Η Ρένα απαντά: Για τα σχόλια για την Έλενα Τοπαλίδου

Η κυρία Έλενα Τοπαλίδου έγινε αφορμή να εκφραστούν εμετικά μισογυνικά σχόλια για κάτι παραδόξως αρκετά θεμελιακό για τις γυναίκες: την κοινωνική προσδοκία της ομορφιάς.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σε όλη την παρέα.
Δεν θέλω να κάνω μία συγκεκριμένη ερώτηση, περισσότερο θέλω να εκφράσω τον εκνευρισμό μου για όσα λέγονται τον τελευταίο καιρό για την Έλενα Τοπαλίδου.
Χωρίς να γνωρίζω τι συμβαίνει στη ζωή του ζευγαριού και αν όντως χώρισαν ή όχι (πράγμα που δεν μας αφορά κιόλας) παρατηρώ, ότι όσο ήταν ζευγάρι με τον Νίκο Κουρή, υπήρχαν ελάχιστες φωνές που τολμούσαν να σχολιάσουν την εμφάνισή της αρνητικά. Ακόμα όμως και αυτές οι λίγες φωνές, ήταν ένα προβληματικό στοιχείο της κοινωνίας μας, ιδιαίτερα όταν προερχόντουσαν από γυναίκες.

Μετά τον φημολογούμενο χωρισμό τους, ξαφνικά οι φωνές που κατακρίνουν την Έλενα Τοπαλίδου για την εμφάνισή της είναι εκκωφαντικά πολλές!
Είναι θλιβερό, είναι αγενές, μα πάνω απ’ όλα είναι πάρα πολύ άδικο! Σαν ξαφνικά να λύθηκαν τα μάγια που προκαλούσε ο σύζυγος δίπλα της και είδαν όλοι την “ασχήμια” της… Πραγματικά, έχω θυμώσει πάρα πολύ!

Για την ιστορία, η άποψή μου για την εμφάνιση της κυρίας Τοπαλίδου, δεν υπάρχει. Απλά, δεν έχω άποψη. Εγώ βλέπω μία εξαιρετική καλλιτέχνιδα, την είδα στο θέατρο στον Ιππόλυτο και την λάτρεψα και μία προσωπικότητα, που από τις συνεντεύξεις που έχω παρακολουθήσει, άλλοτε συμφωνώ με τις απόψεις της και άλλοτε όχι. Φυσιολογικό και ανθρώπινο, νομίζω.
Θα ήθελα την γνώμη σου Ρένα, καθώς σε διαβάζω πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αναστασία

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Ας ξεκινήσω με το ότι ο σχολιασμός έσπασε κάθε κοντέρ χυδαιολογίας. Έχει όμως βάθος μισογυνισμού το θέμα, δεν είναι έτσι απλό. Και μας αφορά όλες γιατίμας συγκρίνει ακόμη και για να μας κοπλιμεντάρει. Η ομορφιά και δη με την έννοια της ευρείας ετεροκανονικής ελκυστικότητας είναι η πρώτη συνθήκη με την οποία μας περιγράφουν πριν από οτιδήποτε άλλο: “πόσο όμορφη είναι”, “δεν είναι καν όμορφη”, “ήρθε μια όμορφη γυναίκα και τους έκανε ό,τι ήθελε”. Η ομορφιά είναι κοινωνική απαίτηση, εξουσία και ταυτόχρονα τυραννία. Ακόμα και ένα κοπλιμέντο μπορεί να πυροδοτήσει ενόχληση…

Apropos και συνεχίζω από κάτω.

Η Ρένα απαντά: Το προσβλημέντο της Ζέτας Μακρυπούλια

Κατ’αρχάς, ας δούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο κατάματα. Η κυρία Τοπαλίδου σύμφωνα με δική της εξομολόγηση (και χαρά στο κουράγιο της) υπέφερε από νευρική ανορεξία από 14 ετών, πράγμα που γιγαντώθηκε με την ενασχόλησή της με το μπαλέτο. Αυτή η διατροφική διαταραχή δεν είναι κάτι το αβλαβές που περνάει και φεύγει. Είναι ένα θηρίο που αφήνει σημάδια στο κορμί, εκτός από την ψυχή. Μόνιμα. Δείχνει το σώμα και το πρόσωπο πιο γηρασμένο, πιο τραβηγμένο απ’όσο το θέλει η μοίρα και το πέρας του χρόνου. Η  Ελένη Ψυχούλη έχει εξομολογηθεί κάτι ανάλογο. (Παρόμοια κριτικάρουν σε άλλο στυλ την εμφάνιση της Σελένα Γκόμεζ, από την ανάποδη, η οποία έχει αποκαλύψει ότι υποφέρει από ερυθυματώδη λύκο). Τι θα πρέπει να κάνει λοιπόν η γυναίκα; Να μπει στην χρονοκάψουλα για να ικανοποιήσει τον κάθε άσχετο; Ή να κάθεται να κλαίει που πέρασε ανορεξία;

Η Έλενα Τοπαλίδου είναι μια μορφωμένη, πολύ καλλιεργημένη γυναίκα με καταξιωμένη πορεία στο χορό και το θέατρο, την οποία θαυμάζω, και που δεν επιδιώκει να μοιάσει στο καλούπι, στο πρότυπο στο οποίο υποτίθεται πρέπει όλες μας να μοιάζουμε. Έχει ένα δικό της προσωπικό chic στυλ που αναδεικνύει την ανεξαρτησία της σκέψης της. Πώς τολμάει λοιπόν να διαφέρει;! Πώς τολμάει να σχετίζεται με ένα άντρα ομορφότερό της (με τα συμβατικά κριτήρια) και νεότερό της (κατά 2 ολόκληρα χρόνια, όπως έγραφε ο τύπος παλιά, τς τς τς!);!

Πάντα το επιμύθιο αυτής της σκέψης είναι το εξής. Για τους άντρες: “μα άμα την αποδεχτώ βάζω τα χεράκια μου και βγάζω τα ματάκια μου, θα επαναστατήσουν οι σκλάβοι που εργάζονται με ένσημα βαρέα κι ανθυγιεινά για την τέρψη του male gaze!” Για τις γυναίκες: “μα άμα την αποδεχτώ ως ίση (ή θεός φυλάξοι ως ανώτερη) πάει το δικό μου συγκριτικό πλεονέκτημα! Άσε που μ@λ@κας είμαι που κάθομαι και ξοδεύω χρόνο, κόπο, πόνο και χρήμα για να είμαι ποθητή και περιποιημένη;”  Σε αυτά τα μονοπάτια του μισογυνισμού πορεύονται οι σκέψεις που μετουσιώνονται κατόπιν σε αρνητικό σχολιασμό, λες κι η κυρία Τοπαλίδου δεν θα κοιμηθεί τα βράδια αν την κατακρίνει ο κύριος Μπρέκουλας από το Άνω Δερμίγκλαβο.

Το ζήτημα της φημολογούμενης διάστασης του “αταίριαστου” ζευγαριού φυτίλιασε κι άλλο τις κακές γλώσσες, επειδή αν πριν ήταν θρασύτατη να είναι με έναν μικρότερο κι ωραιότερο, τώρα ποιός θα γυρίσει να την κοιτάξει την καημενούλα…; Έτσι χύνουν χολή οι κακές γλώσσες, που κατά βάθος χαίρονται επειδή ερμηνεύουν τον όποιο χωρισμό ως τιμωρία της αναιδούς γυναίκας που σπάει το καλούπι. Τι κρίμα γι’αυτές που στρέιτ και ποθητός άντρας του περιβάλλοντός μου έχει κατά καιρούς παρατηρήσει “αυτή η γυναίκα πραγματικά διαφέρει, έχει κάτι εντελώς δικό της, μου αρέσει πολύ!” Δεν θα είναι ο μόνος, το δίχως άλλο. Και κλείνω με κάτι που είχε γραφτεί παλιότερα σε άρθρο του ampa:

“Δεν οφείλεις να είσαι όμορφη. Δεν οφείλεις ομορφιά σε κανέναν. Ούτε στο αγόρι, στο σύζυγο ή σύντροφο σου, ούτε στους συναδέλφους σου, ιδιαίτερα, δε, δεν την οφείλεις στους τυχαίους άντρες που συναντάς στο δρόμο σου. Δεν την οφείλεις στην μάνα σου, δεν την οφείλεις στα παιδιά σου, δεν την οφείλεις στον πολιτισμό γενικότερα. Η ομορφιά δεν είναι ένα ενοίκιο που πληρώνεις για να καταλαμβάνεις χώρο που ονοματίζεται ‘γυναικείος’.”

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News