Τα ριάλιτι μόδας, όπως το GNTM, έχουν την τάση να ξεσηκώνουν έντονο σχολιασμό, κυρίως επειδή το θέμα τους θεωρείται γενικά ελαφρύ και επιφανειακό, τσιγκλώντας τα χαμηλότερα ένστικτα του θεατή να σχολιάσει με ύφος ανωτερότητας τους συμμετέχοντες. H ατάκα της Μπέττυς Μαγγίρα «θα μπορούσες να είσαι light plus size;» στην εκπομπή που προβλήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου προς την 20χρονη Σταυρούλα ξεσήκωσε σχολιασμό στο διαδίκτυο. Ίσως όμως όχι για τους σωστούς λόγους.
Στο επεισόδιο της περασμένης Τρίτης που προβλήθηκε στο Star, στο οποίο η 20χρονη Σταυρούλα έπαιρνε πόζες μπροστά στους κριτές διεκδικώντας μία θέση στην επόμενη φάση του ριάλιτι μόδας, διαμοίφθηκε ο παρακάτω διάλογος.
Η Μπέττυ Μαγγίρα τη ρώτησε αν «θα μπορούσες να είσαι στην κατηγορία light plus size;» με τη διαγωνιζόμενη να απαντάει ότι νιώθει πως «έχει καμπύλες». Όταν η ίδια αποχώρησε για να φορέσει το μαγιό της, η Μπέττυ Μαγγίρα συζήτησε με τους υπόλοιπους κριτές: «Έχει ωραίες αναλογίες, αλλά τα πόδια της είναι ζουμερά. Όταν της είπα ότι είναι light plus size σοκαρίστηκε λίγο, μήπως δεν θεωρεί τον εαυτό της light plus size. Δεν είναι κακό, μην το παίρνουμε στραβά όλο αυτό». Είναι σημαντικό να ειπωθεί ότι η συμμετέχουσα κατόπιν ξέσπασε σε κλάμματα. Διευκρίνισε ότι το προηγούμενο καλοκαίρι είχε χάσει βάρος, καθόσο βρισκόταν στην Τουρκία, ένα διάστημα ιδιαίτερα δύσκολο σε ψυχολογικό επίπεδο όπως πρόσθεσε, καθώς ήταν μακριά από την οικογένειά της, αλλά και από τον σύντροφό της. Αποκάλυψε ότι η σκέψη της με την επιστροφή κινήθηκε στον συλλογισμό «Κοίτα να γίνεις πρώτα καλά και στην ψυχή σου και στο σώμα σου και μετά θα το ξαναφτιάξεις». Η κ.Μαγγίρα ανταποκρίθηκε αμέσως εμψυχωτικά «Μην κλαις, δεν υπάρχει λόγος να κλαις. Είσαι αυτή που είσαι και θα καταφέρεις ό,τι γουστάρεις. Δεν θα κλαις, ούτε θα δικαιολογείσαι».
Τέτοια θέματα ανακύπτουν συχνά σε προγράμματα τα οποία φιλοδοξούν να αναδείξουν επαγγελματίες στον τομέα της μόδας. Η βιομηχανία της μόδας δεν είναι κάτι το ελαφρύ ή το επιφανειακό. Πρόκειται για ολόκληρη βιομηχανία. Βαριά βιομηχανία, αν μιλάμε για την γαλλική ή ιταλική πλευρά της, μάλιστα. Η αναφορά της Μαγγίρα δεν ήταν ενοχοποιητική απ’αυτήν την οπτική. Ως πρώην μοντέλο αναφέρθηκε ξεκάθαρα στην κατηγοριοποίηση επαγγελματικής κατάταξης στην οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η διαγωνιζόμενη, ώστε να ξέρουν για τι μιλάνε. Είναι άλλες οι προδιαγραφές για πασαρέλα, άλλες για καταλόγους, άλλα για ρούχα plus size, άλλα για αναδυόμενες αγορές, άλλα για διεθνή μεγέθη. Όταν ο Λάκης Γαβαλάς αναφέρθηκε στα δυνατά στοιχεία της εμφάνισής της, τόνισε ότι οι αναλογίες της Σταυρούλας δεν αντιστοιχούν εύκολα σε ένα συγκεκριμένο fashion size.
Γιατί το να μην είσαι κατάλληλη για μοντέλο είναι ένα πρόβλημα που δεν υφίσταται. Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων εκεί έξω δεν είναι κατάλληλοι για μοντέλα.
Οι κανόνες της μόδας είναι συγκεκριμένοι. Όποια κι όποιος πάει να συμμετέχει σε ένα τέτοιο ριάλιτι τα γνωρίζει. Η Σταυρούλα δουλεύει ήδη 2 χρόνια τουλάχιστον ως μοντέλο. Η μόδα είναι αντικειμενοποιητική κι απαιτεί γερό στομάχι για να κρίνεσαι καθημερινά για κάτι τόσο σύμφυτο με την ύπαρξή σου όσο το σώμα που σε κουβαλάει μέρα-νύχτα 24/7. Ωστόσο κάτι κλωτσάει. Αυτό που κλωτσάει είναι κυρίως κάτι υπόγειο, που δεν βρίσκεται αναρτημένο όμως κάπου προς πλοήγηση των ναυτιλομένων.
Ένα ριάλιτι μόδας χρησιμοποιεί την επαγγελματική χατζάρα απέναντι στους συμμετέχοντες και τις συμμετέχουσες, αλλά το πράτει σε δημόσια θέα και με έσοδα τηλεθέασης απ’αυτήν. Δεν γίνεται σε κάποιο ατελιέ ή γραφείο πρόσληψης μοντέλων, όπου η αναμονή στο σαλόνι βιώνεται ως ιδιωτικό γεγονός όπου τσεκάρεις τον ανταγωνισμό με λοξές ματιές κι αφού φύγεις δεν μένει πίσω τίποτα παρά η εσωτερική σου πάλη με τον εαυτό σου -ανάλογα και πώς θα σου φερθούν. Σε ένα ριάλιτι μόδας η κρίση δεν είναι μόνο της κριτικής επιτροπής. Είναι ολόκληρης της χώρας που σε βλέπει στους δέκτες της ή στα κανάλια του διαδικτύου.
Ταυτόχρονα η κάθε ατομική απόπειρα αποτελεί ένα υπόδειγμα για το τι περνάει ως «κατάλληλο ή μη κατάλληλο» προς το ευρύτερο τηλεοπτικό και διαδικτυακό κοινό. Επειδή ακριβώς το modelling δεν έχει κάποια πιστοποίηση προϋποθέσεων, κάποιο πιστοποιητικό σπουδών το οποίο ν’αποτελεί αυταπόδεικτο δείκτη καταλληλότητας, κι επειδή ως επάγγελμα που αποφέρει αναγνωρισιμότητα είναι ιδιαίτερα επιθυμητό από τα νέα παιδιά, κάθε μήνυμα που προβάλλεται είναι κομβικό και καίριο.
Τα νέα παιδιά που παρακολουθούν την Σταυρούλα και βλέπουν μια καλλονή με υγιή σωματότυπο (εγώ έτσι την βλέπω, αλλά και πολλοί άλλοι κοινοί θνητοί) προβληματίζονται για το πώς γίνεται και δεν χωράει στα καλούπια της μόδας. Δεν είναι υποχρεωμένο το κοινό να γνωρίζει τις αναλογίες του fashion size, ούτε τις ακριβείς προδιαγραφές για συμμετοχή σε πασαρέλα και high fashion. Οι ατάκες των κριτών μεταξύ τους είναι ξεκάθαρα επαγγελματικές κι αναμφίβολα γνωρίζουν την δουλειά τους. Για το κοινό όμως η κατηγοριοποίηση, η κρίση, τα ξεσπάσματα, τα δάκρυα, η κατοπινή ενδυνάμωση δεν κόβουν το πέπλο της αίσθησης ότι υπάρχουν “ναι και όχι” σ’αυτόν τον κόσμο. Κι αν υπάρχουν για μια ομολογουμένως όμορφη κοπέλα με υγιείς αναλογίες, τότε τι πρέπει να κάνει η μέση γυναίκα εκεί έξω; Να πηδήσει από το παράθυρο; Ή να εμπιστευτεί τσαρλατάνους που θα της υποσχεθούν με το αζημίωτο επικίνδυνες ή άχρηστες λύσεις σε ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει; Γιατί το να μην είσαι κατάλληλη για μοντέλο είναι ένα πρόβλημα που δεν υφίσταται. Η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων εκεί έξω δεν είναι κατάλληλοι για μοντέλα. Κι αυτό -ίσως πρέπει να το ξαναπούμε εμφατικά- δεν σημαίνει ούτε ότι δεν είναι αρκετά όμορφοι, ούτε αρκετά ελκυστικοί, ούτε αρκετά ικανοί να πετύχουν στην ζωή τους. ‘Αλλωστε υπήρξαν άνθρωποι που δεν μπόρεσαν να πετύχουν στο GNTM, αλλά πέτυχαν στην μόδα.
Αν ένα ριάλιτι μόδας δεν μπορεί να βάλει τα αναγκαία disclaimers ή να μας επιστήσει την προσοχή στους κινδύνους, όπως βάζουν disclaimer τώρα τελευταία ή κι απαγορευτικό στις σχολικές καντίνες τα αναψυκτικά και το fast food, ίσως τελικά να μην έχει και λόγο ύπαρξης;
Σε μια εποχή που μαζί με την επέλαση της alt right καταπίπτουν όλα τα προηγούμενα μηνύματα για ενδυνάμωση, για body positivity ή απλώς neutrality, κι επανακάπτει το πρότυπο της έντονης αδυναμίας ως απόδειξη της γυναικείας υποταγής στα πατριαρχικά αιτούμενα, ως άσκηση κομφορμισμού, τα υπόγεια μηνύματα γίνονται ντουντούκες αυτοαμφισβήτησης. H δεκαετία του ’90 είναι μακρινή για τις 20χρονες του σήμερα. Είναι μια εξωραϊσμένη εποχή του lifestyle που δεν έζησαν και που τους πωλείται ως το ιδανικό που έφυγε από ανθρώπους που την έζησαν επαγγελματικά στον «χρυσό» ή μάλλον επίχρυσο αυτό κόσμο. Η επανεπίσκεψη των χειρότερων κλισέ της εποχής, του heroin chic της Kate Moss, δεν μας χρειάζεται. Αν ένα ριάλιτι μόδας δεν μπορεί να βάλει τα αναγκαία disclaimers ή να μας επιστήσει την προσοχή στους κινδύνους, όπως βάζουν disclaimer τώρα τελευταία ή κι απαγορευτικό στις σχολικές καντίνες τα αναψυκτικά και το fast food, ίσως τελικά να μην έχει και λόγο ύπαρξης; Επειδή η επιτροπή μοντέλων μπορεί να λειτουργήσει κι ιδιωτικά, χωρίς να βλέπουμε εμείς μέσα από την κλειδαρότρυπα έναν κόσμο στον οποίο δεν ανήκουμε κι ούτε θα ανήκουμε ποτέ.
Η εξωφρενικά αδύνατη σιλουέτα επανακάμπτει στη μόδα: μια ανησυχητική τάση
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ να σας πω το gntm όταν είμαι σπίτι και δεν έχω κάτι να κάνω το βλέπω. Το βλέπω γιατί πολλούς τους ξέρω και προσωπικά ή τους έχω συναντήσει κάπου. Όχι τόσο τα μοντέλα , όσο τους φωτογράφους , στυλιστες κτλπ. Ανθρώπους που εργάζονται στη μόδα . Πολύ σκληρός χώρος . Από τους πιο σκληρούς παρόλο που φαίνεται λαμπερός, εύκολος , επιφανειακός. Θέλει γερό στομάχι! Η Μπέτυ Μαγγίρα οσο κι αν ακούστηκε κάπως αυτό που είπε , είχε δίκιο. Και στο μυαλό των νέων κοριτσιών και αγοριών που θέλουν να ασχοληθούν θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ του μοντέλου και… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί το μοντέλο πρέπει να έχει συγκεκριμένες αναλογίες; Βασικά αναλογίες ανορεξίας. Ποιον αντιπροσωπεύει; Όχι τις περισσότερες γυναίκες. Δεν έχω κάτι με τις αδύνατες, είμαι πολύ αδύνατη από φυσικού μου. Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί προωθούμε έναν συγκεκριμένο σωματότυπο στη μόδα.
Το πρόβλημα ξεκινάει και τελειώνει στο ότι τα καλούπια της μόδας δεν φτιάχνονται πάνω σε υγιείς σωματότυπους. Οι λόγοι ξεκάθαροι. Οι σχεδιαστές στο high fashion δεν πουλάνε ρούχα αλλά τέχνη. Μήπως αυτό θα έπρεπε να γίνεται πιο ξεκάθαρο;
Χωρίς να υπονοώ ότι η κοπέλα δεν είναι όμορφη ή ότι δεν έχει ωραίο σώμα, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν έχει τα στερεοτυπικά προσόντα που ζητά η ελληνική και παγκόσμια αγορά για τα μοντέλα. Κακώς όμως ασχολούμαστε ακόμα με αυτό το κακέκτυπο ριαλιτυ, γιατί ο στόχος τους είναι να προσβάλλουν τους διαγωνιζόμενους και να γίνονται βαιραλ. Εγώ προσωπικά, αρνούμαι να τους δώσω τηλεθέαση.
Ρε φίλε αλήθεια τώρα, ποιος τα βλέπει αυτά και για ποιο λόγο; Δεν το βρίσκω καν ανάλαφρο σαν θέαμα, σώματα σαν κρέατα σε πασαρέλα να περνάνε από κόσκινο, δακρύβρεχτες ή εξευτελιστικές ιστορίες και νέα παιδιά που απογοητεύονται και κλαίνε. Σκληρό reality είναι αυτό. Νιώθω ότι οι auditions ειδικά αφορούν μόνο αγ@μητους κάφρους που θέλουν να παίξουν τα αραχνιασμένα πουλάκια τους. Αλλά να κάτσω εγώ, που είμαι γυναίκα να φάω πατατάκια στην τιβι και να κρίνω το σώμα της κάθε Σταυρούλας και να πω αν έχει ζουμερά μπουτάκια; Προσωπικά κριντζάρω αδιανόητα, κι ας έχει συναινέσει η Σταυρούλα σε αυτό, η οποία… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βλέπω tv, ούτε το reality που μου κάνει άσχετο με μόδα. Η κοπέλα είναι όμορφη και το σώμα καρασέξυ. Δεν μπορώ να δω το βίντεο γιατί βαριέμαι. Γιατί πρέπει να δώσω βάση στην πονηρή Μαγγίρα που το παίζει και φεμι ; δεν αντέχω να την βλέπω καν εδώ και χρόνια. Είναι ανυπόφοροι οι εγωκεντρικοί άνθρωποι. Προχωράω σε Γαβαλά, ενώ τον αγαπούσα , είπε τις προάλλες για την Μαζαρί : καλέ αφού δεν έχει μαλλιά ,τι πάει να κάνει στο κομμωτήριο; Η Μαζαρί έχει πει πως έχει αλωπεκία και φοράει περουκες. Like wtf bro? Αλήθεια ; Ντράπηκε και η ντροπή.… Διαβάστε περισσότερα »
Παρακολούθησα τη συγκεκριμένη σειρά πριν πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Μισή σεζόν και το σταμάτησα. Ήταν εμετικό. Υποτίθεται ότι η βιομηχανία της μόδας θα άλλαζε όμως δυστυχώς επιστρέφουμε στα καμμένα 90ς Αντιλαμβάνομαι γιατί οι σχεδιαστές χρειάζονται συγκεκριμένο σωματότυπο αλλά θα ήταν προτιμότερο να αποκαλούν τα άτομα που φοράνε τα ρούχα στις πασαρέλες και στις φωτογραφίσεις “κρεμάστρες” αντί “μοντέλα” διότι ένας υγιής σωματότυπος, ένα πρότυπο δηλαδή, απέχει πολύ από αυτό που τώρα αποκαλείται “μοντέλο” και που γνωρίζουμε πόσες ανθυγιεινές συνήθειες απαιτούνται για να διατηρηθούν. Κρεμάστρες λοιπόν. Για να λέμε και τα πράγματα με το σωστό όνομα και να προστατέψουμε τα εφηβάκια και… Διαβάστε περισσότερα »
To κρεμαστες ειναι προσβλητικό και υποτιμητικό γιατί πρόκειται για αντικείμενο. Καταλαβαινω το νοημα που λες για την σημασια της λεξης “μοντέλο”* και το να θέλουμε να προστατεύσουμε τα κορίτσια από μη ρεαλιστικά ή ανθυγιεινά πρότυπα σώματος είναι απολύτως θεμιτό. Το να αποκαλούμε όμως πραγματικούς ανθρώπους κρεμάστρες λόγω του σώματός τους είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για body positivity και προστασία των κοριτσιών από το body shaming κάνοντας body shaming στις πολύ αδύνατες γυναίκες. Και, κυρίως, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε από την εμφάνιση ενός ανθρώπου αν είναι υγιής ή ποιες ανθυγιεινές συνήθειες απαιτούνται ή δεν απαιτούνται… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που λες με τη λέξη modello (πρόπλασμα), που δυστυχώς ερμηνεύεται ως “πρότυπο”. Πράγμα προβληματικό. Ενώ παλιά που χρησιμοποιούνταν η λέξη μανεκέν από το mannequin εννοοώντας την κούκλα πάνω στην οποία έραβαν και έστηναν τα ρούχα δεν είχε συνειρμούς “κανονικοποίησης”.
Ναι οντως αλλα ειναι θεμα ερμηνειας. Γιατι το προτυπο ως λεξη απο μονη της δεν ειναι αξιολογικα ουτε θετικη ουτε αρνητικη. Αλλιως δεν θα λεγαμε “θετικό πρότυπο” – “αρνητικό πρότυπο”. Ουτε “προτυπο κατασκευης” “μαθηματικο πρότυπο”
Έχεις δίκαιο και απολογούμαι.
Αλλά και η λέξη μοντέλο αναφέρεται σε φυσικά αντικείμενα και διάφορα άλλα όμως επειδή σημαίνει και υπόδειγμα ή πρότυπο μέσα από τα αντιδάνεια, δεν ενοχλεί; δεν ξέρω
Άνοιξα κι εγώ την τηλεόραση να χαζέψω κάτι ανάλαφρο (δε θέλω άλλο δολοφονίες, βιασμούς και γενικότερα βία, κλάματα και φωνές) και κρίντζαρα με τα σχόλια εκατέρωθεν. Σκέφτηκα λοιπόν κι εγώ ότι εμένα μου προκαλεί απλά μια ετεροντροπή το όλο θέαμα, αλλά κάποια νέα παιδιά μπορεί και να τα πιστεύουν αυτά. Κι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω το λόγο που τα μοντέλα πρέπει να είναι ψηλά και skinny. Θα ήθελα παρακαλώ κάποιος να μου το εξηγήσει αυτό.
Γιατί το μοντέλο αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως «καμβάς» για το ρούχο. Το ύψος δίνει μακριά κάθετη γραμμή, οπότε στην πασαρέλα τα ρούχα φαίνονται πιο επιμήκη και η κίνησή τους πιο έντονη. Παράλληλα, το λεπτό σώμα ειναι ενα σχετικά «ουδέτερο πλαίσιο» για το ρούχο, ώστε η προσοχή να πέφτει περισσότερο στη σιλουέτα του σχεδιαστή παρά στις καμπύλες του σώματος. Υπάρχει φυσικά και ο πρακτικός λόγος των sample sizes, που σχεδιάζονται για συγκεκριμένες και σχετικά ομοιόμορφες αναλογίες (αυτες που εξυπηρετουν το ρουχο οπως αναφερω πανω). Και ας μην γελιόμαστε, ακόμη και τα προηγούμενα χρόνια, όταν τα πρότυπα ομορφιάς έγιναν πιο συμπεριληπτικά (και αγκαλιασαμε… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ρούχα που θα φορεθούν στην φωτογράφηση ή την πασαρέλα δεν πωλούνται μετά, επομένως πρέπει να περιλαμβάνουν το λιγότερο δυνατό ύφασμα.
Είναι επίσης ο ίδιος λόγος που τα plus size στο πρετ α πορτέ είναι ακριβότερα, αν δεν κάνω λάθος.
Όχι καλέ, αυτό είναι μύθος. Ειδικά στην υψηλή ραπτική, όπου το κόστος ενός κομματιού είναι ούτως ή άλλως τεράστιο και μπορεί να απαιτούνται εκατοντάδες ώρες χειροποίητης εργασίας, το να χρειαστεί λίγο περισσότερο ύφασμα επειδή το ρούχο είναι 1-2 νούμερα μεγαλύτερο δεν είναι αυτό που καθορίζει το κόστος. Αυτό που αλλάζει είναι κυρίως η εικόνα και οι αναλογίες του ρούχου πάνω στο σώμα. Γι’ αυτό άλλωστε, κακώς βέβαια, αποκαλούσαν και αποκαλούν ακόμη τα μοντέλα «κρεμάστρες», η λογική ήταν το σώμα να λειτουργεί όσο γίνεται πιο ουδέτερα ως προς τη σιλουέτα του ρούχου. Και στα plus sizes, το περισσότερο ύφασμα έχει μεν… Διαβάστε περισσότερα »
Συντάσσομαι με Rafi εδώ, τα ακουω όσα λέτε (και τα ακουω εδώ και χρόνια, δεν είναι η πρωτη φορα), αλλά ουτε παλι το καταλαβαίνω, εφόσον η συντριπτική πλειοψηφια των ανθρώπων, οι οποίοι τελικά είναι και αυτοί που θα αγοράσουν και θα φορέσουν τα ρουχα, δεν έχει “σώμα μοντέλου”, να το χ€σω εγώ στο 1.64 με καμπυλες και πλατες το αν το ρουχο στρώνει και δείχνει ωραία στο 1.80 και αδυνατο κορμί.
Μα δεν εξεφρασα αποψη. Ρωτησε σε τι εξυπηρετει τα μοντελα να ειναι ψηλα και σκινι και απαντησα.
Ναι καλέ, δεν τη λεω σε σενα, απλώς εκφράζω μια απορία 😅
Αυτό ισχύει (ή μάλλον θα έπρε να ισχύει) στους καταλόγους που ο σκοπός είναι εμπορικός (παραγωγή και πώληση). Στις πασαρέλες και στα high fashion πουλάνε τέχνη και όχι ρούχα για να φορεθούν.
Μύθος ακριβώς δεν είναι . Και εσύ είσαι σωστή και η Έλενα. Στο μέγιστο δυνατό ύψος ( για να φαίνεται η δημιουργία και να είναι επιβλητική) , θες το ελάχιστο δυνατό φάρδος( για να κάνεις και την οικονομία σου).
Ακόμα και οι εταιρείες plus size στο μικρότερο μέγεθος που πουλάνε βγάζουν τα δείγματα . Γι’αυτό βγήκε και η κατηγορία light plus size , η οποία ομολογουμένως είναι μια κατηγορία μοντέλων που κερδίζει αρκετό έδαφος.
Λέω ότι είναι μύθος γιατί δεν είναι αυτός ο λόγος που καθιερώθηκαν τα πολύ αδύνατα μοντέλα. Όχι ότι δεν γίνεται μια (ελάχιστη όμως σε σχέση με το συνολικό κόστος) οικονομία στο ύφασμα. Δεν είναι όμως αυτή η εξήγηση στο ερώτημα της Rafi.
Όσο για το light plus size, έχει πολύ περισσότερο νόημα εμπορικά, αφού βρίσκεται πολύ πιο κοντά στις αναλογίες ενός μεγάλου μέρους της πραγματικής πελατείας. Δεν δημιουργήθηκε για να μειώσει το κόστος των samples, αλλά ως μέρος της διεύρυνσης της αγοράς και της εκπροσώπησης περισσότερων σωματότυπων κάτι που φυσικά έχει στόχο και μεγαλύτερη εμπορική απήχηση και πωλήσεις.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας να μου απαντήσετε, γιατί πραγματικά δεν έχω ιδέα από τον κόσμο της μόδας. Απλά υποθέτω πως υπάρχουν πλέον μοντέλα για όλα τα μεγέθη αρκεί να έχουν σωστές αναλογίες μεγέθους, έκφραση, στυλ, περπάτημα, στήσιμο, πρόσωπο. Δεν ξέρω βέβαια αν στη συγκεκριμένη εκπομπή πάνε και plus size μοντέλα ή ψάχνουν πιο πολύ κλασσικό τύπο μοντέλου “κρεμάστρα” για να ικανοποιεί όλα τα παραπάνω που μου είπατε. Θα είχε ωστόσο ενδιαφέρον να πήγαιναν…
Φυσικα και εχει μοντελα για ολα τα μεγεθη (σχεδον σε ολα). Και πολλες αλλες αγορες. Η αγορα της high fashion και κυριως της υψηλης ραπτικης απλα δεν τα θελει. Ξεκαθαρα δεν τα θελει, τα ηθελε για λιγο για να συνταχθει με τη woke culture to body positivity κτλ, αλλα επειδη ολα αυτα παλιοσαν ξαναγυρισε σε αυτο που ηθελαν εδω και δεκαετιες. Εχει βεβαια και εκει διαφορα (αλλο τα μοντελα του 80,α ρχες 90 και αλλο μετα με την εμφανιση της kate moss).
Νομίζω αρκεί να δει κανείς μια κοπέλα με φοβερό, υγιώς γυμνασμένο σώμα, πάνω σε μια τεράστια πασαρέλα, με τον αντίστοιχο φωτισμό να φορά ρούχα υψηλής ραπτικής. Δεν είναι αρμονικό το θέαμα, οπότε εκεί είναι όντως ωραίο το αέρινο ψιλόλιγνο. Η Anok Yai, έχει κάνει την ωραιότερη πασαρέλα (Mugler show) που έχω δει ποτέ μου, ήταν σαν ένα κερί που σβήνει. Όταν όμως την είδα σε ένα βιντεάκι απλώς να στέκεται και είδα πώς ήταν ως φοιτήτρια, εκεί ναι, κάπως σκέφτηκα, πως την ανάγκασαν να γίνει κάτι που δεν είναι και δείχνει λιγότερο υγιής τωρατ, σε σημείο να μου προκαλεί και… Διαβάστε περισσότερα »
Η υψηλή μόδα από που και ως που απεθύνεται στο ευρύ κοινό;
Σωστά. Ακόμα και στο παιδικό ,τα νούμερα των δειγματολογιων είναι το μικρότερο μέγεθος. Λόγο οικονομίας των υφασμάτων – υλικων. Εντάξει είναι και που τα μικρουλια είναι πιο χαριτωμένα και χτυπάνε αυτή τη χορδή . Μα θα μου πεις ότι το ύψος δε μετράει? Γιατί αν ήταν αυτός μόνο ο λόγος τα μοντέλα θα ήταν πετιτ. Όχι . Θέλουν να είναι επιβλητικά και να φαίνεται το ύφασμα και η δουλειά στο μικρότερο δυνατό κόστος . Άλλο άνοιγμα και αέρα έχουν τα ψηλά πόδια και άλλο τα δικά μου. Ετσι ομως όπως μπαίνουν τα κομμάτια στο ύφασμα ( σαν τετρις) το παραπάνω… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω για τα παιδικά (δεν έχω ιδέα). Αλλά για την haute couture στο υπογράφω και με τα δύο μου χέρια ότι αυτό που περιγράφεις δεν είναι ο λόγος που καθιερώθηκαν τα πολύ αδύνατα μοντέλα. Προφανώς έχεις δίκιο στο τεχνικό κομμάτι με τα πατρόν το ξέρεις και καλύτερα. Αλλά στην couture μιλάμε συνήθως για μερικές δεκάδες τελικά looks ανά συλλογή, όχι για 500–1.000 δείγματα. Κατά την ανάπτυξη γίνονται toiles, fittings και ενδεχομένως περισσότερες δοκιμές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε στάδιο κατασκευάζεται ολόκληρο στο πανάκριβο τελικό ύφασμα. ( για παραδειγμα, στο atelier που δούλευα εγώ στο Λονδίνο για πολυ λιγο… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι είναι η σειρα . Υπάρχουν τα προδειγματα σε άλλα υφασματα και τα τελικά δείγματα. Ένα atelier ,δεν έχει τόσα τελικα δείγματα οντως. Όμως δεν καθορίζουν αυτά τα atelier τη γενικευμένη τάση όπως την καθορίζουν τα πολύ μεγάλα brands . Κι επειδή στη Φλωρεντία δούλευα σε τέτοιο , αυτός που εγραψα ήταν ο αριθμός των δειγμάτων. Μιλάμε για πάνω από 30 δειγματολογια τα οποία δίνονταν σε αντιπροσώπους παγκοσμίως . Κι επειδή δούλευα στο τεχνικό τμήμα ( όχι στο δημιουργικό , που τέτοια τύχη) , πραγματικά κυνηγούσαμε την ουγια. Όσοι μάλιστα δούλευαν στο τμήμα των κοστολογιων και των μετραζ έπαιζαν με… Διαβάστε περισσότερα »
Ωπα γατι εγραψες μακρινάρι! Καταρχάς ναι, αναφέρθηκα στην υψηλή ραπτική απαντοντας σε αυτο που ειπες για το οτι τα υφασματα ειναι πιο ακριβα αρα συμφερει στο κοστολογιο. Είναι όμως απλουστευτικό να λες ότι τα couture ateliers δεν επηρεάζουν τη γενικευμένη τάση. Συμβάλλουν σαφώς στη διαμόρφωσή της, καθώς είναι το «ιερό δισκοπότηρο» της μόδας, ιστορικά βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας της και έχει επηρεάσει καθοριστικά σιλουέτες και αισθητικά πρότυπα. Ειδικά στο παρελθόν αυτή η επιρροή ήταν πολύ μεγαλύτερη. Σήμερα οι ισορροπίες έχουν αλλάξει και η σχέση είναι πολύ πιο αμφίδρομη (RTW, street style και ευρύτερη κουλτούρα επηρεάζουν εξίσου ή και προηγούνται… Διαβάστε περισσότερα »
Πρωτίστος για να τραβιέται η προσοχή του θεατή στο ρούχο και όχι στο μοντέλο (εξού και στις πασαρέλες high fashion και haute couture ειδικά τα μοντέλα πρέπει να είναι άχρωμα και άοσμα και να καταλαμβάνουν όσο το δυνατό μικρότερο χώρο). Η δικιά μου η απορία είναι γιατί τα στερεοτυπικά πρότυπα ομορφιάς χτίστηκαν πάνω σε αυτές τις αναλογιες που εξυπηρετούν καθαρά πρακτικούς σκοπούς. Αλλά θα μου πεις βέβαια, καλή και η τέχνη, αλλά κάπως έπρεπε να πουλήσουν κιόλας.
Η τοποθέτηση σας είναι εξαιρετική, και όλα αυτά που γραψατε είναι πολύ σωστά τεκμηριωμένα…έχουμε πολλά χιλιόμετρα μέχρι να τα ενσωματωσουμε όλα αυτά στη συλλογική μνημη….γιατι το ριάλιτι θα συνεχίσει να υπάρχει όσο υπάρχει θεαματικότητα και κλικ στα σοσιαλ. Και θα συνεχίσει να υπάρχει όσο εμφανίζονται υποψήφιες και υποψήφιοι που δέχονται να περάσουν από αυτή την κανιβαλιστικη πασαρέλα. Οι περισσότεροι είναι ενήλικοι. Νέοι μεν, αλλά ενηλικοι
Με κίνδυνο να μη το διατυπώσω σωστά και να φαω κράξιμο αλλά πως να το πω, το σώμα τους είναι το προϊον σε αυτό το χώρο, αυτό πουλάνε για να δείχνουν ωραία τα ρούχα. Δεν πουλάνε τις επιστημονικές τους γνώσεις ή την εμπειρία τους σε κάτι… Άρα το να σχολιάσουν πχ αρνητικά γιατρό/ εκπαιδευτικό/ πωλήτρια σχετικά με το σώμα ή τα κιλά προφανώς είναι άκυρο. Στο μοντελινγ όμως απο το σώμα θα βγουν τα λεφτά (αν βγούν γατί ελάχιστοι έκαναν μεγάλη καριέρα, κακά τα ψέματα, αλλά η λάμψη πάντα γοητεύει) και στην προκειμένη όλα γίνονται για την τηλεθέαση και ενίοτε… Διαβάστε περισσότερα »
“Blow my magic flute,” I’d say to that freak on the board. The girl is a knockout. The dressmakers are gay, haven’t ever been into women. Screw them.