Οι New York Times το θέτουν περίφημα: “α, και παρεμπιπτόντως, απέκτησα μωρό!”. Τι θέλει να πει το άρθρο; Αυτό που λένε πολλά ζευγάρια μεταξύ τους, ανά τον κόσμο αυτό τον καιρό, αλλάζοντας πάνες ή ετοιμάζοντας το γάλα του μωρού – ότι δηλαδή, η πανδημία “σκέπασε” ωραιότατα την ιδιωτική ζωή και άφησε πολλές γυναίκες να απολαύσουν την εγκυμοσύνη τους με ησυχία και χωρίς την παραμικρή ανακοίνωση.
Εν μέσω καραντίνας, αρκετές γυναίκες συνειδητοποιώντας την εγκυμοσύνη τους, κράτησαν την είδηση για τον εαυτό τους, τον σύντροφο, άντε και τους γονείς. Μέσω zoom και τηλεργασίας ποιος θα καταλάβαινε τη διαφορά και την αλλαγή στην εμφάνιση; Κανείς! Στην εργασία θα ενημερώνονταν οι απολύτως απαραίτητοι -το λογιστήριο, ας πούμε- και με την επισήμανση ότι δεν χρειάζεται να κοινοποιήσουν το χαρμόσυνο και μετά… ησυχία!
Ούτε άσκοπη κουβεντούλα με φίλους και συγγενείς για το πώς πηγαίνει η εγκυμοσύνη, ούτε άγχος για το τι λέμε στους οικείους σε περίπτωση που υπάρξει ατυχία (καλά αυτό έτσι κι αλλιώς δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, αλλά δυστυχώς ο περίγυρος μπορεί να γίνει εξόχως ενοχλητικός), ούτε περιττές πληροφορίες για το παραμικρό.
Ειδικά σε περιπτώσεις όπου έχει προηγηθεί κάποια αποβολή ή οποιαδήποτε ατυχία στην κύηση, αυτή η σιωπή της καραντίνας και η απομόνωση από τους άλλους λειτούργησε ευεργετικά και παρήγορα. Καμιά μας δεν θέλει να δίνει αναφορά για το “πώς” και το “γιατί” αυτών των 9 μηνών.
Καμιά δεν περνάει τέλεια προσπαθώντας να κρατήσει μυστικό κάτι που “φωνάζει” σχεδόν από τον δεύτερο μήνα. Όλες μεγαλώσαμε με τη “χρυσή συμβουλή” – ταμπού ότι μέχρι τον 3ο μήνα, καλό είναι να μην ανακοινώνουμε τα χαρούμενα μαντάτα, τουλάχιστον μέχρι να γίνουν οι πρώτες απαραίτητες εξετάσεις που διαβεβαιώνουν ότι όλα βαίνουν καλώς.
Οπότε οι Times δικαίως επισημαίνουν το φαινόμενο. Άπειρα ζευγάρια έζησαν την εγκυμοσύνη και μια ωραία πρωία απλώς ανακοίνωσαν σε φιλογνωστούς και μακρινούς συγγενείς ότι μόλις απέκτησαν το μωρό τους. Τρομερό;
Όπως λέει η Genesis Paras στο ίδιο δημοσίευμα, πολλοί από αυτούς έγιναν έξαλλοι που δεν τους εμπιστεύτηκε το μυστικό και τους το ανακοίνωσε έτσι, στα καλά καθούμενα. Προφανώς, παντού ο κόσμος θέλει να χώνει τη μύτη του στη ζωή των άλλων, αλλά για την Paras η καραντίνα ήταν βάλσαμο. Μπόρεσε να ηρεμήσει και να μην σκεφτεί πράγματα που της δημιουργούσαν άγχος τα προηγούμενα χρόνια και ενώ είχε ήδη την εμπειρία μερικών εξαιρετικά τραυματικών για τον ψυχισμό της αποβολών.
«Το να το κρατάω μυστικό έκανε την εγκυμοσύνη μου πολύ πιο ήρεμη. Δεν χρειάστηκε να ακούω ανθρώπους να μου λένε ότι ‘όλα θα πάνε καλά’ ή ότι πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι. Είχα τον χώρο μου να νιώσω ό,τι ήθελα και μπορούσα να μείνω στη δική μου φούσκα ασφαλείας για όσο καιρό το είχα ανάγκη», εξηγεί η Paras και συνεχίζει στον ίδιο κατηγορηματικό τόνο.
«Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος για τις γυναίκες να μπορούν να κρύψουν ότι είναι έγκυοι ακόμη και χωρίς πανδημία», πρόσθεσε. Και έχει πολλά δίκια αυτή η τοποθέτηση.
Πριν από την πανδημία, για την ακρίβεια, από τότε που οι γυναίκες συνειδητοποιούν ότι εγκυμονούν, τις περισσότερες φορές δεν είχαν την πολυτέλεια να αποφασίσουν πότε θα μοιραστούν αυτά τα χαρμόσυνα να νέα. Έπρεπε να πάνε στη δουλειά, σε κοινωνικές εκδηλώσεις, να βρεθούν με συγγενείς, που και καλοπροαίρετοι να είναι, συνήθως είναι περίεργοι και κάποτε εξαιρετικά αδιάκριτοι.
Ο καιρός της καραντίνας, λοιπόν, απλά μας δίδαξε κάτι: να αφήνουμε χώρο και χρόνο στις γυναίκες. Να τους επιτρέπουμε να εγκυμονούν και να χαίρονται ή να θρηνούν χωρίς τις ερωτήσεις, την ανησυχία ή έστω την καλοπροαίρετη ανησυχία μας. Είναι ο καλύτερος τρόπος να δηλώσουμε “μαζί” τους, αν αυτή είναι η πρόθεσή μας. Κατά τα λοιπά, σιωπή, ηρεμία και σεβασμός. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ αυτά.
Με στοιχεία από τους New York Times
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
