H δεύτερη σεζόν του Bridgerton ξεκίνησε κι η κουβέντα γι’ αυτή την δημιουργική ανάγνωση της μυθοπλασίας και της συμπεριληπτικότητας συνεχίζεται. Η δημιουργός Shonda Rhimes της υπερδημοφιλούς σειράς του Netflix έλαβε πλήρη δημιουργική ελευθερία έναντι των δραμάτων της εποχής της Αντιβασιλείας κι αυτό ήταν ορατό ήδη από την πρώτη σεζόν. Υπήρχαν για παράδειγμα διασκευές τραγουδιών της Ariana Grande, μια μαύρη βασίλισσα της Αγγλίας και άλλοι τέλειοι αναχρονισμοί για να συνοδεύσουν μια ιστορία αγάπης, της οποίας οι σεξουαλικές της σκηνές έχουν αναλυθεί εξονυχιστικά.
Στην δεύτερη σεζόν λοιπόν εισάγεται ένα νέο μυθοπλαστικό μέσο που αποτελεί αφορμή για το όχημα της αντιπροσώπευσης της νοτιοανατολικής Ασίας: η οικογένεια Sharma (Σάρμα).
Η νέα οικογένεια που εξετάζεται προσφέρει μια ιστορικά/πολιτιστικά ανακριβή αφήγηση αυτής της ομάδας στις αρχές του 19ου αιώνα. Οι Sharma – η Mary και οι κόρες της, Kate (Simone Ashley) και Edwina (Charithra Chandran) – μπαίνουν στην οθόνη ως Βρετανίδες ευγενείς που είναι ταυτοχρόνως ξένοι στην κοινωνία. Η Mary, μιας αόριστης ινδικής καταγωγής, παντρεύτηκε έναν Ινδό υπάλληλο πιο κάτω από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς της, και μετακόμισε μαζί του στην Ινδία, μακριά από το κακόηθες βλέμμα των γονιών της. Η Kate είναι η κόρη του υπαλλήλου από προηγούμενη σχέση. Αλλά μετά τον θάνατό του, οι τρεις γυναίκες πλέον επιστρέφουν στο Λονδίνο με τις ελπίδες τους να εξαρτώνται από την Edwina, τη νεότερη, να βρει έναν πλούσιο Άγγλο μνηστήρα για να αποκατασταθεί και να καταξιωθούν κοινωνικά.
Μέχρι εδώ, τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί ή ξαναδιαβάσει σε προϊόντα μυθοπλασίας. Ωστόσο υπάρχει λόγος για την αναχρονιστική επιλογή αυτή, κι αυτός ο λόγος είναι αφενός να μας κάνει να ξεχάσουμε τους περιορισμούς του ιστοριοδίφη και να δαγκώσουμε την απόλαυση σαν ζουμερό εκλεράκι, αφετέρου να δώσει έμφαση στα θέματα της τάξης, του χρώματος, του φύλου.
Εκεί που το πράγμα αρχίζει να γίνεται εντελώς μη στερεοτυπικό, για παράδειγμα, είναι στο πανινδικό κολάζ που δημιουργούν οι σεναριογράφοι για την συγκεκριμένη οικογένεια. Το επώνυμό τους είναι της ανώτερης κάστας της Βόρειας Ινδίας, αλλά η Kate κι η Edwina χρησιμοποιούν Ταμίλ για να προσφωνήσουν τον πατέρα τους Άπα, ενώ η οικογένεια μιλάει και Marathi και Ηindustani. Η Kate περιφρονεί το αγγλικό τσάι, επιλέγοντας αντ ‘αυτού κάποια εκδοχή αφεψήματος chai, την οποία όμως παρασκευάζει ανορθόδοξα. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε, αλλά το παρατηρητικό μάτι όσων είναι όντως κοινωνοί της κουλτούρας αυτής τα διακρίνει.
Ωστόσο όλα αυτά έχουν μια δική τους γοητεία. Για λίγο μια κλασική σειρά αποκτά ένα σύγχρονο χρώμα (κυριολεκτικά!) συμπερίληψης, χωρίς να εμπίπτει στους κανόνες ενός ντοκιμαντέρ ή μιας τέλος πάντων λιγότερο ανάλαφρης σειράς όπου οι απαιτήσεις μας θα ήταν αυξημένες. Ή μήπως, όπως σχολιάστηκε στα βρετανικά και διεθνή μέσα, η δεύτερη σεζόν στο Netflix είναι τελικά λιγότερο ένοχη απόλαυση και περισσότερο “ζουμί”;
Αναρωτιέται κανείς τι θα έλεγαν οι ίδιοι οι εκπροσωπούμενοι, που είναι και το βασικό. Θα εξοργίζονταν άραγε για την μη ακριβή εκπροσώπηση (αν και πόσο έχουν κι οι ίδιοι πλήρως διαμορφωμένη εικόνα του παρελθόντος τους; όσο εμείς άραγε για την δική μας μη ακριβή ιστορία του 19ου αιώνα;).΄Η θα χαίρονταν που θα έβλεπαν μια σύγχρονη τηλεσειρά που δεν τους αποδιώχνει για χάρη του λευκού προνομίου; Κρίνοντας από την Ankita Rao που γράφει για τον Guardian, μάλλον το δεύτερο. Κι αυτό δεν είναι τόσο αυτονόητο τελικά, ακόμη και σήμερα που η τηλεόραση είναι πιο πολύχρωμη.
Με στοιχεία από Guardian
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
