Το γεγονός ότι η υπόθεση Brangelina και το διαζύγιο των Brad Pitt-Jennifer Aniston (2005) έχει εισέλθει στον τομέα του Πανθέου των κουτσομπολίστικων εντύπων είναι γνωστό εδώ κι έτη πολλά. Όλοι κάτι έχουν ακούσει σχετικά. Η πρόσφατη συνέντευξη όμως της Jennifer Aniston, επ’ ευκαιρίας του πέμπτου εξωφύλλου της για το αμερικανικό Allure ήρθε να φωτίσει μια πολύ σοβαρή πτυχή αυτού του κατά τ’ άλλα δύσπεπτου και εκχυδαϊστικού tabloid δράματος.
Η δημοφιλής 53χρονη ηθοποιός, σκηνοθέτις κι επιχειρηματίας (είναι η ιδρύτρια του LoLavie brand μαλλιών και συνιδρύτρια εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών μαζί με τον Pitt) αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι η επιλογή της να μην κάνει παιδιά, τελικά δεν ήταν και τόσο επιλογή της.
«Είχα υποβληθεί σε εξωσωματική γονιμοποίηση, έπινα κινέζικα τσάγια, έκανα ό,τι μπορείς να φανταστείς. Έκανα τα πάντα. Θα έδινα τα πάντα για να μου είχε πει κάποιος κατάψυξε τα ωάρια σου. Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου. Απλώς δεν το σκέφτεσαι», είπε στην μεγάλη συνέντευξη με το χέρι στην καρδιά.
Επί σχεδόν δύο δεκαετίες, από το 2005 μέχρι σήμερα 2022, οι φήμες για την Aniston οργίαζαν. “Έφυγε ο περιζήτητος γαμπρός επειδή δεν του έκανε παιδί”. Πιθανώς αυτό πρωτοδιαμορφώθηκε ως ένα αντεπιχείρημα στην φτιαχτή και μισογυνική “διαμάχη” των δύο γυναικών, που οργάνωσαν με περισσή χυδαιότητα τα media τότε, παρουσιάζοντας την Angelina Jolie ως αντροχωρίστρα. Λες και δεν υπήρχαν ευθύνες του Pitt για την διατήρηση του γάμου του. Το έχουμε ξανακούσει αυτό το επιχείρημα.
Προέκυψε εμφυλιοδιχαστική διαμάχη, όπου το κοινό είχε χωριστεί #teamJennifer και #teamAngelina, με τις δυο γυναίκες στραμμένες από ένα πανίσχυρο πατριαρχικό αφήγημα-σκουπίδι σε μια μάχη μέχρις εσχάτων για την διεκδίκηση των γαλάζιων ματιών του πολύφερνου τότε Pitt. Η γυναίκα ως δίπολο, “Παναγία-πόρνη”, λες και η μία όψη αποκλείει την άλλη.
Οι οπαδοί της Angelina πρωτοκυκλοφόρησαν την φήμη ότι η Aniston προτίμησε την καριέρα της από το να κάνει οικογένεια, ότι ήταν μια εγωΐστρια -και καλά! Όπως συχνά άλλωστε λέγεται και στα καθ’ ημάς για πρόσωπα στο δημόσιο χώρο που δεν απέκτησαν ποτέ παιδιά: ηθοποιούς, τραγουδίστριες, πολιτικούς, τηλεπαρουσιάστριες. Τώρα αποκαλύπτεται ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι…
Όχι μόνο δεν ήταν έτσι για την Aniston, η οποία επί χρόνια άκουγε τις φήμες αυτές -πληγωτικές, άδικες, χυδαίες, αξιώνοντας δικαιώματα σε μια ξένη μήτρα για το πώς, πότε και αν θα τεκνοποιήσει- αλλά είναι η πραγματικότητα και για πολλές άλλες γυναίκες εκεί έξω. Κι εκεί θέλω να καταλήξω.
Ο πόνος που προκαλείται από αυτή την συνεχή φημολογία, από αυτό το αστείρευτο κουτσομπολιό πάνω στις γυναίκες αυτές, που δεν θέλουν να μοιραστούν με το κοινό τα πλέον προσωπικά τους, είναι υπαρκτός και πολύ έντονος. Για να μην μιλήσω για την πραγματικότητα των αποβολών και το βουβό πένθος τους.
Δανάη Μπάγκου: Όσα δεν γνωρίζουν οι γυναίκες για τις αποβολές
«Ήταν ένα απόλυτο ψέμα», είπε η Άνιστον για το «αφήγημα ότι ήμουν απλώς εγωίστρια, ότι με ένοιαζε η καριέρα μου. Και προς Θεού, (ότι ήθελα να είμαι) μία επιτυχημένη γυναίκα, χωρίς παιδί. Και ο λόγος που με παράτησε ο άντρας μου, ο λόγος που χωρίσαμε και τελειώσαμε τον γάμο μας, ήταν γιατί δεν θα του έδινα ένα παιδί».
Σίγουρα δεν είναι η μοναδική που έχει ακούσει κάτι τέτοιο!
Κι αναρωτιέται κανείς. Μας χρωστούσε αυτή την πληροφορία; Μας την χρωστάει η οποιαδήποτε γυναίκα; Τι νόημα έχει η τόση πατριαρχική πίεση στο πώς επιλέγει ή δεν επιλέγει να διαθέσει κάποια την μήτρα της ώστε να διατυπώνουμε ως κοινωνία, ως μικρόκοσμος, ως γειτονιά και ευρύτερος οικογενειακός κύκλος θεωρίες για την πορεία μιας οικογένειας, ενός ζευγαριού;
Πρέπει κάποια να φτάσει στην φυσική ηλικία της εμμηνόπαυσης για να πάψουμε να την πρήζουμε με το ερώτημα πότε θα κάνει και/ή γιατί δεν κάνει παιδί; Άσε τα φοβερά σχόλια που ακούει αν προσπαθεί να μείνει έγκυος σε προχωρημένη ηλικία! Λες και υπάρχει εντελώς συγκεκριμένο κουστουμάκι τεκνοποίησης για όλες
«Μία από τις πτυχές του έγγαμου βίου που δεν γνώριζα πως υπήρχαν πριν παντρευτώ είναι και αυτή της “εξωτερικής επίβλεψης φαινομένων εγκυμοσύνης”. Δηλαδή, είσαι με έναν άνθρωπο 122 χρόνια και, συνήθως, “δεν ανοίγει μύτη”, τουλάχιστον από τους ανθρώπους του άμεσου οικογενειακού περιβάλλοντος.
Ενίοτε θα βρεθεί κάποιος να σου πει “άμα δεν θέλετε να παντρευτείτε, κάντε τουλάχιστον ένα παιδί”. Αφήνω ασχολίαστο για την ώρα το “τουλάχιστον” και το βαθύτερο νόημα της φράσης αυτής και προχωράω στη ζωή σας μετά τον γάμο. Από τη στιγμή που “θα μπει η κουλούρα”, και όταν λέω “από τη στιγμή” εννοώ ενδεχομένως και από την ώρα που ξεκινάει το γαμήλιο γλέντι, συστήνεται γύρω από τη νύφη μια Αυτόκλητη Επιτροπή Επίβλεψης Ενδείξεων Εγκυμοσύνης (για συντομία ΑΕΕΕΕ). Το εν λόγω εποπτικό/συμβουλευτικό όργανο αποτελείται από ανθρώπους που ίσως να μην έχουν συναντηθεί ποτέ στη ζωή τους, τους συνδέει, όμως, ένα μοναδικό πράγμα, το οποίο, όπως φαίνεται, είναι εξαιρετικά σημαντικό για την ύπαρξή τους: το αν έχεις γκαστρωθεί».
Το παραπάνω απόσπασμα είναι μέρος μιας ιστορίας με τίτλο «Θέλεις να πούμε αλήθειες;», δανεισμένο από σενάριο του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Η συντάκτριά του είναι η Ναταλί Σαϊτάκη, δημιουργού του egopotethaginomana.gr.
Το 2016, η Aniston είχε γράψει ένα καυστικό δοκίμιο για την Huffington Post, αναφερόμενη σε όλες τις φήμες και τα ψέματα περί εγκυμοσύνης λέγοντας, «Έτσι για την ιστορία, δεν εγκυμονώ. Αυτό που έχω κάνει, είναι ότι έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί με τον πρωταθλητικό έλεγχο και την σωματική ντροπή που συμβαίνει καθημερινά με το πρόσχημα της «δημοσιογραφίας», της «πρώτης τροποποίησης» και των «ειδήσεων διασημοτήτων». […] Αν είμαι κάποιο είδος συμβόλου για κάποιους ανθρώπους εκεί έξω, τότε σαφώς είμαι ένα παράδειγμα του φακού μέσα από τον οποίο εμείς, ως κοινωνία, βλέπουμε τις μητέρες, τις κόρες, τις αδερφές, τις συζύγους, τις φίλες και τις συναδέλφους μας. Η αντικειμενοποίηση και ο έλεγχος που υποβάλλουμε στις γυναίκες είναι παράλογη και ανησυχητική. Ο τρόπος με τον οποίο με παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης είναι απλώς μια αντανάκλαση του πώς βλέπουμε και απεικονίζουμε τις γυναίκες γενικά. […] Έχω βαρεθεί να είμαι μέρος αυτής της αφήγησης. Ναι, μπορεί να γίνω μητέρα κάποια μέρα, και αφού τα λέω όλα, αν το κάνω ποτέ, θα είμαι η πρώτη που θα το πω, αλλά δεν επιδιώκω τη μητρότητα μόνο και μόνο επειδή νιώθω ημιτελής κατά κάποιο τρόπο.».
Η Aniston δεν απέκτησε τελικά ποτέ παιδί, με τον Pitt ή κάποιον άλλον. Ούτε υιοθέτησε όπως πολλές άλλες γυναίκες, πράγμα εντελώς σεβαστό επίσης. Και δεν κατανοώ ούτε αυτού τους είδους την πίεση, λες και όποια διαθέτει χρήματα και προσωπικό είναι υποχρεωμένη να υιοθετήσει επειδή γυναίκα = μάνα, με το στανιό!
Ο εθνικός καημός μας είναι η υπογεννητικότητα και όχι το γεγονός ότι δεν μιλάμε ξεκάθαρα για την υπογονιμότητα ως ιατρικό φαινόμενο. Κι αυτό πρέπει να αλλάξει, επειδή δεν βοηθάει η έλλειψη πληροφόρησης αγκαζέ με την κριτική. Αντίθετα σπρώχνει τις γυναίκες σε ένα πλέγμα απόγνωσης που δεν “επιτελούν το σκοπό τους”, τις σπρώχνει σε μια κατάθλιψη περιττή κι επαχθή.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η συνειδητοποίηση και η αντίδρασή μας στα τοξικά μηνύματα που είναι θαμμένα μέσα σε αυτές τις φαινομενικά αβλαβείς ιστορίες που χρησιμεύουν ως αλήθεια και διαμορφώνουν τις ιδέες μας για το ποιοι είμαστε. Πρέπει να αποφασίσουμε πόσα αγοράζουμε σε αυτό που μας σερβίρεται.
«Είμαι εδώ σήμερα. Το πλοίο έχει σαλπάρει», λέει η Aniston, προσθέτοντας, πως «Πραγματικά νιώθω μια μικρή ανακούφιση τώρα γιατί δεν υπάρχει άλλο “Μπορώ;” Δεν χρειάζεται να το σκέφτομαι άλλο αυτό».
Κι αυτό μας βάζει στο πλαίσιο να ξανασκεφτούμε λίγο βαθύτερα. Πρέπει κάποια να φτάσει στην φυσική ηλικία της εμμηνόπαυσης για να πάψουμε να την πρήζουμε με το ερώτημα πότε θα κάνει και/ή γιατί δεν κάνει παιδί; Άσε τα φοβερά σχόλια που ακούει αν προσπαθεί να μείνει έγκυος σε προχωρημένη ηλικία! Λες και υπάρχει εντελώς συγκεκριμένο κουστουμάκι τεκνοποίησης για όλες: μεταξύ 25-35 αυστηρά και μετά τέλος γιατί πώς θα γίνει να έχουν τα παιδιά ηλικιωμένους γονείς, θα τα κοροϊδεύουν στο σχολείο! (Ναι, αυτό είναι το βασικό επιχείρημα, δεν σας κάνω πλάκα)
Ελλοχεύει κι ο άλλος κίνδυνος όταν μια γυναίκα έχει μεγαλώσει ηλικιακά και δεν έχει αποκτήσει παιδί. Από το κούνημα του δαχτύλου γιατί καθυστερεί να περάσουμε στην ελεεινολόγηση. Δεν είναι κακομοίρα όποια δεν έκανε τελικά παιδί. Δεν θα γεράσει μόνη με τις γάτες της. Έχει φίλους, συντρόφους, ίσως ανίψια, συγγενείς, τον κοινωνικό της κύκλο. Έχει δραστηριότητες και ανησυχίες. Έχει τη ζωή της. Ούτε όσες από μας αποκτήσαμε παιδιά φτάσαμε έτσι μαγικά στην γη του Shangri La, στην επουράνια ευτυχία επειδή τεκνοποιήσαμε και μόνον. Το παιδί έρχεται να κουμπώσει πάνω σε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, δεν διαμορφώνει εκείνο την προσωπικότητα του γονιού. Είναι ένα παράθυρο ευκαιρίας να δεις ίσως αλλιώς τη ζωή, αλλά τέτοιες ευκαιρίες δεν είναι Τζόκερ που ή το πιάνεις ή όχι. Υπάρχει ένα ποικιλόχρωμο χαλί στο οποίο είμαστε όλες μας ίνες του, όλες υφάδια του, όπου αποτελούμε αυτό που λέμε Γυναίκα. Όλες χωράμε, όλες έχουμε δικαίωμα.
«Θα έλεγα ότι όταν ήμουν στα τέλη των 30, στα 40 μου χρόνια περίπου ότι είχα περάσει πολύ δύσκολα. Και αν δεν τα είχα περάσει αυτά, δεν θα γινόμουν ποτέ αυτή που έπρεπε να είμαι», κατέληξε η Άνιστον με την σοφία πλέον της εμπειρίας της.
Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι η συνειδητοποίηση και η αντίδρασή μας στα τοξικά μηνύματα που είναι θαμμένα μέσα σε αυτές τις φαινομενικά αβλαβείς ιστορίες που χρησιμεύουν ως αλήθεια και διαμορφώνουν τις ιδέες μας για το ποιοι είμαστε.
Θυμάμαι ότι όταν γέννησα με ρώτησαν, με καλόβολη διάθεση, “δεν νιώθεις τώρα ότι ολοκληρώθηκες;” Μου είχε φανεί τότε τόσο αστείο, καθώς είχα περάσει κάποιες αναποδιές με την υγεία μου, που γέλασα αυθόρμητα. Ήμουν καλά και πριν, δεν ένιωθα κάποιο κενό που θα μου γέμιζε το παιδί. Δεν είναι ο ρόλος του παιδιού να γεμίζει κενά. Ούτε ολοκληρώνει ο γάμος ή η οικογένεια το υπαρξιακό του καθενός, άντρα ή γυναίκας. Σαλπάρεις για να ταξιδέψεις, όχι για να πάς κάπου συγκεκριμένα.
Κι αυτή είναι η κατακλείδα της ιστορίας. Όπως είχε η ίδια γράψει το 2016, “Δεν μου αρέσει να δίνω ενέργεια στο ψέμα, αλλά ήθελα να συμμετάσχω σε μια ευρύτερη συζήτηση που έχει ήδη ξεκινήσει και πρέπει να συνεχιστεί.”
Αυτό κάνουμε κι εμείς εδώ στο ampa κι η συζήτηση αυτή πρέπει να συνεχιστεί. Για το καλό όλων μας, άτεκνων και έντεκνων, επειδή το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, αλλά και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα είναι θεμελιώδεις αρχές μιας φιλελεύθερης θεώρησης της ίδιας της ζωής. Δεν χρωστάμε σε κανέναν να αναλύουμε πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας. Δική μας είναι στο κάτω κάτω, δεν τρώμε από το ψωμί κανενός.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
