Ρουβάς: Γιατί δεν υπάρχει ποτέ real-time αντίλογος σε τέτοιες περιπτώσεις;

Συνέβη με το «δόγμα Μπαλάσκα», συνέβη και με τη χαλαρή αποκάλυψη του Γιάννη Βασιλείου ότι κάποτε υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας βιασμού, συνέβη και μ’ άλλους πολλούς, συνέβη και με τον Ρουβά.

Λέγεται στον «αέρα» κάτι απερίγραπτα πληγωτικό ή χυδαίο, όμως αντίλογος δεν υπάρχει. Ο δημοσιογράφος / παρουσιαστής / πανελίστας δεν σαλεύει. Δεν εκπλήσσεται. Δεν έχει καμία αντίρρηση σ’ αυτό που μόλις άκουσε. Καμία φυσική ορμή να ρωτήσει «τι» ακριβώς ήταν αυτό που ειπώθηκε στον «αέρα» της εκπομπής του.

Ακόμα χειρότερα; Κουνάει με συγκατάβαση το κεφάλι, χαμογελάει, δείχνει ότι συμπάσχει, ότι συμφωνεί, ότι, ναι, έτσι είναι. Κάνει μικρές αυτονόητες ερωτήσεις και επιλέγει ή αγνοεί πώς να σταθεί επαρκώς απέναντι από σημεία που και νομικά ακόμα μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα στα θύματα.

Βασικά, αυτό είδε ο κόσμος χθες να πράττει η κυρία Χρηστίδου και ο δημοσιογράφος συνεργάτης της, Παύλος Σταματόπουλος. Δύο άνθρωποι να ακούν κάτι πανθομολογούμενα σοκαριστικό –για ένα σωρό λόγους- και να μη δύνανται να κρατήσουν το “τέρμα”.

Τι συμβαίνει εδώ; Γιατί γίνεται αυτό, επανειλημμένα, σταθερά, χωρίς διαφοροποίηση καμία; Γιατί οι στην Ελλάδα οι άνθρωποι της τηλεόρασης αδυνατούν να δείξουν στοιχειώδη (δημοσιογραφικά) αντανακλαστικά; Γιατί σωπαίνουν με εξοργιστική ευκολία ή κάποτε και μοιραία άγνοια μπροστά στον κάθε διάσημο / προβεβλημένο / φορέα οποιασδήποτε ιδιότητας;

Ναι, ναι, η απάντηση είναι μπορεί να είναι η προφανής, αλλά από ένα σημείο και μετά, όταν κατέχεις δημόσιο βήμα, προφανές είναι πλέον και ότι κακώς το κατείχες εξαρχής.

Τι είπε ο Ρουβάς;

Μ’ ένα σμπάρο άπειρα τρυγόνια. Φυσικά και είναι δικαίωμα του να αγαπά και να θαυμάζει όποιον θέλει. Όμως, στις κόκκινες ζώνες της μακροσκελέστατης τοποθέτησής του, έπρεπε να υπάρχει στοιχειώδης real time αντίδραση.

-Στο θέμα της σύγκρισης ενός παιδόφιλου με έναν τοξικοεξαρτημένο θα έπρεπε να υπάρχει αντίλογος.

-Στο θέμα όπου η παιδοφιλία περιγράφεται ως «αρρώστια», θα έπρεπε να υπάρχει αντίλογος.

-Στο θέμα του victim blaming –«φαντάζομαι ότι όλοι βάζουμε το χεράκι μας για ό,τι μας συμβαίνει» (!!!)-, θα έπρεπε να υπάρχει αντίλογος.

Γιατί ήταν αδύνατο να υπάρξει διόρθωση στον “αέρα” και να εξηγηθεί -όχι στον Ρουβά, φυσικά, αλλά στους τηλεθεατές που παρακολουθούσαν- γιατί είναι απολύτως προβληματικά όλα τα παραπάνω; Γιατί κάτι τέτοιο θα θεωρείτο αγενές από δύο επαγγελματίες της τηλεόρασης, στους οποίους δεν επιτρέπεται να παρακολουθούν σιωπηλά όλα αυτά, σαν εκστασιασμένες groupies;

Όμως, αντίλογος δεν υπήρξε και είναι η πρώτη φορά που ίσως θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά από τους τηλεοπτικούς σταθμούς η διαχείριση και ο ξεκάθαρος διαχωρισμός περιεχομένου από τις μη δημοσιογραφικές εκπομπές.

Η τυπολογία infotainment στο ελληνικό τηλεοπτικό πεδίο αποδεδειγμένα δεν έχει τίποτα έτσι κι αλλιώς να προσφέρει στον τηλεθεατή πέρα από οργή και σύγχυση, ενώ όταν η εκπομπή είναι ξεκάθαρα ψυχαγωγική, ουδείς κατανοεί γιατί οι συντελεστές της πρέπει να καταπιάνονται με θέματα που τους ξεπερνούν και τους εκθέτουν.

Κυρίως, όμως, με θέματα πάνω στα οποία έχουν ελλιπή γνώση και μηδενικά εργαλεία διαχείρισης.

Έχουμε φτάσει πια σε ένα σημείο που η κατάρτιση, η ενσυναίσθηση και η χρήση κατάλληλης γλώσσας είναι προτεραιότητα και όχι συμπληρωματικό προσόν για να προσεγγίζονται τέτοια θέματα.

Επιπροσθέτως και όσο βρίσκεται σε εξέλιξη το ελληνικό #MeToo, σοφό θα είναι τόσο τα κανάλια ως αξιόπιστοι φορείς, όσο και οι επαγγελματίες τους, αφού δεν μπορούν να πράξουν κάτι διαφορετικό, τουλάχιστον να μη συμβάλλουν στο συλλογικό τραύμα. Είναι το λιγότερο που μπορούν να προσφέρουν και πλέον είναι απαιτητό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News