Από την Proudpreemiemama
Δεν έχω τίποτα ευχάριστο να θυμάμαι, ούτε από εκείνη την ημέρα, ούτε από πολλές που ακολούθησαν.
Έσπασαν τα νερά ενώ νοσηλευόμουν για άλλο λόγο και ταυτόχρονα ξεκίνησε οξύς τοκετός στις 28 μόλις εβδομάδες.
Έντρομη φώναζα ότι είναι πολύ νωρίς και οι νοσηλεύτριες μου έλεγαν να ηρεμήσω.. έτσι, απλά, να ηρεμήσω.
Μέσα σε λίγα λεπτά ήμουν στα χειρουργεία, σε μια αίθουσα μόνη μου για να μη βλέπω τις όμορφες τελειόμηνες κοιλίτσες, ενώ σε μία ώρα είχα κιόλας γεννήσει. Στο χειρουργείο φώναζαν όλοι στο γιατρό ότι πρέπει να ξεκινήσει ΤΩΡΑ γιατί έπρεπε να αποφύγουμε οπωσδήποτε τον κολπικό τοκετό και εκείνος έλεγε, δεν ξεκινάω εάν δεν έρθουν οι νεογνολόγοι και οι θερμοκοιτίδες, ενώ εγώ απορούσα μέσα μου τι ειδικότητα είναι πάλι αυτή.
Μου έκαναν ολική αναισθησία γιατί είχα κάνει μόλις κάποια λεπτά πριν από όλα αυτά την αντιπηκτική μου. Μετά δε θυμάμαι τίποτα. Μόνο να σχολιάζουν ότι δε μπορώ να συνέλθω. Να τους ακούω σαν από μακριά και να μην καταλαβαίνω καν εάν είμαι καλά, ή εάν έγινε κάτι και είμαι σε κώμα.
Γύρω στις 6 το πρωί ξύπνησα, ήμουν σε δωμάτιο και ο σύντροφος μου κοιμόταν δίπλα μου. Θυμάμαι να σκέφτομαι “αποκλείεται να πέθαναν και να κοιμάται, άρα ζουν”. Φοβόμουν τόσο πολύ να τον ξυπνήσω και να ρωτήσω.
Λίγη ώρα μετά μου έδειχνε τις πρώτες τους φωτογραφίες από τα ξημερώματα που του επέτρεψαν να μπει στη ΜΕΝΝ να τους δει.
Κατάφερα να κάτσω στο καροτσάκι και να δω τα παιδιά μου 36 ώρες μετά με τρομερούς πόνους και πίεση. Τα είδα πίσω από ένα τζάμι, διασωληνωμένα, με διάφανο δέρμα, μία χούφτα ανθρωπάκια.
Δεν τίθεται θέμα επιβίωσης, είπαν, απλά δεν ξέρουμε σε τι κατάσταση θα είναι.. αυτά ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσα από τους γιατρούς σαν μαμά. Και μετά άρχισαν επιπλοκές της προωρότητας που δε θα αναφέρω καν.
Όλοι, εκτός από τις μανούλες-αδερφές πια, που ήμασταν μαζί στις εντατικές των παιδιών μας, με λένε υπερβολική, ότι τα παιδιά είναι μια χαρά, ότι θα έπρεπε να το έχω ξεπεράσει και να έχω ξεχάσει και να χαίρομαι για εκείνη τη μέρα.
Το πόσο ήρωες και θαύματα είναι τα παιδιά μας, το ξέρουμε αλήθεια εμείς. Δεν είχαμε μοιραστεί με κανέναν τις αρνητικές προβλέψεις και κανείς δε γνωρίζει πόσα πράγματα πάλεψαν και έχουν ξεπεράσει.
Αυτό όμως, δε με προγραμματίζει αυτόματα να ξεχάσω, επειδή πήγαν όλα καλά. Έτσι δεν είναι;
Πως και γιατί να ξεχάσω την ημέρα που γεννήθηκαν; Αφού είναι εδώ μπροστά μου να μου τη θυμίζουν, κάθε στιγμή της ημέρας, να μου θυμίζουν πόσο μεγάλοι μαχητές είναι και πως στην πιο δύσκολη στιγμή, μου έδιναν δύναμη εκείνοι αντί να τους δίνω εγώ.
Δεν ξέρω γιατί τα μοιράζομαι, ίσως γιατί ελπίζω ότι κάποια μανούλα της ΜΕΝΝ εκεί έξω που θα τύχει να το διαβάσει, θα ξέρει ότι δεν είναι μόνη και ότι όλα μπορούν να πάνε καλά…. αλλά είναι εντάξει για εκείνη να νιώθει θλίψη, θυμό, τύψεις και πίκρα για τον τρόπο που έγινε μανούλα, ενώ ταυτόχρονα είναι πανευτυχής.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
