωοληψίας, αλλά κ αρκετές ημέρες μετά είχα έντονους πόνους. Ένιωθα της ωοθήκες διογκωμένες, έτοιμες να εκραγούν. Δεν μπορούσα να σηκώσω τα πόδια μου για να κάνω την ωοληψια, τόσο χάλια.
Από την άλλη, κάθε εμπειρία είναι διαφορετική.
Έκανα εξωσωματική την ίδια εβδομάδα με μια φίλη μου, η οποία δεν είχε καμία παρενέργεια από τα φάρμακα και τα κατάφερε με την πρώτη προσπάθεια. Αν την ρωτήσεις σίγουρα θα το περιγράψει πολύ διαφορετικά όλο αυτό.

Μιλώντας για την υπογονιμότητα γενικότερα, τη θεωρώ την πιο ύπουλη και διαβρωτική κατάσταση που μπορείς να βιώσεις. Σου ροκανίζει πραγματικά τα πάντα, χαρές, λύπες, όλα καταλαμβάνονται από αυτό το ζοφερό αίσθημα της επαναλαμβανόμενης αποτυχίας.
Εγώ σε αυτήν τη φάση προσπαθώ να το δω λίγο όπως η no_roots και να φανταστώ ένα όραμα ζωής χωρίς παιδιά αλλά δεν τα καταφέρνω πολύ καλά.
Η σκέψη ότι δεν θα γίνει ποτέ (που είναι πολύ πιθανό και οφείλουμε να το έχουμε στο μυαλό μας όταν ξεκινάμε την περιπέτεια της IVF) με συνθλίβει πραγματικά.

Μαρτυρία 5 (ανώνυμη χρήστρια)

Θα ήθελα να ξέρω ότι είναι μια πολύ δύσκολη και μοναχική διαδικασία
Θα ήθελα να ξέρω πώς θα διαταράξει τις ισορροπίες σε όλες μου τις σχέσεις (συντροφική, γονείς, αδέλφια, φίλους)
Θα ήθελα να ξέρω ότι για όλους τους γιατρούς ( όνομα ή όχι) θα είμαστε απλά ακόμα μια περίπτωση, ένα ID number στο κέντρο εξωσωματικής και όχι το κέντρο του σύμπαντος, ενώ το μόνο που θέλεις είναι να είσαι το κέντρο του σύμπαντος, γιατί για σένα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα της μέχρι τώρα ζωής σου.
Θα ήθελα να ξέρω ότι θα μπει όλη σου η ζωή στο pause.
Θα ήθελα να ξέρω ότι θα αισθανθώ για πρώτη φορά ζήλια για την ευτυχία των άλλων.
Θα ήθελα να ξέρω ότι θα αισθανθώ για πρώτη φορά φόβο για το άγνωστο και ματαίωση.
Θα ήθελα να ξέρω ότι θα εξαντληθούμε οικονομικά.
Θα ήθελα να ξέρω ότι η φράση «εσείς είστε μια εύκολη περίπτωση» θα αποδειχτεί η μεγαλύτερη πληγή μας. Γιατί όσο και να έδωσε μια στάλα αισιοδοξίας τελικά εξ αρχής δεν ήμασταν εύκολη περίπτωση και ξεκινήσαμε με λάθος δεδομένα και βάσεις.
Θα ήθελα να ξέρω ότι απαιτείται πολύ μα πάρα πολύ προσωπική μελέτη και έρευνα ώστε να πας απόλυτα διαβασμένος και έτοιμος να δώσεις μάχες με τον κάθε γιατρό, μαία, ανδρολόγο, γυναικολόγο, γενετιστή, εμβρυολόγο και όλες τις εμπλεκόμενες ειδικότητες.
Θα ήθελα να ξέρω ότι όταν κάτι μου «κλωτσάει μέσα μου» να το εμπιστεύομαι και να το ψάχνω παραπάνω και να «αμφισβητώ» τον κάθε ειδικό μέχρι να μου αποδείξει με επιχειρήματα ότι έχει δίκιο.
Θα ήθελα να ξέρω ότι την αποτυχία και τον πόνο θα τον βιώναμε με τον σύντροφό μου εξίσου δυνατά και οι δύο, αλλά θα νόμιζα ότι εγώ έχω δικαίωμα να πονέσω περισσότερο γιατί εγώ πήρα τα φάρμακα.
Θα ήθελα να ξέρω ότι η διαδικασία της επιτροπής του ΕΟΠΥ (σε ένα υπόγειο αχούρι στο Μαρούσι) για να πάρω δωρεάν τα φάρμακα θα είναι άγρια και σχεδόν εξευτελιστική γιατί είσαι απλά ένας φάκελος με δικαιολογητικά που θα σου επιβάλουν να τα βάλεις με συγκεκριμένη σειρά! Και αν όχι θα είσαι κατάπτυστος το λιγότερο, ενώ εσύ σε εκείνη την φάση ακόμα προσπαθείς να συλλάβεις στο μυαλό σου την έννοια της λέξης ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ.
Θα ήθελα να ξέρω ότι ο γιατρός και οι λοιπές ειδικότητες θα βλέπουν περισσότερο το αιδοίο μου από ότι ο άντρας μου.
Θα ήθελα να ξέρω ότι θα γίνω μάστερ στις ενέσεις, στα patch, στα χάπια , στις τιμές σε διάφορες εξετάσεις, σε ορμόνες , στο γυναικείο και ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα και ένα σωρό ιατρικούς όρους.
Θα ήθελα να ξέρω ότι τελικά όλο αυτό το ταξίδι με άγνωστο προορισμό, θα μας αλλάξει ως προσωπικότητες και ως ομάδα.
Ακόμα δεν ξέρω το τέλος του ταξιδιού , ξέρω όμως με σιγουριά ότι εδώ και τέσσερα χρόνια έχουμε διανύσει μια δύσκολη και απαιτητική διαδρομή με προορισμό το άγνωστο. Δεν χάνουμε την ελπίδα μας αλλά υπάρχουν μέρες, μήνες που χάνουμε τα κουράγια μας και εκεί ακόμα σηκώνει ο ένας τον άλλον, με κόπο μεν, αλλά σηκωνόμαστε όρθιοι δε.

4 χρόνια, 2 σπερματεγχύσεις, 2 εξωσωματικές και συνεχίζουμε…
Καλή τύχη και δύναμη σε όσους παλεύουν με την υπογονιμότητα..

Μαρτυρία 6 (Filva)

Πρεπει να ξερεις οτι χρειαζονται χρηματα πολλα, καθως και τρεξιμο και γραφειοκρατια για να παρεις τα φαρμακα απο τα ταμεια ωστε να μην ξοδεψεις περισσοτερα. Επισης οτι εισαι μονη σου, οσο υποστηρικτικος και να ειναι ο συντροφος. Μονη σου θα παιρνεις τα φαρμακα, μονη σου θα κανεις ολες τις θεραπειες. Προσωπικα δεν ειχα θεμα με το κεντρο εξωσωματικης. Ειχαν αψογη συμπεριφορα απεναντι μου. Ουτε με τις θεραπειες. Δεν ειχα καμια παρενεργεια. Εκανα τρεις προσπαθειες σε τεσσερα χρονια. Οι δυο επιτυχημενες, εχω δυο παιδια τωρα, 8 και 4 χρονων. Το ξεκινησα ομως γνωριζοντας οτι κυριως αποτυγχανεις. Και πηγαινα στις συνεδριες ως εξωτερικος παρατηρητης, σαν να μην συμβαινει σε εμενα αυτο , σαν να βλεπω ταινια. Και οταν εμεινα εγκυος ειχα μια τρελη φοβια οτι το μωρο θα εξαφανιστει απο μεσα μου ξαφνικα, οτι θα παω στην γυναικολογο και θα μου πει τι θες εδω κοριτσι μου, δεν μπορεις να μεινεις εγκυος. Ενω ημουν. Και τωρα ακομη βουρκωνω οταν βλεπω στην τηλεοραση κατι που να σχετιζεται με εξωσωματικη, ή οταν καποια μιλαει για αυτο. Και αισθανομαι κατι σαν ντροπη, σαν τυψεις που δεν μπορουσα να κανω παιδια χωρις αυτο. Απολυτα ηλιθιο, το ξερω. Οποτε θα ελεγα οτι το ψυχικο κοστος ειναι μεγαλο. Και αυτο το λεω εγω που τα καταφερα μαλλον ευκολα, εξω απο τις σττιστικες, και με υποστηρικτικο συντροφο. Και ακομη θυμαμαι την στιγμη που περιμενα για να μπω για την εμβρυομεταφορα μαζι με τις αλλες κοπελες και σκεφτομουν οτι δεν πειραζει αν δεν τα καταφερω, εχω ηδη ενα παιδι. Και μου μιλαει η διπλανη μου, και ρωταει ποια προσπαθεια ειναι αυτη; Η τριτη απανταω, αλλα χωρις να πω οτι η πρωτη ειχε πετυχει, δεν τριβεις την ευτυχια σου στα μουτρα του αλλου εκει μεσα, ποναει πολυ. Εμενα η δεκατηεννατη μου λεει και φοβαμαι, οσες ρωτησα εδω δεν εχουν πετυχημενη προσπαθεια, φοβαμαι, δεν θα ειναι καλος ο γιατρος. Εμενα η πρωτη ηταν πετυχημενη εδω, με αυτο τον γιατρο, της λεω, μην φοβασαι. Η λαμψη που πηρε το προσωπο της και η χαρα της ηταν τετοια που δεν θα την ξεχασω ποτε. Εψαχνε απο καπου να πιαστει, και με θεωρησε ως σημαδι απο το συμπαν. Αυτη η απελπισια και η αναγκη να πιαστεις απο καπου ειναι αυτο που δεν θα ξεχασω ποτε εγω λοιπον.

Μαρτυρία 7 (Confused Anna)

Όσα και να ξέρεις από την αρχή όμως, όσο και να προετοιμαστείς, η αλήθεια είναι ότι η δική σου προσωπική ιστορία θα σε σημαδέψει.
Θυμήσου λοιπόν ότι ΕΣΥ έχεις μία ιστορία που είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ.
Είναι ό,τι πιο εύκολο να συγκρίνεσαι με ιστορίες άλλων γιατί ψάχνεις από κάπου να πιαστείς, αλλά αυτό μπορεί να αποδειχθεί και η μεγαλύτερη παγίδα.
Προσωπικά, στη δεκάχρονη μάχη μου με την υπογονιμότητα και κατά τη διάρκεια των 6 συνολικά εξωσωματικών που έκανα, είδα τα πάντα σχεδόν (να σημειώσω ότι έκανα εξωσωματικές σε τρεις διαφορετικές χώρες, η μία εκ των οποίων η Ελλάδα).
Πιο συχνά είδα γυναίκες πιο νέες (οκ, φυσιολογικό μπορείς να σκεφτείς) αλλά και πιο μεγάλες από μένα να τα καταφέρνουν πριν από μένα. Και τότε, κάποιος (και ο γιατρός καμιά φορά) μπορεί να σου πει ότι “αφού τα κατάφερε η τάδε που είναι και μεγαλύτερη και έχει το τάδε πρόβλημα (ενώ εγώ δεν είχα), τότε θα έρθει η σειρά σου”. Δεν ισχύει. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Καμία εγγύηση. Μπορεί η ιστορία σου να έχει αίσιο τέλος, μπορεί και όχι.
Όποιος σου πει ότι “θα γίνει και σε σένα” απλώς θέλει να σου δώσει ελπίδα ή να σε εκμεταλλευτεί οικονομικά, αν είναι κάποιος που επωφελείται από αυτό. Για μερικές γυναίκες αυτή η ελπίδα είναι βάλσαμο. Για άλλες, όπως για μένα, ήταν μαρτύριο. Γιατί όταν εξαντλείσαι ψυχολογικά και φτάνεις στα όριά σου, θες να σταματήσεις. Και αυτό πρέπει να είναι οκ. Καμία γυναίκα δεν πρέπει να νιώθει ενοχές ότι δεν προσπάθησε αρκετά. Αν θες και αντέχεις, συνέχισε την ανηφόρα. Όταν θελήσεις να σταματήσεις, σταμάτα και μη δεχτείς από κανέναν να σου πει κάτι από τα κλισέ ‘όποιος θέλει κάτι πολύ, αυτό στο τέλος γίνεται’ και τέτοιες βλακείες. Θυμήσου ότι είσαι μοναδική και η ιστορία σου δε συγκρίνεται με κανενός.
Και ει δυνατό, μη χάσεις επαφή με τον εαυτό σου. Μέσα μας ξέρουμε πότε ο γιατρός απέναντί μας είναι ειλικρινής και πότε μας βλέπει σαν ένα ακόμη πρόβατο στη σφαγή, στο βωμό των στατιστικών. Ακόμα και αν είναι ο ίδιος γιατρός που η τάδε φίλη/ξαδέρφη που έτυχε να τα καταφέρει σου λέει ότι είναι ο καλύτερος του κόσμου. Εσύ ξέρεις πως νιώθεις μέσα σου. Μην κλείσεις τα αυτιά σου στη φωνή αυτή που βρίσκεται μέσα σου.

Mαρτυρία 8 (Ela mou nte)

Έκανα παιδί με σπέρμα δότη, και δεν το χω μετανιώσει λεπτό. Αν το θέμα το έχει ο άντρας γλιτώνεις την σωματική και ψυχολογική ταλαιπωρία. Είχαμε και την επιλογή να κάνουμε βιοψία ορχη μήπως και βρούμε σπέρμα αλλά γιατί να εγχειρηστει και ο σύζυγος και μετά να φας και την εξωσωματική με τις γνωστές μικρές πιθανότητες; το θέμα της δωρεάς υλικού πρέπει να σταματήσει να είναι ταμπού.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News