ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Βρισκόμαστε κάπου στην ελληνική επαρχία και εγώ κάνω τηλεργασία λόγω των ημερών (ανήκω στους τυχερούς που μπορούν να δουλέψουν και από απόσταση). Γύρω στις δύο παρά το μεσημέρι και ενώ ακουμπάω στην καρδιά του 8ώρου μου, συμβαίνει ακριβώς ό,τι δεν θα έπρεπε να συμβεί: ένα μεγάλο μπλακ άουτ. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσω ότι το αντικείμενο της δουλειάς μου είναι τέτοιο που κάποιες μέρες της εβδομάδας πρέπει να είμαι μπροστά στον υπολογιστή, χωρίς τα μάτια μου να ξεκολλάνε από την οθόνη, άρα “δουλειά μου” χωρίς χωρίς ρεύμα και σήμα απλώς δεν υφίσταται.
Από την άλλη, έχουμε τη δική μου φύση η οποία είναι διπλή, μισή είμαι άνθρωπος και η άλλη μισή ρομπότ. Που σημαίνει ότι όταν καλούμαι να κάνω το ρομπότ το απολαμβάνω μιας και δεν το κάνω και κάθε μέρα. Ξαναλέω πως το να έχω σήμα και ρεύμα είναι θέμα ζωτικής σημασίας και η ξαφνική απουσία τους κάνει τη ζωή μου κάπως πιο πολύπλοκη.
Όπως ανέφερα και πιο πάνω είναι ακόμα δύο παρά, το κινητό μου εδώ και κάμποση ώρα έχει αρχίσει παραπονιέται ότι το ξεθέωσα και στο τέλος κλείνει. Κάπου εκεί αποφασίζω ότι πρέπει να το βάλω να φορτίσει. Πέντε λεπτά αργότερα ο υπολογιστής κλείνει μαζί με όλες τις συσκευές του σπιτιού. Το ένα μου κόλλημα πάει και πέφτει πάνω στο άλλο, σιχαμένη αίσθηση.
Ο δικός μου κόσμος γίνεται μια τεχνολογική αρχαιολογία και εγώ αρχίζω κυριολεκτικά να θάβομαι μαζί του. Με το 3% που έχει προλάβει το δύσμοιρο τηλέφωνο να ανακτήσει, καλώ σε μια καφετέρια που είναι μακριά από την περιοχή μου, για να σιγουρευτώ ότι υπάρχει σήμα και ένα τραπεζάκι να με περιμένει που ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ να έχει κοντά του πρίζα.
Στους συναδέλφους μου έχω καταφέρει να πω ότι υπάρχει τεχνική δυσκολία, ωστόσο αν και εκείνοι πνίγονται, κάνουν ό,τι μπορούν για να με βοηθήσουν. Ο χρόνος φεύγει, η δουλίτσα μου πετάει ένας θεός ξέρει προς τα πού, το κινητό μου με το πενιχρό 3% με απειλεί ότι θα πεθάνει και εγώ με ένα μισάνοιχτο back-pack που έχει μέσα το λαπ-τοπ μου τρέχω σε επαρχιακούς δρόμους για να βρω μια ζωντανή γραμμή wifi.
Πέπλα στρες με αγκαλιάζουν, καθώς οι γείτονες φωνάζουν “Μίνα, η τσάντα σου” και εγώ τρέχοντας αποκρίνομαι “το ξέρω” με τον φορητό υπολογιστή χοροπηδάει στη μισανοιχτη τσάντα μου, έτοιμος να πέσει. Δεν με νοιάζει καν, το θέμα μου είναι να φτάσω στο τραπεζάκι με την πρίζα.
Φτάνω (στο) μαγαζί, εξηγώ πως είμαι η πανικόβλητη κοπέλα που τους πήρε τηλέφωνο. Κάθομαι και συνειδητοποιώ ότι από το άγχος μου με καίνε οι πατούσες μου. Ένα μαρτύριο βγαλμένο από την ορίτζιναλ εκδοχή του κλασικού παραμυθιού της Χιονάτης των αδελφών Γκριμ. Σύμφωνα με τα όσα είχαν μηχανευτεί οι παραμυθάδες το τέλος της ιστορίας βρίσκει κακιά μητριά Χιονάτης καταδικασμένη να χορεύει πάνω σε πυρακτωμένα παπούτσια για όλη της τη ζωή. Παραμονές πρωτοχρονιάς και εγώ είμαι αναγκασμένη να βγάλω τόσες ώρες δουλειάς με αυτή τη βασανιστική αίσθηση. Δεν μπορώ να γυρίσω σπίτι, η μαμά μου με ενημερώνει πως το ρεύμα δεν έχει επιστρέψει και είμαι κάπου στο πουθενά με μόνη επιθυμία να συνδεθώ ξανά με τον πολιτισμό και τη δουλειά μου!
Μπορείτε να φανταστείτε την καταστασή μου, μέσα στην καφετέρια, να ψάχνω το πιστοποιητικό, το wifi, τον χρόνο να φτεροκοπάει και τα πόδια μου να έχουν πάρει φωτιά; Που είναι το κουμπί που γράφει “dead inside” τώρα που το χρειάζομαι να το πατήσω; Αφού αυτή η λειτουργία δεν υποστηρίζεται από το λογισμικό μου, κάνω δύο πρακτικά πράγματα: να βάλω τη δουλειά μου σε σειρά και να πιω ένα ποτήρι νερό. Τα πόδια μου με καίνε ακόμη, κοιτάζω καλά γύρω μου, σκέφτομαι ότι δεν με νοιάζουν τώρα τα μικρόβια, ότι πρέπει να φανώ γενναία και να πιστέψω πως το μαγαζί είναι Covid free. Βγάζω τα παπούτσια μου σε μια προσπάθεια έστω και για λίγο να χαλαρώσω. (Τώρα που γράφω σκέφτομαι τη μάνα μου να διαβάζει αυτή την αράδα τώρα και δεν ξέρω πώς να νιώσω).
Το καλσόν μου πάνω στο παγωμένο πλακάκι, η ενόχληση δεν περνάει. Έχω καταφέρει και έχω βάλει τη δουλειά σε τάξη, αλλά είμαι ακόμα αναστατωμένη και κοιτάζω σαν το κοτσύφι, μια τον υπολογιστή και μια το απέναντι τραπέζι στο οποίο κάτι κορίτσια που δεν ξέρουν τι γίνεται με παρατηρούν απορημένα. Πάνω σε αυτό τον πανικό και ενώ δουλεύω με κάτι ψήγματα αυτοσυγκέντρωσης σκέφτομαι “καλέ, το πορτοφόλι μου”. ΟΥΠΣ δεν είναι εδώ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ, δεν είναι δα και το κινητό μου αυτό που αγνοείται. Η κάψα στα πόδια βαράει ακόμη, ωστόσο τα δροσερά πλακάκια κάπως βοηθάνε.
Καλώ τη μαμά μου και την ενημερώνω ότι έχασα το πορτοφόλι μου. Με (πού τη βρήκα;!) ψυχραιμία της λέω ότι πιστεύω πως όποιος το βρει, θα μου το επιστρέψει. Ενώ η ώρα προχωράει και εγώ δείχνω να ανακάμπτω, το μυαλό μου ακόμα κάνει άσκοπους κύκλους γύρω από τον εαυτό του. Αυτό πρέπει να σταματήσει γιατί με κουράζει. Κάνω ένα γρήγορο τσεκ στα γεγονότα με σκοπό να επικεντρωθώ στο “τώρα”. Ξέρω ότι το κεφάλι μου έχει την τρομερή ανάγκη να αναμασά ό,τι συνέβη μέσα σε ελάχιστη ώρα, σαν μωρό που ξύνει τα ούλα του με λαστιχένια παιχνίδια, μπας και το αφομοιώσει και πάει παρακάτω. ΟΚ, είμαι μεγάλος άνθρωπος και πρέπει τώρα να επιβληθώ στον πανικό μου. Έτσι οι σκέψεις μου ακολουθούν την εξής σειρά:
1# Διακοπή ρεύματος -τσεκ
2# Διαχείριση κρίσης με την εύρεση άμεσης και πρακτικής λύσης – τσεκ
3# Πήγα να λαμπαδιάσω – τσεκ
4# Λαμπάδιασα- όχι
Άρα, όλα κουλ!
Σε κάθε περίπτωση είναι πάρα πολύ άσχημο το συναίσθημα και το άδειασμα που αισθάνεσαι ,όταν το σπίτι σου -εν μέσω τηλεργασίας- “κατεβάζει ρολά”. Δεν είναι απλό στρεσάρισμα – το δικό μου το σύστημα, τουλάχιστον, μετέφρασε την απώλεια ρεύματος σαν στιγμιαία απώλεια ενζύμου ή σαν κάποια αλλεργική αντίδραση που κατοικεί μόνο στο κεφάλι μου. Και ξέρω ότι δεν είμαι μόνη. Είμαστε πολλοί εκεί έξω σ’ αυτή την κατάσταση, κάθε φορά που απλώς “μένουμε” από internet και ρεύμα την ώρα της δουλειάς!
Για την ιστορία: Το πορτοφόλι βρέθηκε, το μάζεψε γείτονας που με είδε εν εξάλλω και το επέστρεψε στη μητέρα μου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
