Οι πόλεμοι ταυτοτήτων είναι ένα διεθνές φαινόμενο τα τελευταία χρόνια. Στην Ελλάδα όμως πάσχουμε από ένα διαστρεβλωμένο μένος που παραλαμβάνει οποιοδήποτε γεγονός, οποιαδήποτε συγκυρία για να την πολιτικοποιήσει (στρεβλά), να την αποχυμώσει από ουσία και να προβάλλει ένα αφήγημα που αντιπροσωπεύει μια ταυτότητα πολωτική, διχαστική, εν τέλει διαταραγμένη. Έτσι έγινε και με τον πρόσφατο διαγωνισμό Eurovision και τις συγκρίσεις Klavdia/Κλαυδία v. Μαρίνα Σάττι, δηλαδή τις υποψήφιες του διαγωνιστικού με τα ελληνικά χρώματα φέτος και πέρσι. Ο παραλογισμός, ο μισογυνισμός κι η πόλωση χτύπησαν πάλι. Πώς και γιατί; Επειδή πάσχουμε ως κοινωνία. Είναι πλέον φανερό.
Με το που παρουσιάστηκε λοιπόν η συμμετοχή της Klavdia/Κλαυδία στον φετινό διαγωνισμό άρχισε το διαδικτυακό μπίρι-μπίρι από σχετικούς και άσχετους ως συνηθίζεται.
Το κομμάτι μιλά για την προσφυγιά και αγγίζει την γενοκτονία των Ποντίων (που όλως τυχαίως θυμόμαστε σαν σήμερα), το ρούχο ήταν ένα μαύρο φόρεμα των Deux Hommes, το μουσικολογικό ύφος είναι ένα μοιρολόι. Πλην όμως όχι για πρώτη φορά, στείλαμε και το 1976 το Παναγιά μου Παναγιά μου από την Μαρίζα Κωχ για την τουρκική εισβολή στη Κύπρο. Μάλιστα η ίδια η Κωχ έστειλε συγχαρητήρια κι ευχές στην Κλαυδία, τονίζοντας ότι η παρουσίαση είναι μουσικοστιχουργικά άρτια. Ως εδώ καλά, η κοπέλα ήταν όντως άψογη κι η συμμετοχή μας κατέλαβε την 6η θέση που δεν είναι και λίγο. Και φυσικά οτιδήποτε δημοσιοποιείται κρίνεται, επομένως δόκιμη κι η διαφωνία ή η μη αποδοχή, περί γούστου κολοκυθόπιτα. Πού είναι επομένως το πρόβλημα;
Από τη μία η σεμνή κοπέλα, η αξιοπρεπής, επειδή -άκου τώρα- το φόρεμα ήταν κλειστό στο λαιμό κι από την άλλη η ξεπεταγμένη, η γλωσσού, η ξετσίπωτη. Σας φαίνονται τώρα όλα αυτά λογικά;
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ατομική σύγκριση με την περσινή συμμετοχή της Μαρίνας Σάττι με το Ζάρι. Ναι ήταν διαφορετικά τα δύο κομμάτια, το Ζάρι είχε ρυθμούς ρεγκετόν με χιπ χοπ λεκτικό που εξέταζε την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα κι ένα μη τουριστικό βιντεοκλιπ. Δεν θα έλεγα ότι μας ρεζίλεψε, έδειξε πάντως κι όψεις που δεν αποδεχόμαστε εύκολα κι ας είναι οι πραγματικές.
Κι επιπλέον η Μαρίνα -θου Κύριε! clutching my pearls- φόρεσε μια κοντή φούστα στην διοργάνωση και χασμουρήθηκε όταν προβαλλόταν το Ισραήλ. «Τς τς τς την τσούλα», αναφωνούν μερικοί. Κι εδώ έρχεται και κουμπώνει αυτή η χυδαία προσωπική και συμβολική σύγκριση που αποτολμάται και μειώνει και τη Σάττι και την Klavdia. Σύγκριση και στα επίσημα μέσα, αλλά και ιδιαίτερα στα social media.
Δεν είναι τόσο το πολιτικό, αλλά μπαίνει βέβαια και το πολιτικό στη μέση. Κατά κάποιο τρόπο το μοιρολόι για τη γενοκτονία των Ποντίων το συμμερίστηκαν οι γνωστοί υπερπατριώτες. Ωστόσο είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε ότι την γενοκτονία των Ποντίων την αναγνώρισε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1994. Ταυτόχρονα οι άνθρωποι αυτοί παραβλέπουν τις αθλιότητες που συμβαίνουν στο ουκρανικό, όπου ένας λαός υφίσταται εισβολή από έναν άλλον στο όνομα του δικαίου του ισχυρού. Οι Πόντιοι είναι οκ, είναι δικοί μας, αλλά οι Ουκρανοί όχι;
Αντιθέτως κατηγόρησαν τη Σάττι ως «αναρχοπούλα των Εξαρχείων», πράγμα που δεν προκύπτει από πουθενά, δηλαδή αυτή η αυθαίρετη κατάταξη είναι κίβδηλη. Αν όποιος διαφωνεί με τις πράξεις στις οποίες προβαίνει το Ισραήλ αυτή τη στιγμή θεωρείται αναρχικός, φοβάμαι πως δεν γίνονται κατανοητά πράγματα της διεθνούς γεωπολιτικής, αλλά και της απλής λογικής στο κάτω κάτω. Αλλά δεν περιμέναμε ιδιαίτερη κατανόηση από κόσμο που ακόμη έχει μεγάλα κενά ιστορικά, κοινωνιολογικά και πολιτιστικά. Χρειάζεται μελέτη, διάβασμα, προσωπικό ενδιαφέρον, αντί για χαζολόγημα στα κοινωνικά δίκτυα.
Ένα τραγούδι για το διαγωνιστικό της Eurovision είναι άδικο να φορτώνεται τα ηθικά βάρη μιας ολόκληρης χώρας. Και ακόμη πιο άδικο να τα φορτώνονται δυο γυναίκες.
Η σύγκριση στο κομμάτι της συμμόρφωσης στο πρότυπο του «καλού κοριτσιού» είναι όμως που μας ενοχλεί περισσότερο. Από τη μία η σεμνή κοπέλα, η αξιοπρεπής, επειδή -άκου τώρα- το φόρεμα ήταν κλειστό στο λαιμό κι από την άλλη η ξεπεταγμένη, η γλωσσού, η ξετσίπωτη. Σας φαίνονται τώρα όλα αυτά λογικά; Δόθηκαν τέτοια μηνύματα από την περσινή ή την φετινή συμμετοχή και δεν το κατάλαβα; Να συζητούσαμε για την φετινή συμμετοχή της Φιλανδίας που ήταν σκοπίμως προκλητική σεξουαλικά να το κατανοήσω εν μέρει, αν και διατηρεί ακόμη το δικαίωμα να εμφανίζεται όπως κρίνει. Δεν είμαστε στο Ιράν. Αλλά υπήρχε έστω κι υπόνοια ερωτικής πρόκλησης από την Μαρίνα ώστε να λέει καθένας το μακρύ και το κοντό του; Δεν το νομίζω. Φορούσε ένα ρούχο που προσωπικά δεν μου άρεσε αισθητικά, αλλά που αντικειμενικά δεν έφερε σημαινόμενα ερωτικού σκανδαλισμού. Κι επιτέλους τι αποτελεί ερωτικό σκανδαλισμό; Ένα σωρό κοπέλες φορούν ανάλογα ντυσίματα, από πότε άλλωστε η αστυνόμευση των ρούχων καθορίζει την αξία μιας γυναίκας; Η λέξη αξιοπρέπεια για να περιγράψει την Klavdia είναι προβληματική όταν επιχειρείται να πετάξει λάσπη στη Σάττι, λες κι εκείνη είναι εις αντιπαραβολή αναξιοπρεπής. Η ίδια η Μαρίνα συνεχάρη την Κλαυδία, πράγμα που όσο να’ναι αξιοπρέπεια δείχνει. Γιατί κανείς, αλήθεια, δεν συνέκρινε με την Παπαρίζου η οποία φορούσε επίσης κοντό ρούχο όταν θριάμβευσε στην Eurovision το 2004; Έχουμε τόσο αποκοπεί από την προ κρίσης περίοδο; Έχουμε τόσο συντηρικοποιηθεί ώστε επανέρχεται το μήκος της φούστας ως άσκηση υποδεκάμετρου για την διαγωγή; Έχουμε τόσο διχαστεί άραγε μετά την οικονομική κρίση και τα μνημόνια που ακόμη κι εμφανίσεις σε camp διαγωνισμούς σαν αυτόν αποτελούν πεδίο ψυχολογικής εκτόνωσης και πολιτιστικής ταυτότητας;
Δεν συζητώ για τις φωνές, καθώς και οι δυο καλλιτέχνιδες είναι καλλίφωνες και έχουν αξιόλογη μουσική πορεία. Η μία έχει ακόμη μέλλον για να κριθεί, αλλά είναι σε πορεία ανόδου. Ο μισογυνισμός επομένως εδράζεται σε στρεψόδικες πρακτικές ώστε να μας υπενθυμίσει πώς πρέπει να είμαστε. Υπάκουες, πειθήνιες. Ελέχθη ότι η συμμετοχή της Klavdia ήταν «ενωτική». Mα πώς είναι ενωτική όταν εργαλειοποιείται για να μας διχάσει; Κι επιτέλους το επιχείρημα αυτό είναι κούφιο, ενωτικός είναι ο Ύμνος εις την Ελευθερία του Διονυσίου Σολωμού, αν ακόμη υποθέσουμε ότι όλοι οι Έλληνες το βλέπουν έτσι που σίγουρα κάποιοι δεν θα το βλέπουν. Ένα τραγούδι για το διαγωνιστικό της Eurovision είναι άδικο να φορτώνεται τα ηθικά βάρη μιας ολόκληρης χώρας. Και ακόμη πιο άδικο να τα φορτώνονται δυο γυναίκες, οι οποίες ούτε πολιτικοί είναι, ούτε επιχειρούν συνειδητά να συμβολίσουν κάτι συγκεκριμένο. Ας πάψουμε να τις εργαλειοποιούμε για προσωπικούς σκοπούς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η Σάττι δεν κατακρίθηκε για τα ρούχα -πιο αποκαλυπτικά ήταν της Παπαρίζου όταν το σήκωσε, βρακί φαινόταν. Μισογυνισμός δεν υπάρχει εκτός από τα γνωστά ελάχιστα ακάου του Χ που ψάχνονται για σαματά.
Η Σάττι ήταν μια χαρά πέρισυ αν εξαιρέσεις το χαζά ακτιβιστικό χασμουρητό της -αντίδραση ίσως αναμενόμενη για ένα 15χρονο, όχι όμως για μια κατα τεκμήριο μορφωμένη 35ρα που κανονικά θα έπρεπε να ξέρει να διαχωρίζει τις καταστάσεις.
Το ίδιο λέμε περίπου. Υπάρχουν πάντως άφθονα σχόλια (όχι μόνο στο Χ) που την κατέκριναν.
38 ήταν νομίζω για αυτό λύσσαξαν με την ηλικία της. Το πρόβλημα ήταν το χασμουρητό, δεν χρειαζόταν. Οι σκηνές που έδειξαν στα κανάλια και στα σόσιαλ με το χασμουρητό την έκαναν να μοιάζει μικρότερη και από 15χρονη. Δεν ήταν ώριμη αντιμετώπιση. Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς της για τον πόλεμο, αλλά με τα χασμουρητά δεν αλλάζεις κάτι. Έδειξε ανωριμότητα. Βέβαια, μετάνιωσε, όπως άκουσα σε συνέντευξη, αλλά τέλος πάντων.
Kανένας δεν ασχολήθηκε με το ύψος της φούστας της. Μην πάτε να παραπλανήσετε το κοινό. Επίσης, μην την παρουσιάζετε ως επαναστάτρια, πάλι για να παραπλανήσετε το κοινό. Συμμετείχε σε ένα διαγωνισμό που ο μεγαλύτερος χορηγός του είναι γνωστή ισραηλινή εταιρία. Για ποιά επανάσταση μιλάτε;; Ας μην συμμετείχε αν ήθελε να κάνει επανάσταση. Ή έχει διαφημίσει εώς τώρα μια σειρά από διαφορετικά γνωστά προιόντα. Τα περισσότερα αμερικανικών συμφερόντων. Απλά πουλάει ψευτοιδεολογίες για να ανεβάζει το κασέ της.
Τώρα θα με αγκάσετε να διαφωνήσω. Αυτοί που θέλουν ή έχουν σημερά ανεβασμένο εώς πολύ ανεβασμένο κασέ δεν χρειάζεται να υποδυθούν ότι πουλάνε καμία (ψευτο)ιδεολογία παρά να επιδέιξουν απενοχοποιημένα την παντελή αδιαφορία προς οποιοδήποτε ιδανικό.
Κατά τα άλλα για την εταιρεία χορηγό και τις επιλογές της διοργάνωσης συμφωνώ απολύτως. όποιος συμμετείχε, ενέκρινε. και εννοώ όλους τους εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς
Χρησιμοποίησα τη λέξη επανάσταση μήπως και δεν το γνωρίζω; 🤷♂️
Παραθέτω κάποια από τα δικά σας λόγια, ανάμεσα σε άλλα: Ο μισογυνισμός επομένως εδράζεται σε στρεψόδικες πρακτικές ώστε να μας υπενθυμίσει πώς πρέπει να είμαστε. Υπάκουες, πειθήνιες.
Όπερ έδει δείξαι.
Και εγώ δεν θεωρώ ότι το θέμα ήταν μισογυνιστικό (πέρα από τους γνωστούς κολλημένους). Προσωπικά δεν μου άρεσε κανένα από τα 2 τραγούδια ως eurofan για διαφορετικούς λόγους. Η Σάττι παρουσίασε ένα μουσικό τουρλουμπούκι με υπερβολικό ενθουσιασμό από μια μερίδα ανθρώπων (λες και στείλαμε Χατζιδάκι) που έπεφταν να φάνε όποιον υποστήριζε το αντίθετο. Ακόμα και τώρα έχει ένα αρκετά aggressive fun base. Η σκηνική παρουσία από την άλλη ήταν ένα κιτς πράγμα που ενώ θα μπορούσε να ταιριάζει με τον διαγωνισμό, τελικά παραήταν. Προσωπικά αυτό το super girly lolita style που έχει υιοθετήσει η Σάττι τώρα τελευταία με creepαρει όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή ήταν η πιο άσχημη συμμετοχή. Νομίζω πως πέρασαν 30 χρόνια ενώ ήταν μόλις πέρσι. Δεν ήταν ωραίο τραγούδι.
εμένα μου άρεσε το εσπρέσσο μακιάτο! Συμφωνώ με την Έλενα, μισογυνισμός σε δύο όψεις. Να προσθέσω και τον ηλικιακό ρατσισμό προς τη Σάτι, γιατί οι σαραντάρες (ή σχεδόν) δεν ντύνονται έτσι, δεν φέρονται έτσι κλπ
Κατά τη γνώμη μου το θέμα δεν έχει να κάνει με μισογυνισμό. Είναι από άκρη ως άκρη πολιτικό. Υπάρχει μια απίστευτη και οριακά χυδαία πόλωση στα ΜΚΔ η οποία συντηρείται από λογαριασμούς τρολ και σιγονταρεται από πολιτικά πρόσωπα -ονομα και μη χωριό. Για τους χρήστες είναι πράγματα γνωστά και καταλαβαίνουν απολύτως. Πολύς κόσμος αγανακτα και μπαίνει στη δημόσια αντιπαράθεση και γίνεται εν αγνοία του μέρος μιας σύγκρουσης που στην πραγματικότητα δεν αφορά κανέναν. Το Χ, με τα προϊόντα και τα υποπροϊόντα του έχει γίνει μια χωματερή. Ο δημόσιος διάλογος υποβαθμίζεται εσκεμμένα και δηλητηριάζεται σε τέτοιο βαθμό που είναι πλέον αδύνατο… Διαβάστε περισσότερα »
Η γιαγιά μου ήταν πρόσφυγας από την μικρασία και μου είχε πει ότι οι Έλληνες εδώ της είχαν φερθεί απαίσια όταν ήρθε (όπως φερόμαστε τώρα στους μετανάστες). Με συγκίνησε πολύ το τραγούδι της Κλαυδίας (δεν έχω ακούσει τα υπόλοιπα τραγούδια και γενικα δεν παρακολουθώ τον διαγωνισμό από εποχή Ρακιτζή Σαρμπέλ κλπ) αλλά είναι αστείο να ακούω ντόπιους να ενστερνίζονται τον ξεριζωμό μετά από αυτά που έχω ακούσει από τη γιαγιά μου. Τώρα για την queen Σαττι πιστεύω ότι έχει νευριάσει τους δημοσιογράφους (ο θεός να τους κάνει) και κάποιους άλλους που θέλαν να συμμετάσχουν πέρυσι στην ελληνική αποστολή αλλά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Τοξική πολιτική αντιπαράθεση,τον μισογυνισμό που βλέπετε?
Παρακαλουθούσα στο X τα βρισίδια εκατέρωθεν για πολιτικές σκοπιμότητες.
Κατάντησε αηδία το όλο θέμα.
Το να εξυψώνουμε μια γυναίκα χτυπώντας απαραιτήτως μια άλλη είναι το μισογυνικό. Δεν χρειάζεται λιθοβολισμός κάποιας άλλης για να πούμε ότι μια γυναίκα είναι καλή.
Το έχουν ήδη αναφέρει κι άλλα μέλη εδώ αλλά το θέμα είναι ότι η Κλαυδία πήγε καλύτερα και απέφυγε μια ανώριμη / επιπόλαιη / άστοχη πολιτική αντίδραση που την χαρακτήρισε που για ένα άτομο η εικόνα είναι κρίσιμη είναι απόλυτα λάθος. Σίγουρα η Σαττι ήθελε να φανεί ότι διαφωνεί με το Ισραήλ αλλά προσβάλλοντας την Ισραηλινή ομόλογή της μάλλον επιβάρυνε την εικόνα της.
Καμμία σύγκριση, καμμία εργαλειοποίηση, κανένας μισογυνισμός.
Είναι ρόλος, αντιπροσωπεύουν κάτι, δεν υπάρχει φύλο.
Όλοι κρίνονται.
Όταν συμμετέχεις κάπου ακολουθείς τους κανόνες, υπηρετείς το σύστημα.
Κάποιοι αρέσουν περισσότερο από κάποιους άλλους, είναι πιο συμπαθητικοί, παίζουν καλύτερα το παιχνίδι.
Κι αυτούς στη γωνία τους περιμένουν όμως στο πρώτο ατόπημα.
Καλά, αν έφερνε η Σαττι πέρυσι καλή θέση (πχ μέσα στην πενταδα) τίποτα δεν θα έλεγε κανείς. 😂
Όσον αφορά το φετινό τραγούδι, εκτός από τους Έλληνες, ήξερε κάνεις αλλος γιατί μίλαγε? Εμάς οι παρουσιαστές λένε κ 2 λόγια για τη σημασία του τραγουδιού ή κάτι για τον τραγουδιστη. Στο UK δεν ειπαν τίποτα σχετικό. Ο παρουσιαστής σχολίασε μόνο ότι του θύμιζε τη Νανά Μούσχουρη!
Εγώ που παρακολούθησα τον διαγωνισμό online από το επίσημο site του youtube δεν υπήρχε κανένας σχολιασμός. Εξαιρετική ήταν η ιδέα της Ιταλίας που έβαλε υπότιτλους.
Συμφωνώ! Τους ημιτελικός είδα μέσα από το ertflix κ είχαν υπότιτλους σε όλα τα τραγούδια, κ επεξήγηση στη νοηματική. Έτσι κατάλαβα τι έλεγαν όλοι. Μου άρεσε πολύ της Γαλλίας!