Περίμενα –με μεγάλη υπομονή η αλήθεια είναι- κάποιο σχόλιο για το slut shaming που επιφύλασσε ο φετινός ημιτελικός του reality μοντέλων σε παίκτρια, κάτι, ένα οτιδήποτε για τη χυδαία ατάκα που διόλου τυχαία δεν βρήκε τον δρόμο προς το φως, αλλά μόνο στο Twitter προκλήθηκαν ένας μικρός κυματισμός και μέχρι εκεί. Κατά τα λοιπά, άχνα.
Λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, μια νεαρή γυναίκα να αποκαλεί μια συνομήλική της «πουτ@ν@», να τη στέλνει να πάει να «γ@μηθεί» και να είναι απλώς Τετάρτη σε prime time ζώνη.
Ναι, ναι, ξέρω. Δεν ασχολούμαστε με κάτι τέτοια πολύ χαμηλού επιπέδου. Δεν ασχολούμαστε εμείς ως τηλεθεατές, δεν ασχολείται και το Ραδιοτηλεοπτικό (άραγε, υπάρχει;!) και κάπως έτσι, «αυτά», τα «πολύ μπας κλας» ακούγονται και προβάλλονται, χωρίς κανέναν έλεγχο ποιότητας, χωρίς κανένα φίλτρο (και όχι, τα «μπιπ» πάνω σε κάθε βρισιά δεν είναι φίλτρο, υποκρισία είναι και υποτίμηση της νοημοσύνης του τηλεθεατή).
Δεν ασχολούμαστε, λοιπόν, οπότε είναι πολύ νορμάλ να μεταφράζει κάποιος τις χυδαίες εκδηλώσεις εσωτερικευμένου μισογυνισμού ως κανονικότητα στις γυναικείες σχέσεις. Να αποδίδει όλο αυτό το βόθρο σε «ανταγωνισμό μεταξύ γυναικών». Να διαιωνίζεται η αντίληψη ότι οι γυναίκες στον εργασιακό χώρο –όποιος κι αν είναι αυτός- πολιτεύονται έτσι.
Όλα λάθος και ενώ επί της ουσίας είδαμε έτσι, στο χαλαρό και στο ευδιάθετο ένα από από τα χειρότερα slut shaming της τελευταίας 5ετίας στην ελληνική τηλεόραση, που προωθήθηκε με τις ευλογίες όσων έκαναν review και έδωσαν το τελικό “ok” γι’ αυτό το χάλι.
Το ΄χουμε ξαναπεί: στο μυαλό (των ανθρώπων) της ελληνικής τηλεόρασης, που τέτοια σκηνικά τα ταξινομεί στο ράφι της «υπερ-Κατίνας» που θα βάλει τα χέρια στη μέση και θα δώσει πόνο, clicks και τηλεθέαση, τέτοιες αναγνώσεις δεν υπάρχουν.
Κι αυτό θα περάσει κι αυτό θα καταναλωθεί όπως τόσα άλλα, χαμηλής ποιότητας προγράμματα που απευθύνονται σε ένα μεγάλο τμήμα του τηλεοπτικού κοινού – και σίγουρα όχι εκείνου που βλέπει Netflix και ποιοτικές επιλογές από Ertflix, αλίμονο.
Ακόμη και έτσι, όμως, όταν τέτοια σκηνικά παίρνουν τον δρόμο για το σαλόνι μας, καλό είναι να θυμόμαστε ότι είναι τμήμα της συστημικής αποδυνάμωσης της γυναικείας προσπάθειας για αλληλεγγύη και αλληλοστήριξη, βραχίονας που μοιάζει πλαδαρός και ασθενής, αλλά ακουμπάει σε πολλά γυναικεία κεφάλια –νεαρής ηλικίας κυρίως- και περνάει το μήνυμα ότι όλο αυτό είναι ανταγωνισμός.
Και μέσω κάτι τέτοιων χυδαιοτήτων προωθείται το μισογυνικό κλισέ ότι φιλία, ομάδα και οργάνωση γυναικών δεν μπορεί να υπάρξει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις επιδιώξεις της καθεμιάς στον επαγγελματικό στίβο.
Και σε τελική ανάλυση, το να μιλάει μια γυναίκα για μια άλλη γυναίκα με αυτόν τον τρόπο (γιατί κατά λοιπά οι σεξεργάτριες είναι μια χαρά γυναίκες και κανείς που σέβεται τον εαυτό του -και εκείνες- δεν τις αποκαλεί πουτ@νες πια), πέρα από χυδαία επίθεση συνιστά και προβληματική διαιώνιση μιας πεποίθησης που μας θέλει μικροπρεπείς «εχθρούς». Και δεν είμαστε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
