Αυτά σκεφτόμουν όταν ένα βράδυ πάτησα το Play στο λάπτοπ μου, με στόχο να καταπολεμήσω τη Δευτεριάτικη μιζέρια που με κυριεύει.
Πρώτο επεισόδιο και η έφηβη πλέον Wednesday έχει καταστήσει σαφές πως ήρθε από τα μακρινά 90s για να ενσαρκώσει και να αντιπροσωπεύσει την πολύ ενδιαφέρουσα και game changer Generation Z. Η αλήθεια είναι πως δεν ξεχνιέται εύκολα εκείνο το χλωμό κοριτσάκι με τις μαύρες πλεξούδες της φημισμένης οικογένειας Addams, ούτε και η καυστική γλώσσα και το αιχμηρό βλέμμα της. Σήμερα όμως συναντάμε ένα χαρακτήρα μακράν πιο περίπλοκο και σύνθετο από την παιδική Goth φιγούρα που γνωρίσαμε κάποτε. Το πιο εθιστικό στην ανάγνωση αυτού του χαρακτήρα, είναι ο τρόπος που δημιουργεί το χώρο για τη διαφορετικότητά του. Η Wednesday μέσα σε μια ολόκληρη Ακαδημία «Απόκληρων», είναι μια κατηγορία από μόνη της.
Χρησιμοποιεί το πλαίσιο μιας φανταστικής ιστορίας για να θίξει και να αναδείξει θέματα που «αφορούν» στο σήμερα, ενώ παράλληλα εκπληρώνει το ρόλο της και μας δίνει ένα ψυχαγωγικό περιεχόμενο που δικαιώνει το χρόνο που του αφιερώνουμε.
Μιλάμε για μια εσωστρεφή καλλιτεχνική φύση με ώριμες παγιωμένες απόψεις, και σκανδαλώδη ακεραιότητα και αυτονομία για τη μεταβατική και ευάλωτη φάση της εφηβείας. Χαμός.
Παρακολουθώντας το ξεδίπλωμα της πλοκής του πρώτου κύκλου γνωρίζουμε (ξανά) τη Wednesday ως ένα δυναμικό και διαβολικά έξυπνο πλάσμα, το οποίο κατέχει πολύ καλά τον τρόπο να διαχειρίζεται προκλητικές καταστάσεις και να υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά και τους γύρω του αν χρειαστεί, με περίσσια μάλιστα άνεση. Βλέποντας πως κινείται και πως συμπεριφέρεται, η ανεξαρτησία και η αυτοδυναμία της εμπεδώνονται πολύ γρήγορα ως κάτι δεδομένο από το θεατή.
Δεν είναι όμως δεδομένο και για την κοινωνία μέσα στη οποία ζει, μέσα ή έξω από το σχολείο της, η οποία της «επιτίθεται» με γνωστές και μη εξαιρετέες έμφυλες προκαταλήψεις (ακόμα και αν είναι γνωστά τα φονικά της ένστικτα ή ακόμα και αν έχει επιβεβαιώσει πως δε διστάζει να υποκύψει με χαρά σε αυτά). Όσο αποδεδειγμένα επικίνδυνη και αν είναι λοιπόν, για πολλούς παραμένει ένα «κορίτσι». Ποιος είπε όμως ότι η Wednesday Addams θα παίξει το παιχνίδι τους;
Έχει αλλεργία στη χειραγώγηση από πατριαρχικά απομεινάρια και το δηλώνει με συνέπεια μέσα από τη στάση της απέναντι στις συνθήκες που συναντά. Έχει το θάρρος και το «θράσος» της γνώμης της, και αυτό «ενοχλεί» υπερβολικά μια κλασική παρέα νταήδων που λόγω της έλλειψης επιχειρημάτων αποφασίζουν (προς καμία μας έκπληξη) να παρακάμψουν κάθε προσπάθεια διαπραγμάτευσης και να της πετάξουν επιθετικά ένα «Έχεις πάει ποτέ με φυσιολογικό, φρικιό;» (ο όρος «φυσιολογικός» αφορά το διαχωρισμό ανάμεσα σε εκείνους που ζουν μέσα στην Ακαδημία της Νέβερμορ και θεωρούνται «Απόκληροι» λόγω μεταφυσικών κληρονομικών ιδιαιτεροτήτων, και σε εκείνους που ζουν εκτός του σχολείου ως απλοί πολίτες). Η face to face απάντηση «Δε βρήκα κανέναν να μπορεί να με διαχειριστεί» συνοδευόμενη από το τσαμπουκαλεμένο βλέμμα της μικρόσωμης Wednesday, προκαλεί το χειροκρότημα πολλών Millennials που ίσως να μην είχαν καν φανταστεί τέτοια αντίδραση στη δική τους εφηβεία. Πόσο μάλλον η επακόλουθη σκηνή που όχι μόνο αποκρούει την επίθεσή τους, αλλά τους «ξαπλώνει» ημιλιπόθυμους και επαληθεύει την απάντησή της. Είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς μια δεκαεξάχρονη έφηβη να χρησιμοποιεί με απόλυτη συνειδητότητα στην καθημερινότητά της όρους όπως «mansplaining» και «male gaze», τη στιγμή που το πρώτο δεν το αναγνωρίζει καν το autocorrect του κινητού μου καθώς το γράφω. Αυτή είναι όμως η ειδοποιός διαφορά της Generation Z με τις προηγούμενες γενιές. Βρίσκεται στο μάτι ενός κυκλώνα που λέγεται «εξέλιξη» (κοινωνική, πολιτισμική) και όχι μόνο προσαρμόζεται αλλά και καθορίζει τα νέα δεδομένα με γρήγορους ρυθμούς, φυσικότητα και δυναμική.
Η σειρά αυτή λοιπόν, έχει καταφέρει να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής μας γιατί πέρα από το εξαιρετικά απολαυστικό dark χιούμορ και τη διαχρονική Goth αισθητική, φέρνει κάτι από το παρελθόν (στη δεδομένη περίπτωση την ιστορία μιας από τις πιο εμβληματικές κινηματογραφικές οικογένειες) και του δίνει σύγχρονη όψη και ανανεωμένο περιεχόμενο. Χρησιμοποιεί το πλαίσιο μιας φανταστικής ιστορίας για να θίξει και να αναδείξει θέματα που «αφορούν» στο σήμερα, ενώ παράλληλα εκπληρώνει το ρόλο της και μας δίνει ένα ψυχαγωγικό περιεχόμενο που δικαιώνει το χρόνο που του αφιερώνουμε.
Δε είμαι σε θέση να κρίνω αν η δομή της σειράς ήταν τεχνικά πετυχημένη ή όχι. Αυτό που μπορώ όμως να πω με σιγουριά ως θεατής, είναι ότι πρόκειται για ένα απίθανα ξεκούραστο και ευχάριστο κράμα του φανταστικού με τον πραγματικό κόσμο, και θα ήθελα πολύ να το παρακολουθήσει η μικρή μου αδερφή. Και κάθε μικρή μου αδερφή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελένη Τσολάκου
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
