Aguafiestas Συμμετέχων

Χρόνια συμμετοχής
Χρόνια συμμετοχής
τελευταία ενέργεια πριν από 1 εβδομάδα, 4 μέρες

Απαντήσεις forum που έγιναν

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 16 συνολικά)
  • Συντάκτης
    Δημοσιεύσεις
  • #70515

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Και ψυχοθεραπεία έκανα, και δε φοβήθηκα να φέρω τη ζωή μου τούμπα για να βρω τον εαυτό μου, και ενδιαφέροντα εχω, και μορφωμένη είμαι, και μεγαλώνω δύο υπέροχα παιδιά. Και ναι, δεν τα κατάφερα σε όλα και είμαι μόνη, εννοώ αδέσμευτη γιατί δεν βλεπομαι. Και δε βλεπομαι επειδή πέρασα γαμω τα ζόρια και τα κατάφερα σχετικά καλά αλλά εγώ ήμουν η παράπλευρη απώλεια. Ξέρω, πρέπει να γίνεις εμφανισιμη, να βγαίνεις πιο πολύ, να έχεις στα 45 έναν μεγάλο και ενδιαφέροντα κοινωνικό κύκλο, να βρεις ανθρώπους να περνάς καλά και να ταιριάζετε. Αυτά τα λέμε όλοι σε όλους. Άσχετα με το τι έχει να αντιμετωπίσει ο καθένας,καραμελα. Δηλαδή κι εγώ αυτά λέω και σε μένα και σε άλλους. Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη. Πολύ. Έχω πολλά ζόρια πίσω μου και πολλά πολλά εμπρός μου. Πια προσπαθώ να αποδεχτώ ότι ναι, είμαι και θα είμαι μόνη μου γιατί βασικά κανένας δε βλέπει το μέσα μου, μόνο το έξω μου. Γιατί πώς να το κάνουμε; Με το ζόρι να με δει ο άλλος 120 κιλά και να ανάψει; Δε γίνεται. Έτσι ακυρώνεται με συνοπτικές διαδικασίες όλη η δουλειά που έχω κάνει με τον εαυτό μου. Ακούγομαι λίγο μέσα στη μαυρίλα αλλά κρατιέμαι ακόμα, μη νομίζετε. Ευχαριστώ όποιον διάβασε, ήθελα να αποφορτιστω.

    #69695

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Κι εγώ σήμερα σας ανακάλυψα! Ας πω και τα δικά μου. Σε καραντίνα από καθαρά Δευτέρα εμείς, λίγο νωρίτερα γιατί το lockdown μας βρήκε όλους με ίωση. Από τότε έχω βγει μόνο 4 φορές έξω γιατί το παιδί μου και εγώ είμαστε σε ευπαθείς ομάδες. Ιδίως για το παιδί φοβάμαι πολύ γιατί το πρόβλημά του είναι αναπνευστικό. Δουλεύω από το σπίτι αλλά με τους μισούς πελάτες και δεν έχω την παραμικρή βοήθεια διότι εν μέσω κορονοϊου ο πατέρας μου ξεκίνησε χημειοθεραπειες και η κολλητή μου γέννησε (και πάνε όλα τα όνειρα ότι θα τη βοηθούσα και θα κανάκευα μπεμπέ καθημερινά). Είμαι σε άθλια ψυχολογική κατάσταση, ας είναι καλά οι χαπαρες! Ωστόσο, δεν το βάζω κάτω, μένω στα καλά, πχ ότι κάνω τρελή παρέα με τα παιδιά μου και έχουμε δει μαζί όλο το Big Bang Theory.

    #61061

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    “On the road” – Hugo Barriol ❤️

    #56211

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Ευχαριστώ, κορίτσια, για τις απαντήσεις.

    Συμφωνώ ότι με τα λεφτά λύνονται πολλά, αλλά δεν τα διαθέτω τα ρημάδια. Ο πατέρας των παιδιών είναι τρία πουλάκια κάθονταν, στο νοσοκομείο έχει να πατήσει 3-4 χρόνια και πάμε 6-7 φορές το χρόνο. Η διατροφή είναι μικρή και δεν έρχεται κάθε μήνα.

    Κάπως το έχω πάρει απόφαση ότι μόνη μου θα το τραβάω το κουπί. Κακά τα ψέματα, όλοι έχουν ζόρια στη ζωή τους, μικρά ή μεγάλα, και δεν μπορώ να απαιτήσω τίποτα από κανέναν. Ειλικρινά, δε μου βγαίνει. Εύχομαι απλά να είμαι καλά, να μπορώ να κάνω το καθήκον μου.

    Με στενοχωρεί λίγο που απομονωνομαι όλο και περισσότερο μεγαλώνοντας. Νιώθω ότι κανένας δεν θα καταλάβει και κουράστηκα να εξηγώ. Ας πορευτω πιο μοναχικά λοιπόν. Υπάρχουν και τα φόρουμ, καλή ώρα.

    #51906

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    https://ibrt.gr/edu/

    Δες εδώ. Δεν έχω προσωπική εμπειρία, μου έχει πει κάποιος γνωστός ότι έκανε εκεί θεραπεία με 18 ευρώ την συνεδρία. Το λέει και στη σελίδα τους. Αν κάποιος ξέρει περισσότερα, ας μας γράψει.

    #51787

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Γβρμ, κι εσύ μπορείς. Με τον δικό σου τρόπο, στον δικό σου ρυθμό. Κι όλο αυτό με τις τύψεις, άστο να πάει στο διαολο. Αφιερώνουμε τη ζωή μας, τους μαγειρεύουμε, τους σιδερωνουμε, τους μεγαλώνουμε τα παιδιά και τα βρίσκουν ετοιμα, βάζουμε τον εαυτό μας πίσω, σπανίως εκείνοι στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και νιώθουμε και τύψεις από πάνω. Ναι, εσύ όταν χωρίσεις, θα έχεις κι ένα παιδί να μεγαλώσεις, φουλ ταιμ, όχι κάνα απόγευμα και κάνα ΣΚ. Λογικό να φοβάσαι, λογικό να θες μια σιγουριά. Αγάπη ολουθε.

    #51674

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Καλησπέρα κορίτσια!
    Ας πω κι εγώ το κοντό και το μακρύ μου, μπας και βοηθήσει.
    Είμαι χωρισμένη ενάμιση χρόνο και δεν το έχω μετανιώσει ούτε δευτερόλεπτο. Ωστόσο, 5 χρόνια πριν, το σκεφτόμουν και θόλωνα. Έλεγα, πώς;;; Με δύο παιδιά (το ένα με νόσο), χωρίς οικονομική ανεξαρτησία; Να στερήσω από τα παιδιά μου τον πατέρα τους; Πόσο εγωίστρια παίζει να είμαι; Και πώς θα ζήσω;

    Ε, λοιπόν, κάποια στιγμή, αφού αρρώστησα, κατάλαβα ότι για να έχουν τα παιδιά μου τον πατέρα τους μέσα στο σπίτι, σε λίγο δε θα έχουν τη μητέρα τους. Και διάλεξα εμένα. Ναι, εγώ δεν άντεχα μέσα σε αυτή την κατάσταση που με υποβίβαζε, με εξευτελιζε και με έριχνε στα σκοτάδια. Δεν μου άξιζε ΚΑΘΟΛΟΥ.

    Και έβαλα πρόγραμμα. Δούλευα παρτ ταιμ και άρχισα να δουλεύω όλο και περισσότερο. Για να έχω ασφάλιση (διότι είμαι κι εγώ υπό μόνιμη φαρμακευτική αγωγή), άνοιξα βιβλία κι εργαζόμουν με μπλοκάκι. Οκ, δεν έβγαινα να πληρώνω κάθε μήνα κι έκανα διακανονισμούς. Το ανακοίνωσα στους γονείς μου και στα παιδιά μου και του έδωσα ένα δίμηνο περιθώριο για να φύγει. Τότε αυτός λύσσαξε. Το ήξερε ότι ήθελα να το κάνω αλλά πίστευε ότι δε θα τολμούσα. Προσπάθησε να με σαμποτάρει με χίλιους τρόπους. Με απειλές, με ψέματα, με επίκληση στο φιλότιμο. Εγώ βράχος, ήμουν σίγουρη ότι θα κατέληγα στο ψυχιατρείο αν μεγάλωνα τα παιδιά μου σε αυτή την κατάσταση. Κάποια στιγμή υποκρίθηκε μέχρι και αυτοκτονία, φόβισε τα παιδιά μας χωρίς λόγο. Τότε πια το θεώρησα ΧΡΕΟΣ μου να τα προστατεύσω. Όχι να τον κρατήσω “για τα παιδιά”, να τον διώξω έπρεπε “για τα παιδιά”.

    Εύκολο δεν είναι. Έτοιμες μπορεί να μην είμαστε ποτέ. Αλλά αν έχω καταλάβει κάτι από όλη μου την ταλαιπωρία είναι ότι ποτέ δεν είναι κάτι τόσο θεόρατα δύσκολο όσο το φανταζόμαστε. Στο μυαλό μας το διογκώνουμε ενώ όταν έρχεται η ώρα, το αντιμετωπίζουμε και προχωράμε.

    Ενάμιση χρόνο μετά, τα παιδιά μου παρατήρησαν ότι τώρα πια τα πρωινά τα ξυπνάω με τραγούδια κι όχι με πρησμένα μάτια από το κλάμα. Μου το είπαν και χάρηκε η ψυχούλα μου!

    #51655

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Σας ευχαριστώ και σας στέλνω αγκαλιές. Νομίζω βγήκε όλο αυτό σαν παράπονο απέναντι στις φίλες μου αλλά καθόλου δεν είναι έτσι,κανενα παράπονο δεν έχω και τις αγαπώ πολύ. Κυρίως ήθελα να δω από πού τελικά παίρνουν βοήθεια άλλοι άνθρωποι, αν όντως μπορείς να κάνεις πέρα την οικογένεια και να στηριχτεις μόνο σε φίλους.

    #51549

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Ευχαριστώ που μου απαντάτε. Η αλήθεια είναι ότι οι δύο δεν έχουν παιδιά, η μία δηλαδή τώρα είναι έγκυος. Η τρίτη έχει και με αυτή έχουμε πιο κοντινά ωράρια και μιλάμε πιο συχνά αλλά τα παιδιά μας δεν μπορούν να κάνουν παρέα, μεγάλη διαφορά ηλικίας. Εγώ όταν γέννησα το δεύτερο παιδί μου πέρασα δύο-τρία εφιαλτικά χρόνια (έχει Κυστική Ινωση και μερική παράλυση στο ένα άκρο) και νομίζω τότε σα να χάθηκα, δεν ένιωθα άνθρωπος, σίγουρα δεν ήμουν καλή παρέα και Απομονωθηκα. Δεν με εγκατέλειψαν απλώς δε με αναζήτησαν και καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί, δεν είναι καθόλου εύκολο. Φυσικά πάντα τις νιώθω κοντά μου, δεν έχω κανένα παράπονο. Φόβο έχω ότι θα αρρωστήσει κάποια στιγμή το ένα παιδί και δεν θα έχω πού να αφήσω το άλλο. Ουσιαστικά είμαι εξαρτημένη από τους γονείς μου.

    #51277

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Αυτό είπα στα παιδιά μου, αυτό τους μαθαίνω. Ωστόσο, δεν είναι αρκετό κάποιες φορές, όπως ξέρουμε, και για εκείνες τις φορές μιλώ εγώ.

    Το είπα καθαρά ότι έχω πολύ καλές φίλες, 3 συγκεκριμένα. Και άλλες 3 όχι τόσο στενές αλλά κοντά μου κι αυτές. Κοντά μου ψυχικά εννοώ. Και όσο ήμασταν πιο νέες και ξέγνοιαστες, βρισκόμασταν πολύ συχνά, είχαμε καθημερινή και μόνιμη επικοινωνία. Δεν παραπονιέμαι ότι δεν μου στέκονται ή κάτι τέτοιο. Το να μπορώ να κάνω ένα τηλεφώνημα και να πω “είμαι σκασμενη, άκου τι συνέβη” είναι σπουδαίο και νιώθω τυχερή που το έχω. Φυσικά και το δουλέψαμε αμφότερες.

    Εγώ μιλώ καθαρά για τα πρακτικά θέματα. Μου κάνει εντύπωση που κάποιες φορές αναφέρεται κάτι τέτοιο στις απαντήσεις ή στα σχόλια, κάτι σε ύφος “αμα σε βλάπτει η οικογένεια κάνε την πέρα”, που συμφωνώ απόλυτα αλλά στα δύσκολα, στα πραγματικά δύσκολα όμως, κυρίως η οικογένεια βοηθάει, τουλάχιστον εδώ στην Ελλάδα.

    Τελος πάντων, εγώ απόψεις θέλω να ακούσω και σ’ευχαριστώ για την απάντηση. 😊

    #41226

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Κι εγώ ξενέρωσα τη ζωή μου με το τέλος, ήταν βιαστικό, δεν ταίριαζε με αυτό που ξέραμε σαν σειρά και είχε υλικό για άλλες δύο σεζόν άνετα. Εμένα η απορία μου ήταν που όλοι έκραξαν το πώς ηττήθηκε ο ΝΚ. Και ρωτούσα πώς αλλιώς δηλαδή; Μόνο αυτό. Κατά τ’αλλα, ας περιμένουμε τον Μάρτιν τώρα, να μας δώσει αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Ας ελπίσουμε δηλαδή γιατί η δόξα είναι επικίνδυνη.

    #40803

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου; Χωρίς να διαφωνώ με τις περισσότερες παρατηρήσεις, ίσως κατανοώ λίγο παραπάνω το γεγονός ότι δε γίνεται σε μία σεζόν να λήξεις μια τέτοιου είδους σειρά, οπότε αν το επιδιώξεις, χρειάζονται συμβιβασμοί.

    Ωστόσο, θέλω να αναφερθώ στον ΝΚ. Αυτό που ξέρουμε γι’ αυτόν είναι ότι όσο έχει τον στρατό των Νεκρών είναι ανίκητος, για ευνόητους λόγους. Χωρίς τον στρατό των Νεκρών δεν ξέρουμε τις δυνάμεις του, πέρα του ότι είναι πράγματι πολύ δυνατοί αλλά εξαϋλώνονται με την επαφή τους με Δρακόγυαλο ή Βαλλυριανό ατσάλι. Πώς ακριβώς θα νικούσαν λοιπόν τον ΝΚ αφού τον στρατό του δε γίνεται να τον εξουδετερώσουν; Θα έπρεπε να επιτεθούν στον ίδιο. Αυτό προσπάθησαν βάζοντας τον Μπραν ως δόλωμα. Τώρα, αν θα πηδούσε η Άρυα σαν από μηχανής θεός, αν θα πάλευε μαζί του ο Σνόου, αν θα γινόταν της κακομοίρας με τους υπόλοιπους Λευκούς Οδοιπόρους και μερικούς από τους βασικούς μας χαρακτήρες, το θέμα είναι ότι ο ΝΚ έπρεπε να εξουδετερωθεί. Γιατί δεν είναι καλός ο τρόπος που εξουδετερώθηκε; Έπρεπε να ρίξει κι ένα λογύδριο; Ή να σκοτώσει με τα χεράκια του καμιά χιλιάδα; Ή να πιάσει ψιλή κουβέντα με τον Μπράν; Ήθελε να σκοτώσει τον Μπραν, αυτό πήγε να κάνει. Το γιατί ήθελε να τον σκοτώσει ίσως να θέλει μία σεζόν εξήγηση και αυτοί δεν είχαν άλλη σεζόν. Μόνο έτσι μπορούσε να ηττηθεί ο ΝΚ, σκοτώνοντας τον ίδιο. Κι αυτό για να γίνει, αρκεί μια μαχαιριά. Η μαχαιριά διαρκεί ένα δευτερόλεπτο.

    #40433

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Allesgoed, αυτοί οι άνθρωποι είναι έλληνες; Ρατσιστικό ακούγεται αλλά νιώθω ότι στην Ελλάδα είναι σα να ψάχνεις ψύλλους στα άχυρα. Είτε με λυπούνται και με αποφεύγουν, είτε κάνουν σα να μην συμβαίνει τίποτα. Εγώ ακόμα ψάχνω.

    #40430

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Φούστα,

    εμένα ο μικρός μου έχει θέμα υγείας που τον κάνει διαφορετικό. ΦΥΣΙΚΑ, δε νιώθω ευλογημένη που το παιδί μου νοσεί. Δεν εννοώ αυτό. Βεβαίως, αν μπορούσα να το αλλάξω, θα το άλλαζα. Ίσως δεν το κατανοείς τώρα που είσαι στην αρχή ακόμα, για μένα πάνε πια δέκα χρόνια.

    Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι μέσα από αυτή τη δύσκολη, τη σκληρή διαδικασία, μάθαμε τι είναι πραγματικά αυτό που αξίζει στις ζωές μας. Τι πρέπει να πετάξουμε και τι να κρατήσουμε. Είναι τεράστια τα βάρη που από σαχλαμάρα επωμιζόμαστε όσοι έχουμε μια σχετικά ήρεμη ζωή κι όταν πια δεν την έχουμε, ξαλαφρώνουμε από αυτά. Έχουμε τα άλλα, δεν “μας παίρνει” να στεκόμαστε στα παλιά. Κι έτσι η ζωή εξελίσσεται πολύ διαφορετικά από άλλων γύρω μας.

    Δεν ΠΡΕΠΕΙ να είσαι ευγνώμων. Απλά είσαι γιατί ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ να ζεις μια ζωή που αξίζει ΠΑΡΟΛΟ που όλοι σε βλέπουν σαν ούφο, σε λυπούνται, φοβούνται μην βρεθούν στη θέση σου, θεωρούν ότι είσαι κακόμοιρος. Τους βλέπεις, τους ακούς και νιώθεις μέσα σου πολύ γαμάτος που τα κατάφερες, που έχεις ανοιχτά μυαλά, που δεν κατακρίνεις πια όπως παλιά, που δεν βγάζεις εύκολα συμπεράσματα, που πάντα αναρωτιέσαι τι να κουβαλάει ο άλλος μέσα του και λέει ή κάνει όσα λέει ή κάνει.

    Για μένα η πορεία είχε αρχικά σοκ, θλίψη, κατάθλιψη, πάλη, μεγάλη πάλη με τον εαυτό μου, με τους άλλους, με όσα πίστευα ως τότε, πολύ διάβασμα σχετικά, πολλές συνεδρίες με ψυχολόγους και επένδυση όλων των οικονομιών μου σε αυτό, μετά ψυχιάτρους και φαρμακευτική αγωγή. Εκεί κάπου άρχισα να βλέπω φως. Η ψυχοθεραπεία άρχισε να αποδίδει και τι εννοώ; Αναθεώρησα και επαναπροσδιόρισα όλες μου τις σχέσεις. Χώρισα τον σύζυγο, εγκατέλειψα φιλίες που θεωρούσα ότι δίχως αυτές δε ζούσα, καυγάδισα απίστευτα με τους γονείς μου. Και μέσα από αυτόν τον απελπιστικά δύσκολο δρόμο, κατάφερα να βρω ποια είμαι, τι θέλω και πώς να προσπαθήσω να το βρω. Πατάω στα πόδια μου, νιώθω ΚΑΛΑ με αυτό που έχω γίνει, δε με νοιάζει πια να παίξω κανέναν ρόλο για να ευχαριστήσω τους άλλους.

    Το μόνο στάδιο που δεν πέρασα είναι το “γιατί σε μένα;”. Δεν το βίωσα ποτέ και δε θέλω να λέω ψέματα επ’ αυτού. Δε σημαίνει ότι όποιος το νιώθει πρέπει να έχει και τύψεις. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

    Διαφήμιση του βιτάμ δεν το λες το παραπάνω, θαρρώ. Ωστόσο εγώ δε θέλω με τίποτα να γυρίσω πίσω σε αυτό που ήμουν. Μακάρι όλο αυτό να γινόταν επειδή εγώ είχα κάτι κι όχι το παιδάκι μου αλλά δε γίνεται, πάμε παρακάτω.

    #39936

    Aguafiestas
    Συμμετέχων

    Κι εγώ απομονωθηκα. Δεν είναι ότι δεν είχα φίλους, είχα. Καλούς φίλους που είχαν διαφορετική αντίδραση ο καθένας. Όμως, κανένας δεν είχε αυτό που εγώ ήθελα οπότε καταλήγω στο ότι φταίω εγώ. Έκλεισα και πολύ τον κύκλο των συγγενών γιατί εκεί έβρισκα μόνο οίκτο. Όταν χώρισα, έχασα κι άλλους. Εν τέλει, νιώθω πολύ μόνη σε όλο αυτό, όχι ότι περίμενα να μοιραστώ την πορεία με κανέναν, μόνο με τον άντρα μου, που όμως την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Και κάποια στιγμή που ο πατέρας μου έπρεπε να νοσηλευθει και η μητέρα μου να μείνει μαζί του, αντιλήφθηκα ότι δεν έχω κανέναν. Ήρθαν οι δύο καλές μου φίλες για 3-4 ώρες ή καθεμία για να πάω για δουλειά αλλά έχουν κι εκείνες οικογένεια και δουλειά, τι να πρωτοκανουν; Τέλος πάντων, είναι μοναχικός ο δρόμος αυτός.

Επισκόπηση 15 δημοσιεύσεων - 1 έως 15 (από 16 συνολικά)