Η Laali ήταν μόνη στο σπίτι όταν συνειδητοποίησε ότι τα πόδια της ήταν βουτηγμένα στο αίμα. Η αιμορραγία δεν σταμάτησε για περίπου οκτώ ώρες. Όταν κατέρρευσε πια, η 25χρονη σκέφτηκε ότι θα πέθαινε μαζί με το έμβρυο που έχανε.
Ήταν τριών μηνών έγκυος όταν την πήγαν για προγεννητικό έλεγχο, καθώς και για να πληροφορηθούν το φύλο του παιδιού. «Όταν έμαθα ότι ήταν κορίτσι, άρχισα να νιώθω σαν να πνίγομαι», λέει.
Στη συνέχεια, η νεαρή πήρε ένα χάπι άμβλωσης, χωρίς την επίβλεψη γιατρού, και οι επακόλουθες επιπλοκές οδήγησαν στην κατεπείγουσα νοσηλεία της. Το βράδυ που πήρε εξιτήριο, η Laali έκλαψε μόνη της. Κοιμήθηκε πολύ λίγο και το πρωί επέστρεψε στη δουλειά της στα χωράφια.
Η αγέννητη κόρη της Laali είναι ένα από τα 46 εκατομμύρια κορίτσια που έχουν θανατωθεί ήδη από την κοιλιά της μητέρας τους στην Ινδία, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 50 χρόνων. Μιλάμε για πληθυσμό δέκα φορές μεγαλύτερο από τον γυναικείο πληθυσμό του Λονδίνου.
Μια βαθύτερη προκατάληψη για το φύλο, και αυτό οδηγεί στις περισσότερες εκτρώσεις που έχουν συμβεί ποτέ στον κόσμο, αλλά και σε απανωτές βρεφοκτονίες με βάση το φύλο. Όλο αυτό κάνει την Ινδία μία χώρα φονική για τις γυναίκες. Την πιο φονική παγκοσμίως.
«Το παραδοσιακό πρότυπο του γάμου και τα έθιμα υπαγορεύουν μια κατώτερη θέση στις γυναίκες στις ινδικές κοινωνίες», λέει η Prem Chowdhry, ακτιβίστρια για θέματα φύλου και συνταξιούχος καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Δελχί.
“Δεδομένου ότι τα κορίτσια εγκαταλείπουν την οικογένειά τους μετά το γάμο”, λέει, “η προίκα και το κόστος ανατροφής ενός κοριτσιού θεωρείται ανεπιθύμητη υποχρέωση και οι εκτρώσεις λόγω φύλου είναι συχνές”.
Ο προγεννητικός προσδιορισμός του φύλου ποινικοποιήθηκε το 1994, αλλά είναι ένας νόμος, μόνο για τα χαρτιά. Η πρακτική έχει ευδοκιμήσει με τις ιατρικές εξελίξεις, έχει εξαπλωθεί σε περισσότερες περιοχές και εξακολουθεί να είναι εύκολα προσβάσιμη για τους πολίτες που μπορούν να απευθύνονται και να απολαμβάνουν την υπηρεσία ιδιωτικών κλινικών.
Περιτριγυρισμένο από τεράστια χωράφια με ζαχαροκάλαμο, το χωριό της Laali απέχει 40 μίλια από το Δελχί. Ακτιβιστές για τα γυναικεία δικαιώματα στην περιοχή εκτιμούν ότι «κάθε τρίτο σπίτι στο χωριό» έχει στη… “ντουλάπα” μία εμβρυοκτονία, λόγω φύλου.
«Οι οικογένειες θέλουν έναν γιο με κάθε κόστος. Οποιοδήποτε κόστος!» λέει η Λαάλι. «Αν πεθάνω, ο άντρας μου θα ξαναπαντρευτεί αύριο το πρωί, ελπίζοντας ότι η επόμενη γυναίκα θα του γεννήσει έναν γιο».
Η Laali ήταν 19 ετών όταν κανονίστηκε ο γάμος της με έναν αγρότη το 2009. Στα επόμενα τρία χρόνια, γέννησε δύο κόρες. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης εγκυμοσύνης της, της έδωσαν άπειρα γιατροσόφια προκειμένου να κάνει τελικά έναν γιο…
Όταν γεννήθηκε το κοριτσάκι της, κανείς από την οικογένειά της δεν ήρθε να τους δει στο νοσοκομείο. Η επιστροφή στο σπίτι ήταν ακόμα χειρότερη. «Η πεθερά μου αρνήθηκε να δει το πρόσωπο της κόρης μου», είπε η Laali. «Αρνήθηκε να με φροντίσει, λέγοντας: «Γεννάς το ένα κορίτσι μετά το άλλο. Γιατί σε φροντίσω;»
Κάθε βράδυ, καθώς καθόταν για δείπνο μετά από μια μέρα δουλειάς στο χωράφι, κάποιος την κορόιδευε. Έπρεπε, δηλαδή να υποστεί και το οικογενειακό μπούλινγκ, επειδή δεν μπορούσε να γίνει μητέρα γιων.
«Όταν κάποια στο χωριό γεννούσε αγόρι, ήταν ένας εφιάλτης για μένα», θυμάται. «Η οικογένειά μου με κακοποίησε μπροστά στα κορίτσια μου, ακριβώς επειδή τα έφερα στον κόσμο».
Την ίδια στιγμή και ενώ σημειώνονται αυτές οι οργανωμένες δολοφονίες, η κυβέρνηση της Ινδίας φαίνεται απρόθυμη να αναλάβει δράση. Μια πρόσφατη κυβερνητική έρευνα χαιρέτισε το γεγονός ότι υπάρχουν περισσότερες γυναίκες από άντρες για πρώτη φορά. Ωστόσο, μέλη ακτιβιστικών οργανώσεων αντιμετωπίζουν με τεράστια δυσπιστία τα δεδομένα.
«Ο κύριος στόχος της έρευνας ήταν να εξετάσει δεδομένα σχετικά με τους δείκτες αναπαραγωγικής υγείας και οικογενειακής ευημερίας και όχι την αναλογία των φύλων του πληθυσμού», δήλωσε ο Sabu George, ερευνητής και ακτιβιστής με έδρα το Δελχί. «Όλες οι κρατικές τάσεις δείχνουν μια διαφορετική εικόνα».
Και όντως η αλήθεια είναι κάπως έτσι και επιβεβαιώνεται από μία ερευνητική εργασία του Lancet του 2021, από την οποία προκύπτει ότι η κατάσταση έχει επιδεινωθεί, με τις αγνοούμενες γεννήσεις γυναικών να αυξάνονται από 3,5 εκατομμύρια το 1987–96 σε 5,5 εκατομμύρια το 2007–16.
Κάπου εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η προκατάληψη για την απόκτηση αγοριών, ξεπερνά πλέον τόσο τις ταξικές όσο και τις γεωγραφικές αποστάσεις. Τον Αύγουστο, μια 40χρονη γυναίκα από μια πλούσια οικογένεια της ανώτερης τάξης της Βομβάης είπε ότι αναγκάστηκε να κάνει έκτρωση οκτώ φορές για να ικανοποιήσει την επιθυμία της οικογένειας για γιο. Της έκαναν περισσότερες από 1.500 ορμονικές και στεροειδείς ενέσεις προτού υποβάλει καταγγελία στην αστυνομία. Πέρυσι, στην Καρνατάκα της νότιας Ινδίας, μια 28χρονη γυναίκα πέθανε μετά από επιπλοκές κατά τη διάρκεια μιας τρίτης αναγκαστικής έκτρωσης…
Με στοιχεία από Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
