Είτε σ’ αρέσει είτε όχι, η Ναόμι Κάμπελ είναι leader. Leader στο αντικείμενό της, leader στον τρόπο που διαχειρίστηκε την εικόνα της και τον θρύλο περί ασυμμάζευτου bitchyness, leader γενικώς να μην απολογείται για τίποτα.
Έτσι, όταν μίλησε με γνήσια ελευθερία στη βρετανική Vogue για την απόφασή της να γίνει μητέρα στα 50 της, πολλές ίσως σκέφτηκαν με ανακούφιση ότι επιτέλους μία τέτοιας επιδραστικότητας γυναίκα αποφάσισε να πει τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς μασημένες και γλυκερές περιγραφές, χωρίς δικαιολογίες και στρογγυλάδες.
Τι ανακούφιση, εκεί που οι πάντες αποτρέπουν τις γυναίκες να τεκνοποιήσουν μετά τα 45, ενώ τις σπρώχνουν και τις πιέζουν από τα 30 και μετά να βγαίνει μία Κάμπελ και να λέει «κάντε το», «κυνηγήστε το», «μην εγκαταλείπετε το όνειρό σας» ή –και κυρίως- μην εγκαταλείπετε ΚΑΙ αυτό το όνειρο.
«Λέω σε όλους, κάντε το! Μη διστάζετε». Και ναι, αυτή είναι μια προτροπή που οι γυναίκες την έχουν ανάγκη, ειδικά αν έχουν διαβεί το 45ο έτος της ηλικίας τους, αισθάνονται ακόμη ακμαίες και ικανές παραγωγικά και θέλουν ένα τέτοιο ενθαρρυντικό μανιφέστο. Χρειάζονται κάποιαν που πέρασε από εκεί να τους πει «ναι, μην ακούς κανέναν, αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις».
Προσωπικά γνωρίζω πολλές γυναίκες που ο κοινωνικός τους περίγυρος το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να τις αποθαρρύνει και να τις απογοητεύει, τη στιγμή που και η οικογένεια και οι στενοί φίλοι κρατούν μάλλον αμυντική στάση απέναντί τους και όταν ακούν την εκμυστήρευση, ότι, ναι, τώρα που καριέρα και αγάπη πήραν τον δρόμο τους, θα ήταν υπέροχο να ερχόταν και ένα μωρό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και φυσικά γνωρίζω από πρώτο χέρι μία ορδή ανάρμοστων, σούπερ οδυνηρών σχολίων που πάνε κάπως έτσι (απλώς μετρήστε): “γιατί άργησες τόσο πολύ;”, “είσαι σίγουρη ότι θα το κάνεις τώρα”, “η έγκυος είναι με το ένα πόδι στον τάφο, η μεγαλομάνα με το ενάμιση” (!), “και πώς θα σε φωνάζει το παιδί, όταν μεγαλώσει; Μαμά ή γιαγιά;”, “δεν φοβάσαι ότι μπορεί να μην προλάβεις να το μεγαλώσεις;”, “είναι σίγουρα δικό σου; Δεν είναι κακό αν έχεις υιοθετήσει” (να κάτι που έθιξε και η Κάμπελ, όταν κάποιοι υπονόησαν ότι το παιδί δεν είναι δικό της, επειδή δεν τους έκανε τη χάρη να ενημερώσει για την εγκυμοσύνη της). Μιλάμε για ανθολογία από αίσχη και η λίστα τέλος δεν έχει.
Υπό αυτή την έννοια είναι σπουδαίο αυτό που είπε η Κάμπελ και αυτό που έκανε με την κόρη της στην αγκαλιά, σ’ αυτή την υπέροχη αμήχανη πόζα που έχουν τα μωρά που ακόμη μετά βίας μπουσουλάνε και ο μόνος in charge είσαι εσύ.
Όμως, μεταξύ μας, υπήρξαν και πράγματα που δεν ειπώθηκαν. Όχι από δόλο, αλλά ίσως από άγνοια μιας άλλης προσλαμβάνουσας, ίσως της οπτικής γωνίας μιας γυναίκας που δεν έχει την άνεση της Ναόμι για πολλά πράγματα.
Ας πούμε, αυτή τη στιγμή που μιλάμε για πόσες γυναίκες γύρω στα 50 μπορούμε να μιλήσουμε που έχουν την άνεση -οικονομική και εργασιακή- να κυνηγήσουν το δικαίωμα στη μητρότητα; Να αφιερωθούν αποκλειστικά στον εαυτό τους και σε μία πολυδάπανη θεραπεία γονιμότητας, χωρίς να χρειαστεί να ρισκάρουν δουλειά και οικονομίες γι’ αυτό το όνειρο;
“Είναι οικονομικό το θέμα;”, θα ρωτήσει κάποιος. Ναι, είναι και οικονομικό. Και είναι αλλιώς να ξέρεις ότι μια θεραπεία έχει “x” συμπτώματα και έχεις όλη την άνεση χρόνου και την κατανόηση από τη δουλειά σου να τα αντιμετωπίσεις με ηρεμία και στον χρόνο σου και άλλο να τρέχεις με τους λεπτοδείκτες να μετράνε κάθε σου βήμα, ποντάροντας στο ολόσωστο timing και στην υπακοή του σώματός σου σε νέα μοντέλα θεραπειών.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που έκανε η Κάμπελ είναι γενναίο. Γενναίο και δημιουργεί και προηγούμενο και επιχειρηματολογία. Για όλες όσες κυνηγήσαμε πρώτα την καριέρα ή έστω τη σταθερή δουλειά και μετά την οικογένεια. Για όλες όσες αργήσαμε, περιμένοντας, όχι τον ιδανικό σύντροφο, αλλά τον άνθρωπο που θα βρισκόταν πιο κοντά σε όσα ψάχναμε. Για όλες όσες ενδεχομένως κρύβαμε τη σεξουαλικότητά μας και μας πήρε περισσότερο χρόνο να ζήσουμε όπως πραγματικά θέλαμε.
Για όλους αυτούς τους λόγους (και παρά την απόσταση που χωρίζει την Κάμπελ απ’ οποιαδήποτε γυναίκα της διπλανής πόρτας) όλη αυτή η “γιορτή” της μητρότητας στα 50 είναι ένα βήμα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ο καθεμία μπορεί ν κάνει ο, τι θέλει. Να επιδιώξει τη μητρότητα η όχι. Αλλά ένα εινσι το σίγουρο,αν δεν εχεις την οικονομική δυνατότητα καλυτερα να αποχαιρέτισεις το όνειρο σου. Kiss it goodbye. Οι λόγοι ειναι πολλοί, πρώτα απ όλα αντοχή που μέτριαζεται με τα χρόνια. Μαζί και η υπομονή. Μετά είναι η οικονομική δυνατότητα να κΝεις την εξωσωματική να διαθέσεις χρόνο να ξεκουράζεσαι, να λείπεις απ τη δουλειά σου όταν πρέπει (είναι εφικτό?). Κι έπειτα η γέννα, που θα πέσει σα καταπέλτης πάνω σε ένα σώμα που έχει δοκιμαστεί σε πολλά κι έχει πληρώσει το τιμημα. Κι ο χρόνος… Διαβάστε περισσότερα »