Για άλλη μια φορά, το Netflix αφουγγραζόμενο τους κοινωνικούς κρότους που ταρακούνησαν και συντάραξαν τα πλήθη αυτού του πλανήτη στη διάρκεια του περασμένου πανδημικού έτους, αξιοποίησε το ζήτημα της έξαρσης της ενδοοικογενειακής βίας για να μας παραδώσει μια σειρά που δεν αρκείται μόνο στη γνωστοποίηση της «κρυφής» πραγματικότητας πίσω από τις κλειστές πόρτες, και στην ευαισθητοποίηση μας, αλλά πολύ περισσότερο επιμένει στην επιμόρφωσή μας γύρω από τις μορφές που μπορεί να πάρει η βία.
Καταγράφει τον αγώνα που δίνει μια γυναίκα θύμα ενδοοικογενειακής βίας, για να εξασφαλίσει τα αυτονόητα, ασφάλεια και βιοπορισμό, ενώ παράλληλα μας φέρνει αντιμέτωπους με εμάς τους ίδιους. Μας βάζει μοιραία στη θέση να αναλογιστούμε, αν και πόσες φορές έχουμε υποστεί οι ίδιοι βία που είτε δε μπορέσαμε να αποδείξουμε, είτε φοβηθήκαμε να παραδεχτούμε ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό, αλλά και ποσες φορές έχουμε αντιληφθεί ή έστω και υποψιαστεί θύματα ενδοοικογενειακής βίας γύρω μας…
Μια ιστορία που καθιστά σαφές ότι η αλήθεια μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά είναι λυτρωτική. Γιατί είναι η μόνη πραγματικότητα που υπάρχει. Και είναι τόσο ανελέητη που θα στέκεται μπροστά σου ακλόνητη μέχρι να αποφασίσεις να την κοιτάξεις κατάματα και να αναμετρηθείς μαζί της…
Λίγο ή πολύ, όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βάζουμε τον εαυτό μας σε καταστάσεις που μας είναι επίπονες έως και οδυνηρές, και αυτό πάντα χωρίς να γνωρίζουμε ότι το γλυκό μαρτύριο στο οποίο υποβαλλόμαστε εξυπηρετεί την ικανοποίηση κάποιας βαθειάς μας ανάγκης. Το θέμα είναι ότι, όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η ανάγκη, τόσο περισσότερο αφηνόμαστε σε αυτό το μεθυστικό βύθισμα στην άβυσσο…
Αυτό λοιπόν, είναι και το δεύτερο ιδιαίτερο κομμάτι που ξετυλίγει αυτή η σειρά μέσα από την ιστορία της. Εκείνο του «κύκλου της κακοποίησης». Πώς δηλαδή αναπτύσσεται και συντηρείται το μοτίβο θύτη-θύματος ήδη στην παιδική ηλικία ενός ανθρώπου, και πώς αυτό αναπαράγεται πιστά και εν αγνοία των πρωταγωνιστών του, στις ενήλικες πλέον σχέσεις τους. Διαφωτιστικό και σπαρακτικό ταυτόχρονα.
Η ιστορία της Άλεξ αφήνει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα μέσα μας, γιατί είναι μία από τις πιο ρεαλιστικές κινηματογραφικές αποδόσεις της πεποίθησης πως, δεν είμαστε υπεύθυνοι για το τραύμα μας, είμαστε όμως υπεύθυνοι για τη θεραπεία μας. Έχουμε ευθύνη για το τι αφήνουμε να μας συμβαίνει. Και αυτό άπαξ και το συνειδητοποιήσεις, δεν έχει γυρισμό. Υπάρχει μόνο ένας δρόμος μπροστά σου. Αυτός που οδηγεί στην ελευθερία σου.
Μόνο που για να φτάσεις εκεί, πρέπει να διασχίσεις βήμα βήμα την κόλαση…
Δεν ξέρεις αν θα αντέξεις, αλλά πρέπει να μάθεις.
Υ.Γ: Δεν υπάρχουν πιο ωραίες ιστορίες από αυτές των ανθρώπων που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, και δεν υπάρχουν καλύτερες σειρές από αυτές που είναι βγαλμένες από τη ζωή την ίδια…
ΑΠΟ ΤHΝ – Ελένη Τσολάκου
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
