Δημοσιεύθηκε στις 18 Νοεμβρίου στην εφημερίδα “Ελευθερία” της Λάρισας. Κανά δυο μέρες μετά το πήρε είδηση το Twitter και από εκεί βρήκε τον δρόμο του προς όλο το ελληνικό διαδίκτυο. Είναι ένα ανέκδοτο απολύτως κακοποιητικού λόγου, ένα από εκείνα τα φρικτά, μοχθηρά “αστεία” με τα οποία -άγνωστο γιατί- γελούσε ο κόσμος παλιά.
Κι όμως, μέσα του κλείνει όλη την αρρώστια της τοξικής αρρενωπότητας, όλη αυτή τη σκιά που προπορεύεται των κακοποιητικών συμπεριφορών, όλο αυτό το “μεταξύ σοβαρού και αστείου” που τελικά είναι πλάκα που σκοτώνει – γυναίκες.
Πολλ@ εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους για το πώς εν έτει 2021 βρήκε θέση ένα τέτοιο αίσχος σε μία εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας της Περιφέρειας και οι αντιδράσεις ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, ένα δείγμα ότι η κοινωνία πλέον όλο και πιο πολύ δεν ανέχεται τις αηδίες.
Δεν θέλει να θρηνήσει άλλα θύματα και δεν υπάρχει τίποτα αστείο σε τέτοια γκροτέσκα μονόστηλα. Το θέμα, όμως, είναι τι κάνουμε με αυτά. Αρκούν η οργή και οι αντιδράσεις; Μήπως πρέπει να αρχίσουμε να απαιτούμε από τα Μέσα και όποιον έχει δημόσιο βήμα να αλλάξει επιτέλους γλώσσα; Μήπως, τελικά, πρέπει να κάνουμε “συλλογή” από τέτοια αποκόμματα και τέτοιες εκδηλώσεις, ώστε να γίνει πιο γρήγορα καλύτερη δουλειά με όσους απευθύνονται σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας;
Πολλοί ίσως μιλήσουν για cancel. Αλλά δεν είναι cancel, ειλικρινά. Είναι απαίτηση για αλλαγή!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
