«Άρχισα να απέχω από τη διαδικασία νοητικά λίγο πολύ το λεπτό που άρχισα να γεννώ και πολλές μαίες σχολίασαν πόσο ήσυχη ήμουν. Πώς χειρίστηκα καλά τον πόνο», αποκαλύπτει η Jessica Cornwell, συγγραφέας του βιβλίου Birth Notes σχετικά με το μετατραυματικό στρες της γέννας.
Το βιβλίο της, που αποδίδει την πορεία προς τη διάγνωση και τη θεραπεία του τραύματος αυτού, κι αποτελεί ένα καταδικαστικό κατηγορητήριο για την έλλειψη γνώσης και έρευνας σχετικά με το τραύμα κατά τη γέννηση, αρχικά επρόκειτο να ονομαστεί Where There are No Words (Εκεί όπου δεν υπάρχουν λόγια).
Το μετατραυματικό στρες δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο σε σχέση με τα νοσοκομεία και τον τοκετό, κι ας μας φέρνει αυθόρμητα στο νου βετεράνους από τα μέτωπα των πολέμων. Οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας λένε ότι συχνά όταν οι ασθενείς (και οι σύντροφοί τους στη γέννηση) αισθάνονται ότι η επικοινωνία ήταν κακή, όταν δεν έχουν ιδέα τι τους συμβαίνει ή στο σώμα τους, τότε μπορεί να προκύψουν συμπτώματα PTSD (post traumatic stress disorder).
Το μετατραυματικό στρες δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο σε σχέση με τα νοσοκομεία και τον τοκετό, κι ας μας φέρνει αυθόρμητα στο νου βετεράνους από τα μέτωπα των πολέμων.
Η Rhiannon Lucy Cosslett γράφει στον Guardian πώς μπορεί μια τόσο τραυματική στιγμή να εξιστορείται σαν να πρόκειται για κάτι εντελώς καθημερινό, καθώς δεν μιλάμε για τις πραγματικότητες που βιώνονται από τις γυναίκες στις αίθουσες τοκετών. Σαν την περίσταση που μια γυναίκα σε ένα καφενείο της έδωσε έναν καφέ και της έκανε νόημα στο παιδί στην παιδική χαρά απέναντι. «Έχω μόνο ένα [παιδί]», είπε, «γιατί μου έβγαλαν τη μήτρα μετά».
«Ο έντονος φόβος τείνει να είναι μία από τις κύριες αιτίες του PTSD, και έτσι, εάν αισθάνεται κάποια ότι όλα είναι εκτός ελέγχου, κανείς δεν της λέει τι συμβαίνει, και κανείς δεν την ακούει, όλα αυτά μαζί μπορούν να προκαλέσουν PTSD σε μια εγκυμονούσα που είναι σε τοκετό. », λέει ο Δρ Kim Thomas της Ένωσης Τραυμάτων Γέννησης.
«Πολλές γυναίκες θα πουν «Νόμιζα ότι το μωρό μου ήταν έτοιμο να πεθάνει» ή νομίζουν ότι πρόκειται να πεθάνουν, αλλά κανένας από το προσωπικό του νοσοκομείου δεν φαίνεται να το γνωρίζει αυτό».
Συγκρεκριμένα, κάθε τρίτη γυναίκα θα περιέγραφε την εμπειρία του τοκετού ως τραυματική, ωστόσο μέχρι σχετικά πρόσφατα ο τοκετός δεν θεωρούνταν γεγονός που θα μπορούσε να προκαλέσει PTSD. Μας λένε ότι είναι φυσιολογικό, φυσικό, άρα αποδεκτό.
Το τραύμα κατά τη γέννηση συχνά λανθασμένα διαγιγνώσκεται ως επιλόχεια κατάθλιψη. Η Cornwell χρειάστηκε δύο χρόνια για να πάρει τη διάγνωσή της, αφού της είπαν ότι είχε επιλόχεια κατάθλιψη, και πάλι, όπου θα έπρεπε να υπήρχε συγκεκριμένη γλώσσα και λεξιλόγιο, υπήρχε κενό. Το τραύμα της γέννησης κι η εγκυμοσύνη απλώς δεν συμπεριλήφθηκαν στη λίστα ελέγχου «γεγονότων ζωής» που τους δόθηκε γλώσσα έκφρασης. Βρήκε τον εαυτό της να αναρωτιέται εάν «η απουσία τραυματικών κατηγοριών που σχετίζονται με τη μητρότητα ήταν τυχαία, παράβλεψη ή εσκεμμένη παράλειψη – ή αν η έρευνα απλώς δεν έχει καταλήξει ακόμη».
Η είσοδος σε μια κατάσταση νοητικού διαχωρισμού από τα γεγονότα είναι μια ένδειξη μελλοντικής διαταραχής μετατραυματικού στρες, όπως εξίσου και το προηγούμενο τραύμα, για παράδειγμα τα περιστατικά σεξουαλικής βίας.
H Cornwell πιστεύει ότι η εκπαίδευση για να βοηθήσουν τους γιατρούς και τις μαίες να εντοπίσουν τις γυναίκες που είναι ασυνήθιστα σιωπηλές κατά τον τοκετό, έτσι ώστε να μπορεί να τους δοθεί βοήθεια για να τις “γειώσουν” όταν αποκόπτονται από τα τεκταινόμενα, θα μπορούσε να είναι μια θετική εξέλιξη. Ο Thomas υπογραμμίζει μια μελέτη στην οποία οι γυναίκες που ήταν εξαιρετικά ευάλωτες είχαν τοποθετήσει ένα αυτοκόλλητο «ψυχολογικής προειδοποίησης» στις σημειώσεις για τον τοκετό για να ενημερώσουν το ιατρικό προσωπικό σχετικά με τα προβλήματα ψυχικής υγείας, με μεγάλη επιτυχία. Το προσωπικό μπορεί να εκπαιδευτεί στις δεξιότητες ακρόασης και περισσότεροι επαγγελματίες αναγνωρίζοντας το ζήτημα προσέρχονται ζητώντας εκπαίδευση.
Mε στοιχεία από Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εντωμεταξύ το ότι υπάρχει η επισκληρίδιος το αγνοούμε; Καθιστά την εμπειρία σαφώς λιγότερη τραυματική και τη διαδικασία πιο ευχάριστη!
Πράγματι. Αλλά το γύρω περιβάλλον (κοινωνικό) κι όσα ακούν οι γυναίκες συνήθως δεν την πολυενθαρρύνουν για τον φυσικό τοκετό. Εξ όσων έχω ακούσει/διαβάσει.
Βρε παιδιά, μαζί διαβάζουμε αλλά χώρια καταλαβαινόμαστε; Λέει στο άρθρο ότι κάποιες γυναίκες δεν ενημερωνόντουσαν από το προσωπικό για το τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια του τοκετού, τις αγνοούσαν κλπ. και γι’αυτό ήταν τραυματικός ο τοκετός. Δεν είναι απλά ο πόνος το πρόβλημα. Είναι η μαιευτική βία και η απαξιωση για τα συναισθήματα της γυναίκας την ώρα που γεννάει. Σε ντοκιμαντέρ του άρτε με αντίστοιχο θέμα, μια γυναίκα απέκτησε ptsd γιατί ενώ είχε προγραμματιστεί φυσιολογικός τοκετός, τελικά έγινε καισαρική χωρίς να της εξηγήσουν το ο,τιδηποτε.
να τις “γειώσουν” όταν αποκόπτονται από τα τεκταινόμενα, μάλλον λάθος στην πληκτρολόγηση;
Το ξαναείδα, τι μου διαφεύγει;
Νομίζω ότι είναι κλασική περίπτωση κακής μετάφρασης. Εικάζω ότι στο αγγλικό πρωτότυπο έγραφε “to keep them grounded” ή κάτι ανάλογο. Αυτή η φράση θα μπορούσε να μεταφραστεί ως “να τις βοηθήσουν να μείνουν συνδεδεμένες με αυτό που τους συμβαίνει” ή “να τις βοηθήσουν να βιώσουν τη γέννα” αντί για το “γειώσουν” που έχει πολύ αρνητική χροιά.
“they can be given help grounding them”
Δεν δίνω αρνητική χροιά στη γείωση. Η επαφή με τη γη είναι σε πνευματικό επίπεδο (στο διαλογισμό) ευεργετική.
Να τις ‘γείωσουν’, δηλαδή να τις ξαναφέρουν σε επαφή με το σώμα τους. Πράγματι, που είναι το πρόβλημα;