Ο 5τής σύντροφός μου με χώρισε γιατί δεν μπόρεσε να αντέξει το βάρος να με στηρίξει ουσιαστικά επί 2 εβδομάδες που τον χρειάστηκα λόγω σοβαρών οικογενειακών θεμάτων υγείας
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητοί όλοι,
Τις δύο τελευταίες ημέρες με αφορμή το άσχημο συμβάν αποβίωσης της Γ. Μαστροκώστα, συνειδητοποίησα την αξία των πραγματικών αντρών στις προσωπικές σχέσεις. Λόγω της 5ετούς κακοποιητικής (σε επίπεδο ψυχολογικό και λεκτικό) σχέσης μου είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν και αυτοί οι άντρες και αισθάνθηκα ξαφνικά μία ζεστασιά και ανακούφιση, διαβάζοντας παντού πόσο βράχος της στάθηκε αυτός ο άνθρωπος στον πολυετή της γολγοθά.
Η αποβίωσή της συνέπεσε με μία εξέλιξη στην προσωπική μου ζωή, κατά την οποία ο 5τής σύντροφός μου με χώρισε γιατί δεν μπόρεσε να αντέξει το βάρος να με στηρίξει ουσιαστικά επί 2 εβδομάδες που τον χρειάστηκα λόγω σοβαρών οικογενειακών θεμάτων υγείας, τα οποία με λύγισαν. Βρήκε το timing και την ευκαιρία να με χωρίσει γιατί τον έπρηξα. Και η σύγκριση ήταν αναπόφευκτη. Μόλις έσβησα για λίγο, με απομάκρυνε λέγοντάς μου να βρω άλλον γκόμενο αν θέλω να με στηρίζει και να ασχολείται μαζί μου όλη μέρα. Just thinking…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κολοσσός
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η περίπτωση της Μαστροκώστα ήταν πολύ επώδυνη, κι ειλικρινή συλλυπητήρια στους δικούς της, επειδή ήταν μια νέα γυναίκα που πάλευε χρόνια με την ασθένεια και λόγω της αναγνωρισιμότητάς της την νιώθαμε «δική μας» σε σημείο να προβάλλουμε πάνω της διάφορες επιθυμίες και ματαιώσεις. Το ίδιο σοκαριστική ήταν για μένα η περίπτωση της ηθοποιού Κάτιας Νικολαΐδου που απεβίωσε προ λίγων ετών, την έβλεπα κάποιες φορές με το ανίψι της σε παιδότοπο που πήγαινα το παιδί μου.
Κατανοώ ότι η στάση του Δέλλα, του συζύγου της Γωγώς Μαστροκώστα, προκαλεί συγκίνηση μέσω της σύγκρισης, όπως σε σένα. Χρειαζόμαστε αυτές τις μεγάλες ερωτικές αφηγήσεις, ως κοινωνία, επειδή ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον κυνισμό και την αδιαφορία σε τόσες στροφές του μονοπατιού της ζωής. Ιδιαίτερα επειδή οι καρκινοπαθείς γυναίκες δεν στηρίζονται κατά κανόνα από τους συζύγους τους, ενώ η αντιστροφή των φύλων δεν είναι ανάλογη: οι γυναίκες θεωρείται δεδομένο ότι θα γιατροπορέψουν τους άρρωστους συζύγους. Όμως αν το καλοσκεφτούμε, τι θα πει σύζυγος; «Κάτω από τον ζυγό», μια αναλογία από το ζεύση των βοδιών στο γεωργικό αλέτρι. Τι είναι οι δυσκολίες της ζωής παρά ο ζυγός που θα μοιραστούν οι σύζυγοι; Όταν ο όρκος του γάμου μιλάει για την σύμπτυξη «εις σάρκαν μία» δεν εννοεί να συμπονάς τον άλλον ως εαυτόν, να συμπάσχεις; Πώς θα μπορούσε επομένως να είναι διαφορετικά; Το ξεστράτισμα από το αυτονόητο είναι δυστυχώς μια επιβεβαίωση της επιφανειακής θεώρησης της κοινής ζωής, μια λιποψυχία από την στιγμή που πρέπει με πράξεις να αποδειχθεί το βαθύ συναίσθημα. Τα λόγια είναι τζάμπα, στις πράξεις φαίνεται η αγάπη. Το ένιωσες αυτό στο πετσί σου και λυπάμαι ειλικρινά. Λένε ότι στα νοσοκομεία δοκιμάζονται οι σχέσεις και στα νεκροταφεία γίνονται οι ειλικρινέστερες προσευχές. Κι ισχύει.
Προσωπικά σέβομαι απεριόριστα τη στάση του συντρόφου της Νένας Χρονοπούλου, του Τάσου Μητρόπουλου. Ενώ δεν είναι βιολογικός πατέρας του βαριά αυτιστικού παιδιού της, έχει σταθεί ως πατέρας δίπλα τους σε όλα. Αυτό είναι πράξη μεγάλης αγάπης κι αξίζει ευρύτερης αναγνώρισης.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γράφω μόνο και μόνο για να πω ότι έχω περάσει βαθιά θλίψη για το γεγονός γιατί πραγματικά “ταυτίστηκα” όπως λέει η Ρένα. Είμαι στην ίδια ηλικία , δίνω κι εγώ την μάχη μου με την γαμ…νόσο. Δεν έχω φυσικά τον ίδιο σύντροφο…(εμένα με άφησε μετά από 13 χρόνια , στην αρχή σχεδόν της νόσου και όχι γι αυτόν τον λόγο όπως αποδείχτηκε αργότερα αλλά μια χαρά τον βόλεψε και σ’ αυτό). Το θέμα που θίγεις το έχουμε αναλύσει πολλές φορές και τα αντίστοιχα στατιστικά δείχνουν αυτό ακριβώς που γράφεις : Οι άντρες την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια όταν καλούνται να… Διαβάστε περισσότερα »
Ειλικρινά εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να τελειώσει σύντομα αυτή δοκιμασία που περνάς!
Καλή δύναμη σε σένα και σε όσους είναι δίπλα σου!
Με το καλό να χτυπήσεις το καμπανάκι!!!
❤❤❤
Περαστικά κι αγύριστα να είναι!! Εύχομαι να πάνε όλα τέλεια <3 <3 κράτα την αισιοδοξία σου!
❤❤❤
Εύχομαι περαστικά κι αγύριστα!
❤❤❤
Να εισαι καλα WonderWoman, και περαστικά απο καρδιάς.
❤❤❤
Σου εύχομαι πάντα γερή και σιδερένια! Να είναι σύντομα μια κακή ανάμνηση!
❤❤❤
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλες!!! Το έχω ξαναγράψει: για μένα είστε όλες (και η Ρένα και η Έλενα και όλες οι σχολιάστριες) μεγάλο στήριγμα και με έχετε συντροφέψει σε πολύ δύσκολες στιγμές μου. Το λιγότερο που μπορώ να είμαι , είναι ευγνώμων που σας “γνώρισα” έστω και μέσα από εδώ.
Στέλνω αγκαλίτσες κι αγωνιστικούς χαιρετισμούς, WonderWoman, όλες οι α,μποχωριατοπούλες ενωμένες θα νικήσουμε. Γράφε μας γιατί εμείς έχουμε αντοχές και γερό στομάχι και τα αρχιδια να σηκώσουμε το βάρος της ύπαρξης μας ως θηλυκά σε αντίθεση με την πλειοψηφία των βολεμένων στα πατριαρχικά τους προνόμια πεοφορων που μας ρουφούν το αίμα αργά και σταθερά.
🌈💪❤️
❤❤❤
Μην συγκρίνετε τον γαιδουράκο σας με τον Τραϊανό,εκει ήταν γάμος με παιδί, άλλη η φύση της σχέσης.
Και έπραξε τα αυτονόητο,άλλο που όλοι του δίνουμε τα εύσημα γιατί τείνει κανονικότητα η παρτακίαση των ανδρών.
Ακριβώς, έπραξε το αυτονόητο…το οποίος όμως δυστυχώς δεν είναι δεδομένο.
Εγώ θα πω πως ήταν ένα πολύ καλό παράδειγμα για την κόρη του.
Ξέρεις πόσοι φέρονται απαίσια σε ανάλογες περιπτώσεις παρόλο το γάμο και το παιδί; Κατά τ’άλλα ναι, είναι φοβερό που η κανονικότατα μας φαίνεται απίστευτο κατόρθωμα και δείχνει πολλά για το πως είναι οι σχέσεις σήμερα. Και μένα με έχει βάλει σε σκέψεις η στήριξη αυτού του ανθρώπου στη σύζυγο του σε σχέση κυρίως με το τι παρτάρες έχω συναντήσει σε συντρόφους και πώς θα φέρονταν σε ανάλογη περίπτωση, όταν επιδεικνύουν αδιαφορία σε καθημερινές συνθήκες.
Το ξέρω δυστυχώς.
γιατί ο γαϊδουρακος της θα φερόταν διαφορετικά αν είχε παιδί και γάμο?
το core είναι ίδιο.
Στην σχέση παίρνεις το καπελάκι σου και φεύγεις,τόσο απλά.
Δεν έχει καμία μα καμία διαφορά αν υπάρχει γάμος και παιδί ή απλώς σχέση, μην ξεγελιέσαι. Με την ίδια ευκολία φεύγουν. Ο πυρήνας είναι ότι κοιτάνε την ατομάρα τους, δεν θα υπολογίσουν ούτε το ότι είναι παντρεμένοι, ούτε ότι έχουν παιδί.
Οχι δεν φεύγουν με την ιδια ευκολία διαφωνώ.
Έχουν να μοιράσουν περιουσία,ίσως να πληρώσουν δάνεια,διατροφή,διαζύγια.
Στην σχέση τι εχουν,τίποτα.
Εχω παιδί αμεα και μεσα απο τα κέντρα θεραπειών και τους συλλόγους εχω γνωρίσει δεκάδες γυναίκες που οταν το παιδί διαγνώστηκε οι άντρες τους την κοπάνησαν. Αντίθετα ο συντροφος της Νένας Χρονοπουλου οχι μόνο μεγάλωσε και στάθηκε σαν πατέρας σε παιδί που δεν ηταν δικο του αλλα στηρίζει και τη Νένα στον αγώνα που ξεκίνησε για τις κοινότητες υποστηριζομενης διαβίωσης ατόμων με νευροδιαφορετικοτητα.
Μια χαρά φεύγουν οι υπόλοιποι κι ούτε διατροφή δίνουν, καλά για περιουσίες σήμερα οι περισσότεροι δεν έχουμε καν.
Καλά ο γάμος και το παιδί δεν παίζουν και τόσο ρόλο αν ο άλλος είναι ένας εγωιστης παρτακιας. Αλλά όντως τα αυτονόητα έκανε, απλά προφανώς δεν είναι αυτονόητα για πολύ κόσμο.
Δεν παρακολουθούσα ποτέ τη Γωγώ Μαστροκώστα, τη θυμόμουν σαν πρόσωπο αλλά αν με ρωτούσες τι έκανε μάλλον δεν θα μπορούσα να σου πω με ακρίβεια, θα έλεγα γυμνάστρια ίσως. Αλλά σίγουρα τη γνώριζα, ενώ τον άντρα της ούτε σαν όνομα. Το τελευταίο διάστημα διάβασα για εκείνη και άκουσα συνεντεύξεις της και μου φάνηκε σαν μία πολύ αξιόλογη και δυνατή γυναίκα. Μιλούσε για το πρόβλημα της υγείας της και ήθελε να ενημερώσει και να βοηθήσει άλλες γυναίκες. Τη θαύμασα για την ψυχραιμία και το πόσο articulate ήταν, και λυπήθηκα με την εξέλιξη, για την ίδια και την οικογένειά της, την κόρη… Διαβάστε περισσότερα »
Λέω προκαταβολικά ότι δε ξέρω που είναι το σωστό και που το λάθος . Όμως θα ήθελα να το σκεφτούμε λίγο βαθύτερα . Είναι όντως αυτονόητο ή είναι αυτονόητο μόνο για τις γυναίκες ροτο? Οι γυναίκες το κάνουν επειδή όντως θέλουν να κρατήσουν όσες περισσότερες στιγμές με τον άνθρωπο τους γίνεται ή επειδη νιώθουν αναγκασμένες λόγο κοινωνικής και οικονομικής πίεσης? Θα ήταν επιλογή τους αν δεν υπήρχε αυτή η πίεση? Θεωρώ ότι ο Τραϊανός και ο κάθε Τραϊανός που μένει , μένει από επιλογή του επειδη όντως θέλει να παρατείνει το χρόνο ή να ξεγελάσει το θάνατο , επειδή αγαπά.… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ίδια σκεφτόμαστε. Ομως δεν νομίζω οτι υπαρχει το ενδεχομενο να το εκανε λόγω κοινωνικής πίεσης. Η μαλλον μπορει οντως να μη χωριζε λογω κοινωνικής πίεσης όμως δεν θα ήταν το ίδιο εκεί όπως ήταν. Δεν θα αφηνε τη δουλειά του, δεν θα ξημεροβραδιαζόταν στον Ευαγγελισμό (τον ειχα δει, και ειχα δει και την όψη του). Αυτα όλα ήταν σιγουρα απο αγάπη και όχι υποχρέωση.
Δε νομίζω μα ήταν πίεση, ο άνθρωπος φαίνεται ότι πονάει βαθιά. Όπως και να έχει μας κάνει φοβερή εντύπωση ειδικά με τις σκατοσυμπεριφορές που βιώνουμε καθημερινά από άντρες, όταν όλα είναι καλά κατά τ’άλλα.
Σήμερα διάβασα πως παντρεύτηκαν μετά τη γέννηση της κόρης τους και πως της είχε κάνει πρόταση γάμου ενώ ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Η Γωγω έμαθε ότι είναι αρρωστη λίγο μετά που γέννησε. Άρα ο Τραϊανός το ήξερε ότι είναι άρρωστη και ότι θα τραβήξουν Γολγοθά ήδη από την αρχή του γάμου τους. Δεν είναι ότι ήταν χρόνια μαζί παντρεμένοι, είχαν ένα παιδί και συνέβη μετά. Εν γνωσει του έμεινε δίπλα της
Aυτό που διάβασα εγώ και βγήκε σε παρόμοιο timing με ανάλογη δήλωση της Βαλεντίνης Παπαδάκη για τον Κώστα Σόμμερ ήταν ότι η απόφαση για γάμο δεν είχε βγει παρά μόνο όταν προχώρησε η εγκυμοσύνη και τέθηκε το ερώτημα για το επίθετο του παιδιού. Μου έκανε άσχημη αίσθηση, ίσως είμαι εγώ περίεργη να το δεχτώ ότι είμαι, αλλά αυτό το «no pressure για γάμο αλλά ξέρεις το παιδί θα πάρει το επίθετο της μάνας του» μου ακούγεται πολύ…κάπως για τους εμπλεκομένους άντρες. Δηλαδή αυτό είναι το κίνητρο ενός γάμου;
Συμφωνώ, δεν είναι καλή ένδειξη για έναν άντρα. Δείχνει μια αποφευκτικότητα και ότι μας έπιασε ο πόνος μόνο όταν το παιδί “κινδυνεύει” να πάρει το επίθετο της μάνας. Αλλά δέχομαι ότι ο άνθρωπος αλλάζει και βελτιώνεται. To συζητούσα εχθές με μια φίλη αυτό, η οποία μου έδωσε gossip ότι ο Σόμμερ και η Γωγώ ήταν ζευγάρι κάποτε και η δήλωση της Βαλεντίνης ήταν μάλλον εμπνευσμένη από την Γωγώ (;)
Εντάξει σίγουρα, αλλα νομιζω οτι μετα απο όλα τα υπολοιπα αυτό παραγράφηκε.
Ακριβώς, αυτή η συμπεριφορά του Τραϊανού καθόλου δεν μου άρεσε, όπως δεν μου άρεσε και αυτό που είχε πει η ίδια η Γωγώ: “Για εμένα είχαμε σχέση από το πρώτο λεπτό, για τον Τραϊανό μετά από έναν χρόνο. Όμως εκτιμούσα την ειλικρίνειά του και ήξερα πως όταν αυτός ο άντρας πει ότι είναι μαζί μου, θα είναι μαζί μου. Τον πρώτο χρόνο ήμουν στο “χαρέμι”. Μου δημιουργούσε άγχος όλο αυτό, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ ο άντρας αυτός και ευτυχώς είδα πιο μπροστά. Στην αρχή της σχέσης μας, έμενα στο σπίτι του και δεν μου έδινε κλειδιά.” Αλλά όπως σωστά… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ αυτό δεν το βρίσκω απαραίτητα αρνητικό, από τη στιγμή που η Γωγω το ήξερε. Δεν ήταν ολες οι σχεσεις ζωης τρελοί έρωτες από την αρχή. Πολλές σχέσεις ξεκινανε έτσι, δεν είσαι σιγουρος, δεν νιωθεις πραγματα από την αρχή, μπορεί να βλεπεις και άλλους. Και γυναίκες το κάνουν αυτό, πριν κατασταλάξουν. Μιλάμε για έναν περιζήτητο εργένη ποδοσφαιριστή εκείνη την εποχή έτσι.
Nαι, ίσως είναι κι έτσι, εγώ κρίνω λίγο από τον εαυτό μου που δεν θα μπορούσα με τίποτα, όχι να ήμουν μέλος στο “χαρέμι” ενός άντρα, ούτε καν να μη μου δείχνει αρκετό ενδιαφέρον και να με έχει στην ψύχρα, όσο περιζήτητος και να ήταν. Γι’αυτό άλλωστε πάντα απέφευγα τους περιζήτητους. Αλλά τώρα με αφορμή τον Δέλλα και γενικότερα όμως, αναρωτιέμαι, τελικά μήπως έχω χάσει τους καλούς έτσι; Μήπως έπρεπε να κάνω υπομονή με τέτοιους μπας και έστρωναν μετά σαν τον Τραϊανό; Μήπως αυτή η υπερβολική μου αξιοπρέπεια η αλλαζονεια η παραξενια δεν ξέρω τι απ’όλα, με έχει οδηγήσει τελικά… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ στη σκέψη σου. Ωστόσο θεωρώ ότι η κοινωνική πίεση απλώς θα σε πιέσει στο να μείνεις εκεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα δείχνεις τρυφερότητα και φροντίδα και αγάπη για τον άνθρωπό σου. Ξέρω κι άλλους άντρες, όχι διάσημους, που όχι μόνο έμειναν, αλλά πραγματικά αγαπούσαν τη γυναίκα που έχαναν από καρκίνο. Και τώρα, έχοντας περάσει χρόνια από το θάνατο της γυναίκας τους, τη θυμούνται με αγάπη, την αναφέρουν συχνά και χαμογελούν με αγνή ματιά όταν μιλούν για κείνη. Αντίστοιχα, έχω δει και γυναίκες που σιχαίνονται τους άρρωστους άντρες τους και περιμένουν πότε θα πεθάνουν για να απαλλαγούν απ’ αυτούς.… Διαβάστε περισσότερα »
Εχω ακούσει απο κάποιες γυναίκες να μιλάνε τόσο άσχημα για τον άρρωστο ή νεκρό άντρα τους που αλήθεια σκέφτηκα ότι χίλιες φορές καποιος να πεθάνει μόνος του πάρα να έχει φροντιστη κάποιον που τον μισεί.
Οι άντρες συνήθως ναι μεν μπορεί να μην εγκαταλείψουν την άρρωστη γυναίκα τους αλλά δεν έχουν αυτοί τον κύριο φροντιστικο ρόλο. Κάποια μάνα, αδελφή ή φίλη έχει αυτόν τον ρόλο ή κάποια αποκλειστική νοσοκόμα κι αυτοί είναι απλοί επισκέπτες. Ξέρω τέτοιες περιπτώσεις. Ειδικά όταν υπάρχουν χρήματα είναι απλό να πεις πληρώνω αποκλειστικες όλο το 24ωρο και συνεχίζω τη ζωή μου. Δεν έκανε αυτό ο Τραϊανός
Δεν ξέρω ρε συ τους λόγους του καθένα, πως μπορώ να το γνωρίζω αυτό; Αυτό που είπα είναι ότι η κοινωνία θεωρεί δεδομένο ότι η γυναίκα θα έχει τον ρόλο του φροντιστή, ενώ όταν ένας άντρας κάνει το ίδιο του πλέκουμε το εγκώμιο του ήρωα. Και ναι, για εμένα είναι αυτονόητο ότι για να είσαι παντρεμένος αφενός αγαπάς τον άνθρωπό σου αφετέρου τον στηρίζεις. Αν δεν ισχύουν αυτά, ποιος ο λόγος να είσαι παντρεμένος (ναι, οκ μπορεί να μην μπορείς να φύγεις, για τις γυναίκες βασικά ισχύει αυτό κατά βάση, αλλά δεν θα πιάσω κάθε υποπερίπτωση).
Αυτονόητο είναι ανεξαρτήτως φύλου. Όπως και ανεξαρτήτως φύλου υπάρχουν παρτάκιδες. Η διαφορά είναι ότι οι γυναίκες ακόμα και αυτές που είναι παρτάκιδες θα μείνουν να φροντίσουν τον άρρωστο σύζυγο για όλους τους λόγους που προανέφερες (και γιατί έχουν μάθει να αντλούν αυταξία μέσα από τον φροντιστικό τους ρόλο).
υ.γ Η κοπέλα στην επιστολή που λες ήταν ήδη σε έναν τελειωμένο γάμο. Δεν είναι ότι ήθελε να τον αφήσει λόγο της αρρώστιας του. Αυτές οι περιπτώσεις είναι μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνες τους.
Πρέπει να είσαι πολύ μικρή για να μην σου έχουν αποτυπωθεί τα ονόματα των ποδοσφαιριστων της Εθνικής Ελλάδος 2004. Αν έμενε στην ίδια πόλη θα έλεγα ότι ναι, έκανε το αυτονόητο. Όμως τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε μια ιστορία που τον ήθελε να ταξιδεύει αεροπορικώς κάθε απόγευμα από Κρήτη όπου ήταν προπονητής του ΟΦΗ, να μένει μαζί της όλη τη νύχτα και να ξαναφεύγει το πρωί. Το έκανε όσο μπορούσε. Μετά παραιτήθηκε για να είναι κοντά της. Αυτό είναι συζυγική αγάπη. Συνήθως οι γυναίκες πρέπει να το περάσουν αλλιώς καίγονται από την ίδια τους την οικογένεια. Οι άνδρες το ελάχιστο να… Διαβάστε περισσότερα »
Barely ενήλικη ήμουν τότε αλλά δεν παρακολουθούσα ποτέ ποδόσφαιρο. Από εσένα μόλις έμαθα ότι έπαιζε με την Εθνική, ξέρω ότι το 2004 η Εθνική πήρε ένα κύπελλο (Ευρωπαϊκό;) και μέχρι εκεί. Νομίζω είχα δει τον τελικό γιατί το boyfriend μου ενδιαφερόταν για αυτά (ένας από τους λόγους που τον χώρισα τελικά ήταν ότι ξενέρωνα που ήταν κολλημένος με τα οπαδικά). Μια φορά έχω πάει στο γήπεδο πολύ μικρή με τον μπαμπά μου και δεν έχω ξαναπάει. Μπάσκετ έχω παρακολουθήσει μερικές φορές, το βρίσκω πιο ενδιαφέρον σαν άθλημα, αλλά και πάλι παίχτες δεν μπορώ να ονοματίσω. Ξέρω τον Γκάλη και τον… Διαβάστε περισσότερα »
Μωρέ και καθόλου ποδόσφαιρο να μην παρακολουθούσε κάποιος δεν ήταν και πολύ εύκολο να αγνοήσει τους ποδοσφαιριστές της εθνικής. Τα ονόματά τους εκείνη την εποχή ήταν στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στους τοίχους, παντού.
Δεν έβλεπα ποτέ τηλεόραση.
“ενώ τον άντρα της ούτε σαν όνομα.”. Το 2004 στο Euro φαντάζομαι ή θα ήσουνα πολύ μικρή ή δεν ήσουνα Ελλάδα αλλιώς δεν ξέρω πως θα μπορούσες να μην ακούσεις το όνομα του.
Εγραψα από πάνω.
Κι εγώ 22 ήμουν, φοιτήτρια χωρις τηλεόραση, και στον Ευρωπαϊκό Βορρά αλλά μια χαρά τα είχαν μάθει και οι ξένοι τα ονόματα. Στη χώρα που ήμουν είχαν στήσει υπαίθριες γιγαντοοθόνες μέχρι και στα πανεπιστήμια.
Έμπαινα στο τρένο και παντού έκλαιγαν ή γιόρταζαν μεθυσμένοι άνδρες.
Ήταν μια έντονη περίοδος νεύρων διότι παντού τα κράτη έδιναν χρήμα για ένα ανδρικό κυρίως χόμπι ενώ μείωναν τη χρηματοδότηση στις ανθρωπιστικές σπουδές.
Ακόμα μου θυμώνω όταν στο ραδιόφωνο μας βάζουν ανδροποδοσφαιρικά νέα κάθε 60 λεπτά. Κατά τα άλλα έχουμε ισότητα…
Δεν γνωρίζω κανέναν, αλήθεια σου λέω. Τώρα αυτόν μόνο επειδή μου το είπατε και παίζει να τον έχω ξεχάσει σε τρεις μήνες. Δεν αποθηκεύω πληροφορίες που δεν με ενδιαφέρουν μάλλον. Ούτε ράδιο άκουγα ούτε ακούω btw. Τηλεόραση βασικά μπορεί να έβλεπα στοχευμένα καμια σειρά μόνο πχ Φιλαράκια, dr House τέτοια, ή έκτακτες ειδήσεις ή αποτελεσματα εκλογών. Τώρα που μπορώ να δω ο,τι θέλω ονλάιν δεν έχουμε καν κεραία να φανταστείς, άντε να κάνουμε stream από το κινητό σε σπάνιες περιπτώσεις. Αλλά πάντα διάβαζα πολύ, εφημερίδες φουλ από μικρή. Τα αθλητικά τα προσπερνούσα. Βαριέμαι αφόρητα.
Σε ποια χώρα ήσουν;
Αρχικά εύχομαι περαστικά και όλα να πάνε καλά! Ήταν λίγος ο δικός σου φίλη, όπως και πάρα πολλοί άντρες, που έχουν μεγάλη απώθηση και άρνηση σε δύσκολες στιγμές, μέχρι και σε δύσκολες συζητήσεις. Εμένα μου προκαλούν οίκτο αυτοί οι άνθρωποι να πω την αλήθεια, γιατί φαίνεται ότι είναι ανεπαρκείς, κακομαθημένοι και βολεψάκηδες, δεν έχουν αποδεχθεί ότι η ζωή έχει καλές και κακές στιγμές, θέλουν να ζουν σε συννεφάκι, μόνο με ευκολίες. Delulu εντελώς. Για τη Γωγώ λυπήθηκα πολύ, γιατί ξέρω από πρώτο χέρι πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση όταν αρρωσταίνει η μάνα σ’ ένα σπίτι, πόση ταλαιπωρία, πόσο άγχος, βαθιά… Διαβάστε περισσότερα »
Σκέφτομαι συχνά ότι μπορεί να αρρωστήσω, ακούω συνέχεια για άτομα γύρω μου που έπαθαν καρκίνο και ξέρω πως αν συμβεί θα το περάσω μόνη. Ενας τέτοιος σύντροφος μου φαίνεται τεράστια τύχη. Κανονικά θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο αλλά ξέρουμε όλες πως δεν είναι. Λίγοι αγαπούν πραγματικά και λίγοι μένουν στα δύσκολα. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Να μην έχεις σύντροφο όπως εγώ και να σκέφτεσαι πως αν συμβεί κάτι δεν θα έχεις καμία στήριξη ή να έχεις και να σε εγκαταλείψει επειδή αρρωστησες; Μου ακούγεται εξωφρενικά βαρύ και σκληρό.
Νομίζω το δεύτερο είναι χειρότερο.
Το σχόλιο μου απαντάει τόσο σε αυτό το ποστ, όσο και στο προηγούμενο της single mum. Σε μια ρημαδοσελίδα του φουμπου, το tyn για όσους ξέρουν, είχα βρει το εξής διαμαντάκι. Μια γυναίκα έλεγε για τον σύζυγο της ο οποίος την χώρισε όταν εκείνη νόσησε από καρκίνο, τα γνωστά. Το διαμαντάκι όμως ήταν ένα σχόλιο από κάτω μια κοπέλας που έγραφε: “Στα τελευταία του ο πατέρας μου ο οποίος πέθαινε και αυτός από καρκίνο, μου είπε το εξής: Ποτέ μην στηριχτείς 100% σε έναν άντρα. Ακόμα και σε μένα αν ζούσα.” Τα σχόλια περιττεύουν.
100% δεν είναι καλή ιδέα να στηριζόμαστε σε κανέναν άνθρωπο, ούτε καν στον εαυτό μας. Δεν ποντάρουμε ποτέ all in με τις ζωές μας.
Φυσικά, έτσι είναι όπως τα λες. Όμως, δεν είναι αυτό το νόημα. Το νόημα είναι ότι όταν βρεθείς στα δύσκολα, στην δύσκολη στιγμή σου όσο διαρκεί, μπορείς να βασιστείς 100% σε μια γυναίκα, αλλά όχι σε έναν άντρα. Ακόμα και στα ζόρια σου, πρέπει να κρατάς πισινή.
Θα μπορούσα να το είχα γράψει εγώ αυτό γραφουσα, ακριβώς τις ίδιες σκέψεις έκανα αυτές τις μέρες που δυστυχώς έφυγε νεότατη η Γωγώ. Διάβασα και το άρθρο του δημάρχου Πάτμου που ήταν μάρτυρας στο πόσο γλυκά, τρυφερά και αφοσιωμένα πριν κάποιους μήνες ο Δέλλας την είχε σηκώσει στα χέρια του για να τη βάλει στο αμάξι έξω από το νοσοκομείο, και πραγματικά ζηλεψα. Εγώ γιατί δεν μπορώ να βρω έναν τέτοιον άντρα, σκέφτηκα. Ο δικός μου μπορεί να με αφήσει στα κρύα του λουτρού ακόμα και για μικροβοηθειες, σε κάτι τόσο σοβαρό καλύτερα να μην φανταστώ το πώς θα αντιδρούσε.… Διαβάστε περισσότερα »
Να σε ρωτησω κάτι και αν θες απαντας γιατί μπορεί να ξεπερνάω και όρια.
Πως αντέχεις στη σκέψη να είσαι με εναν ανθρωπο που θεωρείς (γιατί δεν το ξερεις στα σιγουρα βέβαια) οτι σε μια μεγάλη δυσκολία θα σε εγκαταλείψει;
Εγώ πάντως αυτό αν δεν ήταν και εντελως κεραμίδα, θα το καταλάβαινα. Θα έβρισκα ελαφρυντικά. Αυτό που λέει η galini ότι δε βοηθά στα μικρά καθημερινά μου φαίνεται πολύ χειρότερο.
Είναι περισσότερος κόπος για τα καθημερινά, δεν αντιλέγω, αλλά είναι εξοντωτική η αίσθηση να είσαι σε ένα νοσοκομείο όπου αντιμετωπίζεσαι ως ένα κομμάτι κρέας εκ των πραγμάτων (δεν είναι οι ψυχολόγοι από πάνω σου, απλοί νοσηλευτές είναι) και να νιώθεις και παντέρημη ξεκομμένη από τους πλέον οικείους σου, αυτόν με τον οποίο μοιράζεσαι -ακριβώς- το κρέας σου.
Ναι είναι πολύ άγριο να συμβαίνει και αυτό.
Απαντάω σε σένα και AnT μαζί, πάνω κάτω τα ίδια με ρωτήσατε: Το να με εγκατέλειπε τελείως το βρίσκω σχεδόν απίθανο, τον ξέρω καλά. Το να μην μου έδινε τη βοήθεια που θα χρειαζομουν όμως, η να μου την έδινε επιλεκτικά οποτε αυτός γουσταρε, ναι. Είναι από τους πιο απρόβλεπτους και αψυχολογητους ανθρώπους που υπάρχουν, λογική μην ψάχνεις. Δεν είναι καθόλου εύκολη η ζωή με έναν μαμακια, αν δεις πως του φέρονται οι γονείς του θα καταλάβεις. Τώρα το πώς αντέχω η γιατί δεν το αλλάζω, μπορεί κάποια στιγμή και να το αλλάξω, όταν θα έχω μεγαλύτερη οικονομική δύναμη, το… Διαβάστε περισσότερα »
Αφού μπορείς μόνη σου μαζί του, σίγουρα θα μπορέσεις μόνη μόνη σου, αν το αποφασίσεις. Μη σου πω πως μπορεί να είναι πιο εύκολο γιατί δε θα χρειάζεται να είσαι τσιγκούνα με τα συναισθήματά σου, μαζί με όλη την πρακτική επιβάρυνση. Το έχεις φιλοσοφήσει και χαίρομαι που έχουν τέτοια δυνατή μαμά τα παιδιά σου.
Φυσικά και θα είναι πιο εύκολο, πόσο μάλλον που εγώ παντρεύτηκα επί τρία, γιατί όταν παίρνεις μαμακια είναι σαν να παντρεύεσαι και τους γονείς του μαζί. Οκ, βάζω όσο μπορώ τα όρια μου με τα πεθερικά, αλλά και το να απαλλαγώ κάποια στιγμή από αυτούς, καθόλου άσχημα δεν θα μου πέσει, αφού τους βοηθάω σε πολλά. Και είναι και γλυκομιλητη η άτιμη η πεθερά μου, τις προάλλες με αφορμή την επερχόμενη βάπτιση μωρού μιας ξαδέρφης τους μου είπε “έχεις πάρει πολλά κιλά, αν πας στη δεξίωση πρόσεχε γιατί δεν θα σε αντέξει η καρέκλα και θα σπάσει. Επίσης ούτε τακούνια… Διαβάστε περισσότερα »
Από τα πιο σκληρά πράγματα που μας έχεις γράψει είναι αυτό. Δεν είναι εφικτό να δημιουργήσεις μια κατάσταση για τον εαυτό σου όπου δε θα χρειαστεί να μάθεις τι θα έκανε γιατί δε θα τον χρειάζεσαι ή δεν θα ήθελες κάτι τέτοιο για την οικογένειά σου;
Ο δικός μου όντως στα καθημερινά δεν βοηθάει, αλλα σε τέτοια θέματα ειναι δίπλα μου. Πριν μείνουμε μαζί εννοείται του ειπα για θέματα υγείας κι οτι αν δεν θέλει να είμαστε μαζί θα το δεχτώ.
Το “μαζί στα καλά και στα δύσκολα” είναι μεγάλη κουβέντα και βαριά, λίγοι μπορούν να την αποδείξουν. Λίγοι διαθέτουν την ποιότητα χαρακτήρα. Όλοι το εύκολο αποζητάμε, αυτό που θα μας τραβήξει από τα δικά μας σκοτάδια. Στα δύσκολα δε λυγίζει μόνο το σώμα, αλλά ενίοτε και το πνεύμα. Μπορείς να το σηκώσεις το πνεύμα; Να το στηρίξεις; Έχεις τη δύναμη; Θα σε αφήσει; Θα βαρεθείς κάπου στην πορεία, θα αγανακτήσεις; Θα θες να κοιτάξεις λίγο τον εαυτό σου, θα νιώσεις να αναλώνεσαι. Αν κάτσεις-υπομείνεις, στο τέλος θα νιώσεις πως θυσιάστηκες, όμως ποιος χαίρεται να θυσιάζεται; Τις γυναίκες μας μεγαλώνουν και… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις πολύ δίκιο. Η συνεχής φροντίδα σε έναν άνθρωπο που περνάει δύσκολα όση αγάπη κι αν έχει μέσα της, κάποια στιγμή, μπορεί να σε κουράσει, σωματικά ή ψυχικά, και είναι ανθρώπινο… Το θέμα είναι αν θα εγκαταλείψεις ή αν θα πάρεις ένα μικρό διάλειμμα για να ανασυνταχθείς.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ θεωρήθηκε τόσο παράξενο.
Συμπαραστάθηκε στην γυναίκα του και έγινε χαμός.
Δεν διάβασα ένα εγκώμιο για γυναίκα που έχει συμπαρασταθεί στον άνδρα της,αυτονόητο και αυτό…
Οι γυναίκες τίνουν σε μεγαλύτερα ποσοστά να μην χωρίζουν τους άρρωστους συζύγους διότι έχουν ύπουλα και κατά συρροήν εκπαιδευτεί να αντλούν αυταξία και επιβεβαίωση μέσα από τον φροντιστικό τους ρόλο. Οι άντρες πάλι όχι. Κατά τα άλλα ο Δέλλας έκανε το απολύτως αυτονόητο, δεν ξέρω γιατί ακούγονται μπράβο (κάτι σαν τα εύσημα που δίνονται σε συζύγους που “βοηθάνε” στις δουλειές του σπιτιού).