Υπάρχουν άνθρωποι που όντως μπορούν να λένε τα πάντα χωρίς να ανοίγει ρουθούνι ή έστω να γαργαλάνε αυτό της μακριάς μύτης της cancel culture, χωρίς να εγείρουν ανάθεμα; Κι αν ναι, τι άνθρωποι είναι αυτοί που θα ξεστομίσουν μία edgy ατάκα και δεν θα ξεσηκωθεί το σύμπαν εναντίον τους;
Εδώ και καιρό πολλά, και στην πλειονότητά τους απολύτως θετικά, ακούγονται για το “Γηροκομείο”, την εκπομπή που ο Ηλίας Ψινάκης επέλεξε να “ρίξει” στο Youtube και πανέξυπνα να αποφύγει τους σκοπέλους της αυτολογοκρισίας και του εξαντλητικού editing της κάθε του ανάσας, αν αυτό το προϊόν προοριζόταν για την ελληνική τηλεόραση.
Η εκπομπή σημειώνει μεγάλη επιτυχία, το χιούμορ του Ψινάκη δεν αμφισβητείται και μάλιστα πολλοί είναι εκείνοι που το απολαμβάνουν, με τον αστερίσκο βέβαια, ότι αυτή η εκπομπή, που προσπερνά περήφανα τους ταγούς της πολιτικής ορθότητας, δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί σε κάποια ζώνη της τηλεόρασης, ακόμα και της late night.
Και ενώ το “Γηροκομείο” σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε views, και ενώ ο Ψινάκης απολαμβάνει ένα κλείσιμο του ματιού ακόμα και των πιο αυστηρών με τα -και καλά- incorrect αστεία, χθες που προσκλήθηκε ως… έκτακτο μέλος της κριτικής επιτροπής του talent show “X-Factor” έγινε σαφές γιατί το κοινό αίσθημα σε κάποιους συγχωρεί πολλά και σε άλλους δεν επιτρέπει άχνα.
Χθες, λοιπόν, κατά τη διάρκεια του talent show συνέβησαν δύο αξιοσημείωτα πράγματα. Το ένα ήταν το αναμενόμενο: ο Ψινάκης εξαφάνισε με χάρη την όποια άλλη συζήτηση και έγινε το επίκεντρο της βραδιάς. Όχι κάτι καινούριο για κάποιον που παίζει στα δάχτυλα αυτού του είδους τις τηλεοπτικές εξισώσεις, γνωρίζει τη δύναμη της εικόνας και αισθάνεται μ’ αυτήν τόσο άνετα, όσο στον καναπέ του σπιτιού του.
Το δεύτερο ήταν μία αμήχανη κόντρα με την ερμηνεύτρια, Μαρίζα Ρίζου, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε σε αρκετά σημεία δεν απολάμβανε αυτή τη νέα συνύπαρξη ή τουλάχιστον διερευνούσε τον τρόπο με τον οποίο αυτή θα μπορούσε να λειτουργήσει, χωρίς να σημειωθούν εκτός ορίων περιστατικά. Και εκεί, το ύφασμα σκίστηκε ελαφρώς.
Ο Ψινάκης αντιλήφθηκε ότι εδώ υπάρχει τηλεοπτικό ζουμί, μια ευγενής αντίσταση στην δική του πληθωρική άπλα στις δημόσιες εμφανίσεις του και αποφάσισε να δώσει χώρο και τσίγκλημα.
Η πάσα δεν ελήφθη για τους απολύτως κατανοητούς και σεβαστούς λόγους της ερμηνεύτριας και υπήρξε και μία κορώνα του στιλ “όχι, δεν θα κάνετε νούμερα μαζί μου, κύριε Ψινάκη”. Και εκεί ήρθε ο χαρακτηρισμός “ξινέγκλω” και η χιουμοριστική απειλή “θα σας άρπαζα από τον λαιμό”. Παγωμάρα στο στούντιο, παγωμάρα και στον τηλεθεατή.
Σωστό αυτό που ξεστόμισε ο μάνατζερ; Όχι. Αναμενόμενο για το τηλεοπτικό γλωσσικό ιδίωμα για το οποίο χρόνια τώρα είναι γνωστός; Ναι.
Το Twitter, φυσικά και παρακολουθούσε την…αντιπαράθεση, όμως, παραδόξως, λίγοι επιτέθηκαν στο ολίσθημα του Ψινάκη. Παράδοξο; Όχι και τόσο. Γιατί; Διότι πολύ πολύ σπάνια, όταν ο άλλος είναι ευγενής στην ουσία, αλλά προφορικός προβοκάτορας, όταν επί χρόνια ξεγυμνώνεται και αυτοσαρκάζεται με τρόπο που κανσελάρει όλο το κύμα cancel της εποχής, είναι δύσκολο να τον κατηγορήσεις για σεξισμό.
Φυσικά, υπήρξαν και κάποιες λίγες φωνές που παρατηρούσαν τη δυσφορία της ερμηνεύτριας σε μία αναπάντεχη επίθεση ή τη μοναξιά της σε κάτι που εξόφθαλμα ήταν προσβλητικό, αλλά καμουφλαρίστηκε ως “γνωστό ψινάκειο χιούμορ”.
Φυσικά και υπήρξαν και άλλοι που δεν ξέχασαν το Μάτι και τη μέχρι σήμερα απερίγραπτη τραγωδία και τον τρόπο που ο Ψινάκης λειτούργησε τότε ως τοπικός παράγων απέναντι σ’ αυτή. Ήταν η στιγμή που ενδεχομένως και ο ίδιος και πάντως σίγουρα και όλοι εμείς οι υπόλοιποι κατανοήσαμε, με τον πιο τραγικό τρόπο, πού πραγματικά διαχωρίζεται η ψήφος στην περσόνα και η ψήφος στην ικανότητα. Αλλά αυτό είναι ένα κεφάλαιο απέραντα οδυνηρό και ανεξάντλητο και σίγουρα έξω από την ελαφριά συζήτηση για τα χθεσινά.
Υπάρχουν, λοιπόν, περιπτώσεις ανθρώπων που μπορούν να ξεστομίζουν αστεία και χαρακτηρισμούς και να μην τρέχει τίποτα; Την απάντηση τη δίνουν οι συν-αξιολογήσεις του κοινού: ποιος λέει αυτό που λέει; Πού το λέει και γιατί; Ποιο το παρελθόν και το υπόβαθρο; Και ποια η απόχρωση του αστείου ή του χαρακτηρισμού; Το ίδιο αστείο πόσο θα βάραινε από το στόμα ενός άλλου ατόμου;
Προφανώς, αυτά τα μαθηματικά έγιναν αστραπιαία χθες από το τηλεοπτικό κοινό, το οποίο δεν “χρέωσε” τον Ψινάκη για το λεκτικό ολίσθημα, το άκουσε, ωστόσο, και το trigger ήταν εκεί μισοπαγωμένο, μισοζεστό να περιμένει… Τώρα, αν αυτό ήταν μια πρόβα για την τηλεοπτική μεταφορά της εκπομπής του από το safe zone του στο Διαδίκτυο, στον τηλεοπτικό αέρα που δεν χαρίζεται σε κανέναν, αυτό αξίζει να το δούμε.
Σε κάθε περίπτωση έχει αξία να συζητάμε το “γιατί” κάποιες φυσιογνωμίες μας εξοργίζουν ακόμα κι αν ευχηθούν “καλημέρα” και για άλλες παρουσιάζουμε μια ελαστικότητα πολύ συγκεκριμένη και πάλι, όμως, οριοθετημένη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
