Η τηλεοπτική σειρά Fleabag μπορεί να ολοκληρώθηκε εδώ και χρόνια, όμως η τάση της Fleabag era γιγαντώθηκε πρόσφατα στο TikTok (και αλλού) ως ένα μαρκετάρισμα της αυτοκαταστροφής με γυναίκες που περιφέρονται ως femcel ή ως “αποσυνδεδεμένη φεμινίστρια” (dissociative feminist). Αιτιολογία; Η απόλυτη ματαίωση του προηγούμενου φεμινιστικού hashtag που μαρκεταρίστηκε μέχρις εσχάτων: του #girlboss. Υποσχεθήκαμε πολλά και διαψευστήκαμε, οπότε πάρε λίγο μηδενισμό για ισορροπία; Μπορεί. Η αποστασιοποίηση άλλωστε δεν είναι τίποτα νέο, ας θυμηθούμε τον Μπρεχτ.
Πώς όμως αντί να αγωνίζονται οι γυναίκες για την πρόοδο σαν κομμάτι του φεμινιστικού κινήματος, μαραζώνουν σε μια εξατομικευμένη κακουχία;
Τι ακριβώς συνέβη; Τι είναι ο dissociative φεμινισμός;
Πέρασαν οι μέρες του αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών, του #MeToo και του girlbossing. Οι γυναίκες έχουν εισέλθει σε μια νέα εποχή παραστατικού μηδενισμού, στην οποία αντί να παθαίνουν νευρική κρίση προσεγγίζουν τον πόνο παθητικά, υποστηρίζουν εδώ και μήνες αθρογράφοι στα μεγαλύτερα έντυπα.
Το μετατραυματικό αρχέτυπο της “αποσυνδεδεμένης φεμινίστριας” εποικίστηκε γρήγορα στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης όπως στο Fleabag (2016-2019), το οποίο παρακολουθεί τις καθημερινές αποδράσεις μιας νεαρής, κυνικής γυναίκας που προσπαθεί να πλοηγηθεί στην ζωή και τον έρωτα, και που χαρακτηρίζεται από το γκρέμισμα του λεγόμενου “τέταρτου τοίχου”. Το κοινό βιώνει μια οικεία απεικόνιση της παράστασης ενός συναισθήματος μετά το τραύμα, καθώς η πρωταγωνίστρια σταματά ενώ την ίδια στιγμή βιώνει μια συναισθηματική ή ενοχλητική αλληλεπίδραση ώστε να δημιουργήσει άμεση επικοινωνία με τον θεατή, κοροϊδεύοντας την ίδια της την συναισθηματική βλάβη μιλώντας στην κάμερα. Το αποτέλεσμα είναι ο διαχωρισμός μιας οικείας συναισθηματικής εμπειρίας και της απόδοσης αντίδρασης στους γύρω: dissociative. Ο αποχωρισμός από την ίδια μας την ύπαρξη.
Σήμερα κυκλοφορεί σε πιο λάιτ πλατφόρμες του διαδικτύου ως στερεότυπο: Το κορίτσι που επιβιώνει μέρα με τη μέρα με ένα τσιγάρο στο στόμα, το χθεσινοβραδινό μακιγιάζ πασαλειμένο στα μάτια από το κλάμα και το ξύπνημα κι ενσύρματα ακουστικά που παίζουν The Smiths, Fiona Apple ή Lana Del Rey στα με πολλές τρύπες τρυπημένα αυτιά της. Φυσικά οι φάσεις emo, heroin chic και pro-ana (pro anorexia) κάτι θυμίζουν από όλο αυτό το πανηγύρι της αυτοκαταστροφής. Έπρεπε όμως να έρθει η Emeline Klein το 2019 στο Byzzfeed για να του δώσει όνομα: dissociative feminism, αποσυνδεδεμένος φεμινισμός.
Όπως σημειώθηκε τον περασμένο Μάιο στα Μικροπράγματα: «Ο μηδενισμός, η παθητικότητα και η καταστροφή που ενυπάρχουν στη Fleabag Era και στον dissociative φεμινισμό είναι επιζήμια για ολόκληρο το φεμινιστικό κίνημα», γράφει η Sophia Peyser σε ένα πρόσφατο άρθρο με τίτλο The “Fleabag” Era of Dissociative Feminism Must End. Η όλη αντεπίθεση φεμινιστριών και στοχαστριών ξεκίνησε μετά την εξάπλωση αυτής της τάσης στο TikTok. Φαίνεται πως όλες αυτές οι γυναίκες που δημοσιεύουν πως «φορούν μαγιό αντί για εσώρουχο» και πως «αποζητούν εκδίκηση για διασκέδαση» έκαναν θεωρητικούς του φεμινισμού να συνειδητοποιήσουν κάπως απότομα πως κάτι πήγε πολύ στραβά. Πως όλο αυτό το μαρκετάρισμα μιας εγωπαθούς αυτοκαστροφής είναι σύμπτωμα ενός μεγαλύτερου προβλήματος. Πώς αντί να αγωνίζονται οι γυναίκες για την πρόοδο σαν κομμάτι του κινήματος, μαραζώνουν σε μια εξατομικευμένη κακουχία;
«Για μένα, η ‘αποστασιοποιημένη φεμινίστρια’ είναι το αρχέτυπο του cool girl», ακούγεται να λέει η Ione Gamble, αρχισυντάκτρια του Polyester, σε πρόσφατο επεισόδιο podcast. «Είναι λίγο messy χωρίς να προσπαθεί, δεν δίνει δεκάρα για τίποτα, πολύ απογοητευμένη από τον κόσμο και απαθής για το μέλλον της. Αλλά επίσης, από την άλλη πλευρά, έχει μεγάλη επίγνωση των συναισθημάτων της. Δεν νομίζω ότι θα βλέπαμε αυτά τα TikToks αν δεν υπήρχε κάποια αυτογνωσία» […] Αν και ο όρος «dissociative φεμινισμός» είναι σχετικά νέος, η έννοια υπάρχει εδώ και πολύ περισσότερο καιρό και μερικές φορές αναφέρεται στον ακαδημαϊκό χώρο ως «μηδενιστική θηλυκότητα» ή «γυναικεία ανυπαρξία». Σε ένα βιβλίο με τίτλο Modern Feminism and the Culture of Boredom, η Allison Pease εξετάζει το Voyage Out της Woolf μέσα από τον φακό της πλήξης ως πολιτικό σχόλιο.”
Η ίδια η Fleabag, η Phoebe Waller Bridge μας εξομολογείται όλη τη φάση της στην σκηνή στο εξομολογητήριο του ιερέα που τον υποδύεται ο Andrew Scott. Πόσες ταυτίζεστε;
«Φοβάμαι. Μην ξεχάσω πράγματα. Ανθρώπους. Μην ξεχάσω ανθρώπους. Και ντρέπομαι να μην ξέρω τι.. Όχι, ξέρω τι θέλω. Ξέρω τι θέλω τώρα. Είναι κακό. Θέλω κάποιον να μου πει τι να φορέσω το πρωί. Θέλω κάποιον να μου λέει τι να φοράω κάθε πρωί. Κάποιον να μου λέει τι να φάω. Τι μ’ αρέσει. Τι να μισώ. Με τι να επαναστατώ. Τι ν’ακούω, ποια μπάντα να μ’ αρέσει. Για πού ν’ αγοράσω εισιτήρια. Με τι ν’ αστειευτώ, με τι όχι. Κάποιον να μου πει σε τι να πιστεύω. Ποιον ν’ αψηφίσω, ποιον ν’ αγαπώ και πώς να του το πω. Θέλω κάποιον να μου λέει πώς να ζω τη ζωή μου γιατί ως τώρα νομίζω ότι ζω λάθος. Γι΄αυτό θέλουν ανθρώπους σαν κι εσένα στη ζωή τους. Γιατί τους λες πώς να το κάνουν. Τους λες τι να κάνουν. Και τι θα κερδίσουν στο τέλος. Παρ’ όλο που δεν πιστεύω τις μαλακίες σου και ξέρω επιστημονικά πώς ό,τι κάνω δε θα ‘χει διαφορά συνεχίζω να φοβάμαι. Γιατί φοβάμαι ακόμα; Πες μου τι να κάνω. Πες μου γαμώτο τι να κάνω».
Η Fleabag είναι χαρακτήρας με λεπτές αποχρώσεις που μας αποτρέπει να την ταυτίσουμε μονοκούκι ως αποσυνδεδεμένη φεμινίστρια ή ως femcel (το θηλυκό αντίστοιχο του incel, του ακουσίως άγαμου). Ίσως μοιάζει περισσότερο κοινωνιοπαθής. Όμως δεν μπορεί να είναι κοινωνιοπαθείς όλες οι γυναίκες που ακολουθούν τα βήματά της. Επιπλέον η στάση της δεν ωφελεί τον φεμινισμό ως ιδεολογικό κίνημα, ανεξάρτητα από τις προσωπικές αντιλήψεις της. Η Fleabag δεν κατευθύνει το θυμό της προς την πατριαρχία. Τον κατευθύνει προς τον εαυτό της. Όταν αποστασιοποιείται κι απευθύνεται στον θεατή, συνήθως το κάνει για να αντιμετωπίσει δυσάρεστες καταστάσεις. Στη δεύτερη σεζόν, για παράδειγμα, στρέφεται επανειλημμένα στον θεατή για να κάνει αστεία κατά τη διάρκεια ενός εξαιρετικά άβολου οικογενειακού δείπνου. Συνήθως αυτοσαρκάζεται σε αυτές τις οδυνηρές στιγμές. Σε μια εναρκτήρια σκηνή, σκουπίζει το αίμα από το πρόσωπό της και κοιτάζει την κάμερα για να πει ειρωνικά: «Αυτή είναι μια ιστορία αγάπης». Όσο κι αν χαιρετίζεται ως ειλικρινές, πώς ενδυναμώνει τις γυναίκες κάτι τέτοιο;
Eίναι ο συναισθηματικός πόνος, η πνευματική αποκοπή από οποιαδήποτε αισιοδοξία για το μέλλον και η απογοήτευση, αυτά που τροφοδότησαν την σωρεία γυναικών που ακολουθούν τo στερεότυπο της Fleabag, όπως γίνεται το μαρκετάρισμα της αυτοκαταστροφής στο TikTok; Σε έναν κόσμο που άλλαξε τόσο δραματικά μετά την πανδημία και συνεχίζει να αλλάζει με γεωπολιτικές απειλές και πολιτιστικούς πολέμους ταυτοτήτων να μαίνονται, με background εκλογές στις καίριες θέσεις θεσμών, κρατών και οργανώσεων, έχουν άδικο οι γυναίκες να είναι απογοητευμένες και να στρέφονται στον dissociative φεμινισμό;
Η αποσύνδεση ως άμυνα σε έναν εχθρικό κόσμο
Η περφόρμανς της αποσύνδεσης, σημειώνει η ερευνήτρια Cleo Miki στο Movable Type μπορεί να είναι κατανοητή ως μέσο διαπραγμάτευσης της σχέσης κάποιου με έναν εχθρικό κόσμο. Στην λογοτεχνία του είδους αλλά και τις ποπ σειρές, η συναισθηματική περφόρμανς της αποσύνδεσης μπορεί να κατανοηθεί ως μια διαστρεβλωμένη εκδήλωση «αληθινού» συναισθήματος και πόνου, όχι ως διάψευση των συγκινησιακών και ενσυναισθητικών ικανοτήτων των χαρακτήρων στο σύνολό τους. Μοιάζει με μιας αισθητική επιλογή ως απάντηση σε έναν ζημιογόνο κόσμο που μπορεί να προσφέρει μια ανάπαυλα από την επαναλαμβανόμενη αντιπαράθεση με την οδυνηρή πραγμματικότητα. Η dissociative φεμινίστρια έτσι ακολουθεί μια συναισθηματική στρατηγική. Πόσο την ωφελεί κι ωφελεί το φεμινισμό γενικότερα;
Ο dissociative φεμινισμός μπορεί να είναι επικίνδυνος τόσο ιδιωτικά όσο και πολιτιστικά
Το να περνάτε τις μέρες σε συμφωνία με αυτό το αρχέτυπο και να χαμογελάτε μόνες σας στη σιωπή μπορεί να μειώσει την αίσθηση της αυτααξίας, ενώ ταυτόχρονα ενδυναμώνει τους καταπιεστές. Επιπλέον οι γυναίκες αυτές ξεκινούν από προνόμιο, καθώς συχνά αφορά λεπτές, λευκές, συμβατικά χαριτωμένες γυναίκες που έχουν το πάνω χέρι στην δυτική κουλτούρα. Οι χαρακτήρες της female rage που υποτίθεται είναι στον πυρήνα αυτής της αποσύνδεσης από την Amy Dunne μέχρι την Alaska Young, την Cassie Howard έως την Jennifer Check και τη Maxine από το X έως τη Nina Sayers του Black Swan…είναι όλες λευκές και στο καλούπι της άνω περιγραφής. «Επειδή, τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, η εκπροσώπηση του WOC θα πρέπει πάντα να αντιμετωπίζει την πολυπλοκότητα της μοναδικής φυλετικής τους εμπειρίας», λέει η Emaan Hasseem η οποία είναι Πακιστανικής καταγωγής. «Και αυτό δεν ταιριάζει πραγματικά σε μια αισθητική, έτσι δεν είναι; Σίγουρα όχι την dissociative φεμινιστική. Θα ήταν πολύ περίπλοκο». Το να μπορείς να προσεγγίσεις τον φεμινισμό με μηδενιστικό dissociative τρόπο σημαίνει να είσαι απίστευτα προνομιούχα. Μόνο οι πλούσιες λευκές γυναίκες μπορούν να αφήσουν στην άκρη τη ζωή τους για να κοιμηθούν έναν χρόνο, όπως η ηρωίδα της Μοσφέγκ, να ξεκινήσουν φαγοπότι με σεξ και αλκοόλ, όπως η Fleabag, ή να τριγυρνούν στο Δουβλίνο συνάπτοντας εφήμερες σχέσεις όπως η Σάλι Ρούνεϊ;
Θα ήταν καλύτερα να ακολουθήσουμε μια ώριμη παραλλαγή του χαρακτήρα αυτών των σειρών και να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους μέσω της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και των κοινών στόχων, αντί να πνιγούμε στη ρομαντική απόγνωση του λευκού, πλούσιου, όμορφου προνομίου μας.
Ας δούμε τέλος την αναταραχή που έχει ξεσηκώσει το Euphoria με την ρομαντικοποίηση και τον αγλαϊσμό της κατανάλωσης ναρκωτικών, των ψυχικών διαταραχών (της διπολικής διαταραχής) και του απροφύλακτου σεξ. Γιατί ποιος καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσουμε την απογοήτευση από το να εργαλειοποιήσουμε τη σεξουαλικότητά μας ως όπλο, να εμπλακούμε σε κατάχρηση ουσιών και να μετατραπούμε σε πηγάδια δίχως πάτο θυμού και πόνου; Το’ξερα ότι δεν είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό.
με επιλεγμένα στοιχεία από Moveable Type (ucl.ak.uk), Lithium Magazine, the Lexington Online, Unscripted, Μικροπράγματα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το σχόλιο ίσως να μη δημοσιευτεί γιατί εκφέρει διαφωνίες που δε μπορώ να εκφράσω με κοσμιότητα σαν καλή κοπέλα. Αλλά είμαι θυμωμένη, είμαι λεπτή είμαι λευκή, είμαι συμβατικά χαριτωμένη και έχω βαρεθεί να διαβάζω κακόβουλα και ρατσιστικά σχόλια για το ρημάδι το “προνόμιο μου”. Ποιο προνόμιο κανείς δεν ξέρει, έχουμε πια μπει στο στόχαστρο όλων των και καλά προοδευτικών, ο μόνος πιο κυνηγημένος από εμάς είναι ο λευκός άνδρας. Γράφεις κάπου “Μόνο οι πλούσιες λευκές γυναίκες μπορούν να αφήσουν στην άκρη τη ζωή τους για να κοιμηθούν έναν χρόνο”, δεν καταλαβαίνω δεν υπάρχουν πλούσιες έγχρωμες γυναίκες ή τα λεφτά στο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεκτός ο διάλογος (πράγμα που ακυρώνει την κατακλείδα 😂).
Αυτό με το προνόμιο είναι μια πολιτιστική παρατήρηση των ιδίων των τηλεθεατριών των σειρών, ταινιών και βίντεο του TikTok, απλώς το μεταφέρω. Το ennui, κακά τα ψέματα, έρχεται όταν τα βασικά προβλήματα είναι λυμένα.
Έλενα το γνωρίζεις ότι η φράση λευκό προνόμιο έχει γίνει σκουλαρίκι και την χρησιμοποιούν όλοι και όλες με μεγάλη ευκολία. Αυτό δεν την κάνει λιγότερο ρατσιστική. Ο άνθρωπος όπως ξέρουμε δεν έχει κανένα έλεγχο πάνω στο χρώμα του δέρματος του, γεννιέται με αυτό και δε μπορεί να το αλλάξει. Επίσης αυτό το χρώμα δεν υποδηλώνει και δε συσχετίζεται με το χαρακτήρα, με τη νοημοσύνη ή τις ικανότητες του. Όταν γεννιέσαι δεν επιλέγεις φυλή ή κράτος. Πάλεψαν άνθρωποι ώστε να έρθει μια μέρα που θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο χωρίς προκατάληψη. Και ήρθαν τα τελευταία χρόνια κάποιοι πεφωτισμένοι να φορτώνουν… Διαβάστε περισσότερα »
Α, έπεσες στην περίπτωση. Δεν πιστεύω στην συλλογική ενοχή της αποικιοκρατίας! (Ας πιστέψουν οι απόγονοι λόρδων)
Εμ, αυτά κάνουν οι Αμερικανιές που εξαπλόνονται σαν επιδημία εκεί που δεν έχουν θέση… Έχοντας ζήσει χρόνια σε πολλές multiracial χώρες, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το white privilege είναι όχι μόνο υπαρκτό, αλλα και διαμορφώνει ολόκληρες κοινωνίες. Ανεξαρτήτος του ποιος είσαι, ποιους ξέρεις, πόσα λεφτά ή μόρφωση έχεις, από το πως θα σου συμπεριφερθούν οι υπάλληλοι στο supermarker και πόσοι άγνωστοι θα σπεύσουν να σε βοηθήσουν αν χτυπήσεις στο δρόμο μέχρι το να βρεις δουλειά και σπίτι για να νοικιάσεις, το χρώμα του δέρματος παίζει ρόλο. Μέχρι και οι ιατρικές έρευνες επικεντρώνονται ιστορικά στον λευκό πλυθησμό με αποτέλεσμα… Διαβάστε περισσότερα »
” ο μόνος πιο κυνηγημένος από εμάς είναι ο λευκός άνδρας. ” σχόλιο με αρκετά likes. Sry στο πρώτο θέμα βρίσκομαι?
Τι να πρωτοεξηγήσεις…
Ναι υπάρχει το pretty privilege. Ναι υπάρχει το white privilege. Ακόμα κ στην Ελλάδα 🤯 Δεν είναι κανένας ριζοσπαστικός φεμινισμός…wtf
Γιατι κονταινουμε την αναλυση στερωντας αναλυτικα εργαλεια με την εστιαση στο φεμινισμο κ μαλιστα επ αφορμης ταινιων κ τι ακριβως κανει τις πρωταγωνιστριες (οπως περιγραφηκαν γιατι τις ταινιες δεν τις εχω δει) φεμινιστριες εστω και αποσυνδεμενες? Η απλη πληροφορηση η εστω η γνωση η και βιωματικη εμπειρια πως η γυναικα καταπιεζετε? Η απλη πληροφορηση των αιτιων? Η καταναλωση αλκοολ και σεξ που μοιαζει σαν απελευθερωμενη σεξουαλικοτητα? Η αποφαση να κοιμηθει ενα χρονο που μοιαζει σαν το εγω οριζω τη ζωη μου? (Τα 2 τελευταια μοιαζουν αλλα δεν ειναι) Υπαρχει καποιος απο 35 και κατω ανδρας γυναικα κι οτιδηποτε αλλο που… Διαβάστε περισσότερα »
Ξεκινας μ ενα γιατι, κι η πρωτη λεξη που μου ρθε στο μυαλο ειναι η λεξη ταυτιση. Γενικα, απο την πολιτικη μεχρι το μαρκετινγκ το επιδικο ειναι η ταυτιση με προσωπα, κι οχι η συνδεση. Το προσωπο που μου ηρθε στο μυαλο ηταν ο Κασελακης. Σημερα, ακομα κι οι εταιριες παρουσιαζονται ως προσωπα, που θα τις επιλεξει καποιος οχι τοσο γι αυτο που προσφερουν ως υπηρεσια/προιον, αλλα γι αυτο που “ειναι”. Δικαιες στους εργαζομενους, συμπεριληπτικες, οικολογικες, για το αισθητικο κομματι κλπ. Για την εταιρικη τους ταυτοτητα δηλαδη, που προσδοκουν να ταυτιστει μαζι της ο καταναλωτης. Και για να υπαρξει ταυτιση… Διαβάστε περισσότερα »
Το να συγκροτούμε ταυτότητες επιπλέον θέλει και το έτερο. Χρειάζεται τον άλλον ως απέναντι. Δεν συνειδητοποιώ πως είμαι άνδρας ως ξεχωριστή οντότητα παρά την στιγμή που θα δω γυμνό ένα κοριτσάκι και θα δω οτι διαφέρω απο αυτό. Αυτο θα με οδηγήσει να περιτρυγιριστώ από ομοίους και να έχω εχθρό τον απέναντι. Θέλεις να παίξουμε το παιχνίδι των διπόλων στα όσα χρόνια ζεις? θα γράφουμε με τις ώρες! Εμβολιαστές αντιεμβολιαστές… Το να συγκροτούμε ταυτότητες είναι επίσης πρόταγμα μετανεωτερικότητας. Ο φιλελευθερος δικαιωματικος φεμινισμός τα lgbt κλπ δεν θα υπήρχαν χωρίς τον μετανεωτερικό εμβολιασμό της ανθρωπινης σκέψης σε κάθε τομέα του επιστητού.… Διαβάστε περισσότερα »
Απαντάς σε Στέφανο και σου έρχεται ο Κασελάκης! χαχαχαχα γυναικεία διαστροφή! Αλλά ναι με τον Κασελάκη δεν συνδέεσαι. Ούτε κάν ταυτίζεσαι ωστόσο…Εκτός αν εννοείς το όλοι θα θέλαμε να είμασταν πλουσιοι ομορφοι και αρχηγοί κόμματος. Ακόμα και οι τράπερ αυτό εύχονται στους στιχους τους. Να πιάσουν φράγκα γκομενες και εξουσια. Αυτό που είναι ο κασελάκης δηλαδή.
Με τον τσίπρα συνδέεσαι παρ όλο που θα τα κάνει μαντάρα! Βασικά με το πασόκ του Ανδρέα συνδεόσουν. λιμπιντιακά κι όλας! Αλλά τότε δεν ξέραμε καν ουτε ως λέξη τη μετανεωτερικότητα.
“Το αποτέλεσμα είναι ο διαχωρισμός μιας οικείας συναισθηματικής εμπειρίας και της απόδοσης αντίδρασης στους γύρω: dissociative. Ο αποχωρισμός από την ίδια μας την ύπαρξη.”
Καπως το πιανω, καπου το χανω. Αν θα μπορουσε καποια να το αναπτυξει λιγο περισσοτερο θα το εκτιμουσα πολυ
Δες το σε εικόνες για πιο εύκολα.
https://m.youtube.com/watch?v=i3tnMesJSGk
Βγαίνει από τον εαυτό της, τον βλέπει σαν να τον έβλεπε κάποιος τρίτος και ταυτόχρονα αποδίδει στους τρίτους γύρω δικές της σκέψεις για το πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή της. Ζει σε μια performative φαντασίωση.
Στον Μπρεχτ χρησιμοποιείται όχι για να αυτομαστιγώνεται και αυτοτρολλάρεται το υποκείμενο αλλά για να απομακρυνθεί ο θεατής και να κρίνει με τη λογική κι οοχι το συναίσθημα (κυρίως επειδή περνάει πολιτικά κριτικά μηνύματα)
https://m.youtube.com/watch?v=GoRzT7r_PyE&pp=ygUZYnJlY2h0IGFsaWVuYXRpb24gZWZmZWN0IA%3D%3D
θενκ γιου, πολυ ενδιαφερον διπολο. η χωρικη διασταση μου το κανε πολυ πιο σαφες.
με αφορμη το παραδειγμα του μπρεχτ, σκεφτομαι οτι πολλες φορες σε μια συζητηση νομιζουμε οτι εκθετουμε μια αλλη οπτικη ενος προβληματος σε καποι@ (πιο συνολικη και αντικειμενικη), ενω στην ουσια δινουμε μια εξτρα μερικη, υποκειμενικη ερμηνεια του προβληματος απ την ιδια οπτικη.
βεβαια, στα πλαισια της ιδιωτευσης, της ατομικης ευθυνης για τα παντα και του self-help, μου φαινεται και καπως μονοδρομος ολο αυτο.
Παρακαλώ! Είναι βέβαιο ότι δίνουμε θραύσματα υποκειμενικών εντυπώσεων, ιδιαίτερα επειδή απομακρυνθήκαμε πολιτιστικά από τον ορθολογισμό.