Κάθε φορά που δημοσιοποιείται μια ιστορία σεξουαλικής κακοποίησης τα συναισθήματα είναι τα ίδια. Απίστευτο, φρίκη, χάος. Η δημοφιλής ηθοποιός Μαρίνα Καλογήρου, που πολλοί την θυμούνται από το ΑΝ του Παπακαλλιάτη, πριν λίγα εικοσιτετράωρα και κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής της συνέντευξης στην Αθηναΐδα Νέγκα, αποκάλυψε πως έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά από τέσσερις (!) άντρες, από όταν ήταν παιδί 4 ετών μέχρι όταν ήταν 14 χρονών.
«Έχω από όλες τις μορφές κακοποίησης. Μέχρι πολύ πρόσφατα νόμιζα, ότι δεν μου είχε αφήσει τίποτα αυτό το πράγμα, ότι το είχα ξεπεράσει, επειδή έχω κάνει 200 χρόνια ψυχοθεραπεία. Φαινόταν σαν να είναι όλα εντάξει, σαν να το είχα τακτοποιήσει. Και πρόσφατα κατάλαβα πως όχι μόνο δεν το έχω τακτοποιήσει, αλλά ότι έχει αφήσει μέσα μου έναν κακοποιητή, έναν θύτη που τον κουβαλάω μέσα μου. Από τέσσερις διαφορετικούς άνδρες», ανέφερε χαρακτηριστικά στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά».
Μάλιστα η Νέγκα έλαβε μέτρα για να υπάρχει απόλυτη συνείδηση του τι ακριβώς ειπώθηκε και τι θα δημοσιοποιηθεί. Όπως ανέφερε στο «Action Τώρα», η ίδια δεν γνώριζε ούτε την Καλογήρου προσωπικά ούτε το περιεχόμενο της εξομολόγησής της: «Τη γνώρισα λίγο πριν ξεκινήσει η εκπομπή. Δεν ήξερα ότι πρόκειται να κάνει αυτή την αποκάλυψη. Θα ήμουν και καλύτερα ενδεχομένως προετοιμασμένη. Μας είπε ότι θέλει να μιλήσει ανοιχτά. Δεν ξέραμε αυτό το “ανοιχτά” τι ακριβώς ήταν».
Η Αθηναΐς Νέγκα αποκάλυψε ότι η ομάδα της εκπομπής πρόβαλε ξανά το επεισόδιο στη Μαρίνα Καλογήρου πριν την προβολή του: «Όταν βεβαιωθήκαμε ότι η Μαρίνα ήθελε να παιχτεί αυτή η εκπομπή, τότε είπαμε εντάξει».
Μην πάμε μακριά, θύματα όπως η 14χρονη που βιάστηκε ομαδικά από φίλους και γνωστούς στο Κερατσίνι, δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Η 12χρονη στον Κολωνό ήταν η κορυφή του παγόβουνου. Όμως ακόμα πιο συνηθισμένο είναι το διαγενεακό φαινόμενο βιασμών και σεξουαλικών κακοποιήσεων από το οικογενειακό περιβάλλον, τους φίλους τους, το ευρύτερο σόι, τους γείτονες, στην επαρχία και στην πρωτεύουσα. Από προπονητές, φροντιστές, και ανθρώπους που τους έχουμε εμπιστευτεί τα παιδιά μας. Τις προάλλες πάλι έσκασε βόμβα στην τοπική κοινωνία των νοτίων προαστίων για προπονητή που ασελγούσε σε κοριτσάκια υπό την φροντίδα του. Πώς να εμπιστευτείς;
Ποιο λοιπόν το όφελος της εξομολόγησης, τόσα χρόνια μετά; Η στροφή της κοινωνίας στο να κοιτάξει κατάματα αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα και να σταματήσει την σιωπή κι επομένως την ανοχή απέναντι σε τέτοια εγκλήματα. Η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει κανονικοποίηση της κακοποίησης, όπως και δυσπιστία απέναντι στα παιδιά, ενώ αφήνουμε να υπόκεινται σε τραυματισμούς ξανά και ξανά.
Τα παιδιά όμως ξέρουν. Και καταπίνουν το τραύμα. Γιατί δεν τα πιστεύουμε; Επειδή έχουμε τόσο κανονικοποιημένη την κακοποίηση που θεωρούμε ότι δεν είναι αυτό που είναι. Μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες τα κορίτσια στην επαρχία τα πάντρευαν στα 12 για να γλιτώσουν στόματα… Όταν και σήμερα τα λιγούρικα ενήλικα βλέμματα πάνω στο παιδικό κορμάκι είναι «αθώος θαυμασμός», τα απρεπή αγγίγματα δικαιολογούνται ως «υπερβολική αγάπη», κι όταν νουθετούμε να πάνε οπωσδήποτε «να φιλήσουν τον παππού, το θείο, τον ξάδερφο μας» ανοίγουμε την πορτούλα στους κακοποιητές να μας ανέβουν στο σβέρκο και να αλώσουν ό,τι πιο πολύτιμο έχει μια κοινωνία. Τα παιδιά μας.
Η Μαρίνα Καλογήρου έγραψε πως έλαβε πάνω από 1000 μηνύματα από γυναίκες με παρόμοιες εμπειρίες που της έγραψαν για συμπαράσταση και για να μοιραστούν το τραύμα τους με κάποιον που καταλαβαίνει. Είναι τόσο επώδυνο που σταματάει ο νους μου φανταζόμενη και μόνο μια τέτοια εμπειρία.
«Άρα πόσοι είναι οι παιδεραστές – κακοποιητές ανάμεσά μας; Ας ανοίξουμε τα μάτια να τους δούμε», επεσήμανε η ηθοποιός σε ανάρτησή της. Όντως, πόσοι;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Θέλω να πω παρενθετικά μόνο αυτό (αναλαμβάνοντας ένα κάποιο ρισκο): Είναι πολύ (κατα)πιεστικό όταν εκθέτεις ένα τέτοιο βίωμα και το ισχυρότερο ρισπονς του περίγυρου είναι να περιμένει να ξεγίνεις ό,τι είσαι, να πάψεις να είσαι τραυματισμένος. Αυτό δε γίνεται. Δεν τελειώνει ποτέ (εγώ τουλάχιστον έτσι πιστεύω). words are spoken to be broken pleasures remain so does the pain (depeche mode) Ο πόνος αλλάζει μορφες, αλλά δεν τελειώνει. Σταματάει απλώς, ή μάλλον διακόπτεται, στη δημόσια σφαίρα (με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως εδώ στην προκειμένη). Είναι όμως κάπως στενάχωρο να μιλάς για τον πόνο και ο περίγυρος να περιμένει απλώς να τον ξεπεράσεις.… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε μαρία… that was deep, ξερεις πόσα χρόνια είχα να το ακούσω αυτό το κομμάτι;
Σ ευχαριστώ
Στέλνω κι εγώ ένα, joy division, πιο dark αυτό. Τους floyd κρατω να ξέρεις. Απλώς μου το θύμισες τωρα, τα έχω για κάποιο λόγο συνδυασμένα αυτά τα 2 στο μυαλό μου, τα κούμπωνα, το comfortably numb το χρησιμοποιουσα σαν απάντηση σ αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=9wAYh8v4TOM
δεν νομίζω δυστυχώς οτι υπάρχει “δυσπιστία απέναντι στα παιδιά”. Πιστεύω οτι οι “μεγάλοι” -γονείς, κλείνουν τα μάτια. Το λέω με πόνο αυτό. Δεν λεω οτι όλοι οι γονείς είναι ίδιοι, αλλά αρκετοί απ οτι καταλαβαίνω, έχουν κλειστά μάτια και αυτιά. Πονάει και αυτό πολύ, οπότε κάθε εξομολόγηση είναι και ένα χαστούκι προς τις καθως πρέπει οικογένειες που έχουν μαζεμένα κάτω απο τα χαλιά τα τέρατά τους.
Ήταν μια προσωπική ανάγκη αυτό εισπράττω και αποδεκτό.
Εξωτερικεύει το πόνο της,το δύσκολο είναι ότι ακόμα δεν κατάφερε να το αφήσει πίσω.
Τελικά τα βιώματα μας πάντα μας ακολουθούν.
υπήρξε δικαιωση για να το αφήσει πίσω? Η ίδια προχώρησε τη ζωή της γνωρίζοντας τα τραύματά της , οι άλλοι που τα διέπραξαν άραγε πόνεσαν ποτέ για οτι έκαναν? τιμωρήθηκαν για αυτά που προκάλεσαν? ή είναι μέσα στην οικογένεια το κοινό μυστικό και το θέμα που δεν αγγίζουμε?
Δεν είμαι αρμόδια να σας απαντήσω αλλά και μόνο που ένιωσε την ανάγκη να το εξωτερικεύσει είναι μια λύτρωση.
Να “βγούμε έξω” να μας μετρήσουμε…
με βασανίζει πολύ καιρό ένα ερώτημα και με αφορμή το αρθρο εδω ας το κάνω. Είναι εντάξει εφοσον σου έχει εκμυστηρεφθεί κάποιο κακοκοποίση να ρωτήσεις για αυτό? Είναι εντάξει να κάνεις ερωτήσεις για το πως νιώθουν σήμερα? Τι είναι σωστό να κάνεις σε αυτη την περίπτωση? Αν βλέπεις οτι το άτομο ή τελοσπάντων πιστεύεις οτι το φέρει ακόμη μέσα του, τι μπορείς πρακτικά να κάνεις εκτός απο το να προτείνεις ψυχολόγο? Μιλάω πάντα για ατομο που είναι ενήλικο πια.
Θα σου απαντήσω απολύτως προσωπικά, κι ας πάρουν κι άλλες τον λόγο. Όχι ότι θα σου λήξω το βασανιστήριο, δεν έχω τέτοια δύναμη (ελπίζω τουλάχιστον να μην το επιτείνω, γιατί αυτό που θα πω μάλλον είναι δυσεπίλυτος γρίφος για να γίνει πράξη). Θα το πω όμως. Ξεκινώ πιο γενικά: αυτό που βρίσκω εξαιρετικά ανακουφιστικό όταν επιχειρώ να μοιραστώ τον εκάστοτε ‘πόνο’ είναι αν νιώσω ότι πιάνει τόπο το μοίρασμα. Κι αυτό για να το νιώσω χρειάζομαι όταν σου απευθύνομαι (γενικευτικό το β ενικό), η φωνή μου να μην βρίσκει/ σηκώνει απλώς τον ακροατή μέσα σου γιατί αυτό θα με κάνει… Διαβάστε περισσότερα »