Οι ειδήσεις του περασμένου Σαββατοκύριακου κυριαρχήθηκαν από το αστυνομικό δελτίο, με διεθνή προσανατολισμό αυτή τη φορά. Ο Joel Cauchi, άντρας 39 ετών, επιτέθηκε με μαχαίρι σε ανθρώπους που έκαναν ανυποψίαστοι τα ψώνια τους το απόγευμα του Σαββάτου, σε εμπορικό κέντρο στο παραθαλάσσιο προάστιο Μπόντι του Σίδνεϊ. Ο απολογισμός; Έξι νεκροί (εκ των οποίων 5 γυναίκες, με μία εξ αυτών μάνα ενός βρέφους που επίσης τραυματίστηκε) και δώδεκα τραυματίες, ενώ ο ίδιος ο δράστης έπεσε νεκρός από τα πυρά γυναίκας αστυνομικού.
Ομολογώ ότι από όλο το ειδησεογραφικό ο νους μου σκάλωσε όχι στην τραγική μάνα με το βρέφος αγκαλιά (καλά, και εκεί, ποιανού δεν θα σκάλωνε;) αλλά στην δήλωση του ίδιου του δράστη για τον εαυτό του σε προηγούμενο χρόνο. Στην παρουσίαση του εαυτού του στα social media και τις εφαρμογές γνωριμιών. Εκεί διέθετε τις υπηρεσίες του ως συνοδός: «Αθλητικός εμφανίσιμος 39χρονος» διαθέσιμος «for a fun time!» (για διασκέδαση)
Ένα λαμπάκι άναψε μέσα στο κεφάλι μου. Το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται όταν στο κάδρο μπήκαν οι γονείς.
«Αγαπούσα τον γιο μου, αλλά είχε έντονο ενδιαφέρον για τα μαχαίρια. Είχε στην κατοχή του πέντε ή έξι στρατιωτικά μαχαίρια. Είχε πρόβλημα με τις γυναίκες. Δεν μπορούσε να βρει κορίτσι», δήλωσε ο πατέρας του Cauchi, στους δημοσιογράφους.
Γιατί ένας εμφανίσιμος αθλητικός άντρας 39 ετών, που μάλιστα διαθέτει τις υπηρεσίες του ως escort ανδρών για να ζήσει (μετά τα 35 του, όταν έφυγε από το γονεϊκό σπίτι) να έχει πρόβλημα με τις γυναίκες;
«Μου είναι ξεκάθαρο και είναι ξεκάθαρο στους ερευνητές ότι αυτό αποτελεί ένα σημείο ενδιαφέροντος: ο δράστης επικεντρώθηκε στις γυναίκες και απέφυγε τους άνδρες»
Η αποκάλυψη της διάγνωσής του με σχιζοφρένεια είναι μόνον το ξύσιμο της επιφάνειας. Σύμφωνα με τους γονείς του ο Joel έπασχε από σχιζοφρένεια κι ήταν σε φαρμακευτική αγωγή ήδη από την νεότητά του. Πέραν όμως του στίγματος της ψυχικής υγείας, η εξήγηση ότι τα ψυχολογικά του προβλήματα ευθύνονταν για το μακελειό παραβλέπει ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δεν κάνουν φονικά ενόσω πάσχουν από ψυχικά νοσήματα. Το ένα δεν συνδέεται με το άλλο με σχέση αιτίου-αιτιατού. Επίσης ο δράστης δεν είχε ιστορικό συλλήψεων και κατηγοριών από την αστυνομία.
Επισκεπτόταν συχνά στριπτιτζάδικα στο Σίδνεϊ και την περιφέρεια της Nέας Νότιας Ουαλίας, περιγράφοντάς τα ως «καταπληκτικά» μέρη με «εξαιρετικά σέξι χορεύτριες».
Το νοητικό λαμπάκι φωτίστηκε λίγο πιο έντονα. Πέντε από τα έξι θύματα του Τζόελ Κάουτσι ήταν γυναίκες όπως και οι περισσότεροι από τους δώδεκα ανθρώπους που τραυμάτισε. «Μου είναι ξεκάθαρο και είναι ξεκάθαρο στους ερευνητές ότι αυτό αποτελεί ένα σημείο ενδιαφέροντος: ο δράστης επικεντρώθηκε στις γυναίκες και απέφυγε τους άνδρες», δήλωσε η Κάρεν Γουέμπ επιθεωρήτρια της αστυνομίας της Νέας Νότιας Ουαλίας μιλώντας στον αυστραλιανό κρατικό τηλεοπτικό σταθμό ABC. Ο μοναδικός άνδρας που σκοτώθηκε στην επίθεση ήταν ένας 30χρονος Πακιστανός, ο Φάραζ Τάχρι, πρόσφυγας στην Αυστραλία που επί ένα χρόνο εργαζόταν στην υπηρεσία ασφαλείας του εμπορικού κέντρου.
Θα μπορούσε ο Joel Cauchi να είναι…incel; To σωστό ερώτημα θα ήταν, και γιατί να μην είναι. H έρευνα έχει βρει ότι η κοινότητα των incels διέπεται από επιθετική ιδεολογία, ψυχικά χαρακτηριστικά και συναισθηματικά προβλήματα. Ταυτόχρονα έχουν εμπλακεί σε περιστατικά βίας και έμφυλων επιθέσεων.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο όρος «incel» (involuntary celibate, ακούσια άγαμος) επινοήθηκε το 1993 από μια νεαρή Καναδή ως ταμπέλα για το δικό της status ως single, και ως μέρος μιας προσπάθειας να βρει και να συνδεθεί με παρόμοια μοναχικά άτομα. Σήμερα, σχεδόν όλοι οι incels είναι άνδρες (η πλειονότητα των οποίων είναι λευκοί) – και οι λίγες γυναίκες που μπαίνουν στους διαδικτυακούς χώρους της κοινότητας τείνουν να απορρίπτονται κατηγορηματικά. Συχνά κατηγορούν άλλες φυλετικές ομάδες (μαύρους άντρες, ασιάτες κλπ.) ότι έχουν υφαρπάξει μέρος του γυναικείου πληθυσμού που αντιλαμβάνονται δικαιωματικά δικό τους, φλερτάροντας έντονα με τον προφανή ρατσισμό. Επιπλέον, η ετικέτα του incel πλέον περιγράφει πολύ περισσότερα από τη μοναξιά, συμπεριλαμβανομένου του υποσυνόλου των incels που διέπονται από ανθρωποκτονική οργή. Η έχθρα επιβάλλεται ιδιαίτερα σε άτομα που οι incels αντιλαμβάνονται ως ελκυστικά, δημοφιλή κι ερωτικά προκλητικά και των δύο φύλων, με το παρατσούκλι «Στέισι» να δίνεται σε τέτοιες γυναίκες και «Τσαντ» σε τέτοιους άνδρες.
Όταν ο Cole Carini εμφανίστηκε σε ένα θάλαμο επειγόντων νοσοκομείου της Βιρτζίνια τον Ιούνιο του 2020, του έλειπε ένα χέρι, πολλά δάχτυλα από το άλλο του χέρι και ήταν καλυμμένος με τραύματα από σκάγια. Οι ερευνητές που ερεύνησαν το σπίτι του βρήκαν υλικά κατασκευής βομβών και μια επιστολή που περιγράφει έναν νεαρό άνδρα που πηγαίνει σε ένα εμπορικό κέντρο για να στοχεύσει «καυτές cheerleaders» με «θανατηφόρα αντικείμενα». Η επιστολή έγραφε εν μέρει: «Δεν θα υποχωρήσω. Δεν θα φοβάμαι τις συνέπειες ανεξάρτητα από το τι θα είμαι ηρωικός, θα κάνω μια δήλωση όπως σκέφτηκε ο [ο δολοφόνος incel] Elliott Rodgers [sic]».
Μόλις ένα μήνα νωρίτερα, ο Armando Hernandez, Jr., οδήγησε στην περιοχή Westgate Entertainment District κοντά στο Phoenix της Αριζόνα. Φόρτωσε τρεις γεμιστήρες 30 φυσιγγίων για το τουφέκι του AR-15 και ξεκίνησε μια ζωντανή ροή βίντεο καθώς έβγαινε από το αυτοκίνητό του. «Ας το κάνουμε αυτό, παιδιά», είπε. Στόχευε ζευγάρια, λένε οι εισαγγελείς, επειδή ήταν θυμωμένος με την έλλειψη ρομαντικής επιτυχίας με τις γυναίκες. “Ο Hernandez είναι ένας αυτοδηλωμένος incel», είπε ο εισαγγελέας της κομητείας Έντουαρντ Λέιτερ σε έναν δικαστή κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης στις 21 Μαΐου. «Έβγαζε το θυμό του για την κοινωνία, το συναίσθημα ότι του έκαναν bullying, το συναίσθημα ότι οι γυναίκες δεν τον ήθελαν».
Το 2014, ο E.R., 22 ετών, σκότωσε έξι άτομα (μεταξύ των οποίων δύο γυναίκες) και τραυμάτισε άλλους 14 στην κοινότητα Isla Vista, κοντά στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα. Εξήγησε τη δύσκολη θέση του: «Έχω αναγκαστεί να υπομείνω μια ύπαρξη μοναξιάς, απόρριψης και ανεκπλήρωτων επιθυμιών, όλα αυτά επειδή τα κορίτσια δεν με έχουν προτιμήσει ποτέ». Πριν από την επίθεσή του, έγραψε: «Μια μέρα οι incels θα συνειδητοποιήσουν την πραγματική τους δύναμη και τον αριθμό τους και θα ανατρέψουν αυτό το καταπιεστικό φεμινιστικό σύστημα. Ξεκινήστε να οραματίζεστε έναν κόσμο όπου ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ.” Το μακροσκελές μανιφέστο του είχε τίτλο «My Twisted World», ο διεστραμμένος κόσμος μου. Ο E.R., ο οποίος αποκαλούσε τον εαυτό του ως «Υπέρτατο Κύριο», έχει θεωρηθεί ως μια διακεκριμένη περίπτωση μεταξύ των incels.
Κι αυτές είναι μόνο μερικές από τις περιπτώσεις βίας των incels, υπάρχουν αρκετές ακόμη.
Οι επιθέσεις incels που διαπράττονται δείχνουν ότι η κοινωνική αποξένωση, η μοναξιά, η κατάθλιψη και η σεξουαλική απογοήτευση μεταξύ ορισμένων ανδρών χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τη βία κατά των γυναικών.
Η ευαισθητοποίηση σχετικά με το κίνημα incel, τα «παράπονά» τους και τις βίαιες τάσεις στο περιθώριο τους, θα μπορούσε να βοηθήσει την κοινωνία να απαλύνει τις ανταφηγήσεις και τις παραβιάσεις σε αυτήν την υποκουλτούρα.
Η έννοια της αρρενωπότητας κατασκευάζεται τεχνητά πλέον πάνω σε καταναλωτικούς δείκτες, με το γυμναστήριο, το πορτοφόλι, το grooming να είναι το μέσον εξουσίας
Ενώ ο θυμός θα έπρεπε να στρέφεται στα κοινωνικά ζητήματα και την ενεργοποίηση των πολιτών για βελτίωση της καθημερινότητας και συλλογικές δράσεις, η ιδεολογία των incels αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου τυφλού αντισυστημισμού που τρώει τις σάρκες του σε σημείο που ομοιάζει με ψυχοπαθολογία. Πίσω από τις γυναικοκτονίες έχουμε την αντρική άρνηση να αποδεχτούν ότι κάποια γυναίκα δεν τους θέλει πια.
Η έννοια της αρρενωπότητας κατασκευάζεται τεχνητά πλέον πάνω σε καταναλωτικούς δείκτες, με το γυμναστήριο, το πορτοφόλι, το grooming να είναι το μέσον εξουσίας. Το male entitlement, η αντρική δικαιοδοσία πάνω στις γυναίκες, υποδαυλίζεται από ένα κοινωνικό συγκείμενο όπου το μίσος και οι κατηγορίες εναντίον των γυναικών κι από τα δύο φύλα είναι ορατές ό,τι κι αν αυτές κάνουν.
Η μητέρα του Cauchi ζήτησε συγγνώμη για όσα έκανε ο γιος της. «Τον μεγαλώσαμε με αγάπη. Ήταν ένα υπέροχο παιδί και επί 18 χρόνια βρισκόταν υπό την παρακολούθηση των γιατρών του. Έπαιρνε τα φάρμακά του. Μετά ρώτησε την γιατρό αν θα μπορούσε να τα σταματήσει και αυτή του είπε να το κάνει για κάποια χρόνια ενώ τον είχε προειδοποήσει με πολλή προσοχή για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Και όταν τα “έκοψε”, ήταν σαν τα μάτια του να είχαν… “I am high” και ήθελε να έχει ζωή. Έτσι, αφού έφυγε από το σπίτι σε ηλικία 35 ετών, πήγε στο Μπρίσμπεϊν. Η σκέψη μου είναι στους ανθρώπους που ο γιος μου έβλαψε. Αν ήταν καλά στα μυαλά του, θα ήταν απολύτως συντετριμμένος με όσα έκανε. Όμως, είναι προφανές πως δεν ήταν καλά. Με κάποιο τρόπο η ψύχωση είχε επανέλθει και είχε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Είμαστε απλοί άνθρωποι και μεγαλώσαμε τον γιο μας όσο καλύτερα μπορούσαμε».
με επιλεγμένα στοιχεία από API, police1.com, Lifo
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καθημερινά, βγαίνοντας από το σπίτι, σκέφτομαι τι μπορεί να συμβεί σε ‘μένα και σε καθένα από εμάς. Όσο και να λέμε πως “δεν πρέπει να ζούμε με το φόβο”, πείτε μου σας παρακαλώ πώς είναι αυτό πλέον δυνατό! Καθόμαι σε παρέα με οικείους μου ανθρώπους και ξεκινάει κουβέντα για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών και αρχίζουν όλοι να φτύνουν τις εμετικούς τους απόψεις. Και σοβαρά επικίνδυνες απόψεις, τύπου “κάποια στιγμή όλοι αυτοί θα φάνε πολύ ξύλο και καλά θα πάθουν”, “με ποιο δικαίωμα ζητάνε γονεϊκότητα?” και την αποθέωση του “καλά κάνανε σε αυτούς τις δύο αδερφάρες που τις πλακώσανε στο… Διαβάστε περισσότερα »