Τι συμβαίνει κι οι άνθρωποι στις κατεξοχήν ηλικίες ζευγαρώματος μένουν μόνοι σε σημείο να ονομαστούν Generation Singles;
Η μοναξιά συχνά θεωρείται ως πρόβλημα των «ηλικιωμένων», κάτι που μας επηρεάζει πολύ αργότερα στη ζωή. Αλλά τα δεδομένα που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα δείχνουν ότι οι ανύπαντρες γυναίκες επηρεάζονται δυσανάλογα από αυτό το ζήτημα που συζητείται ελάχιστα. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μοναξιά ακολουθεί ένα μοτίβο σχήματος U: υπάρχει μια αύξηση στην αρχή και στο τέλος της ενήλικης ζωής, αλλά μειώνεται κατά τη μέση ηλικία, όταν πολλοί από εμάς ασχολούμαστε με τις οικογένειες, τις σχέσεις και την οικοδόμηση καριέρας. Αλλά για τις ανύπαντρες γυναίκες που δεν ακολουθούν αυτήν την τάση, η αυτοαναφερόμενη μοναξιά είναι δυσανάλογα υψηλή, όπως σημειώνει η Georgina Lawton στον Guardian.
Όπως σημειώνει ο Robert Guest, Deputy editor του Economist σε ένα πρόσφατο newsletter του, «έχουμε γράψει για το αυξανόμενο πολιτικό χάσμα μεταξύ νέων ανδρών και γυναικών, για παράδειγμα, και την εκπληκτική μείωση της προτίμησης για αγόρια σε όλο τον κόσμο. Αυτή την εβδομάδα το εξώφυλλό μας στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ασχολείται με τη μεγάλη ύφεση στις σχέσεις.
Σε όλο τον πλούσιο κόσμο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζευγαρώνουν αργότερα στη ζωή τους ή δεν ζουν συντροφικά καθόλου. Το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 25-34 ετών στην Αμερική που είναι άγαμα έχει διπλασιαστεί τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Σε 26 από τις 30 χώρες του ΟΟΣΑ, περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από ό,τι στο παρελθόν. Για ορισμένους συντηρητικούς υπέρμαχους της τεκνοποίησης, η αποτυχία των νέων να εγκατασταθούν [μόνιμα σε ανεξάρτητο σπίτι] και να τεκνοποιήσουν απειλεί να τερματίσει τον δυτικό πολιτισμό. Προσφέρουμε μια πιο λεπτή άποψη. Η άνοδος της μοναξιάς είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα μιας καλής εξέλιξης. Καθώς τα εμπόδια για τις γυναίκες που μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους έχουν μειωθεί, βρίσκουν πιο εύκολο να βγουν από κακές σχέσεις ή να αρνηθούν να εισέλθουν σε αυτές εξαρχής. Ωστόσο, κάτι δεν πάει καλά στην αγορά σχέσεων. Αν και πολλοί άνθρωποι είναι στην ευχάριστη θέση να ανθίζουν μόνοι, η μεγάλη πλειοψηφία δεν είναι.»
Το πράγμα με την generation singles δεν είναι τόσο πρόσφατο. Ήδη από το 2011 υπήρχε ένα τσέχικο (!) ντοκιμαντέρ με την ονομασία Generation Singles στην ευρωπαϊκή διανομή, που καταπιανόταν με το συγκεκριμένο ζήτημα. Πώς καθιερώθηκε όμως η Singles Day και γιατί; Singles’ Day ή Double 11 είναι μια ανεπίσημη κινεζική αργία για άτομα που δεν έχουν σχέση. Η ημερομηνία, 11 Νοεμβρίου, επιλέχθηκε επειδή ο αριθμός 1 μοιάζει με γυμνό ραβδί, κινεζική αργκό του Διαδικτύου για έναν άγαμο άνδρα. Τα τέσσερα «1» αναφέρονται επίσης στη δημογραφική ομάδα των ανύπαντρων. Το κινέζικο site Aliβaba κι ο CEO του Daniel Zhang καθιέρωσαν το 2009 -τι άλλο!- εκπτώσεις και προσφορές για την συγκεκριμένη ημέρα κι έτσι ένα σοβαρό ζήτημα υποβαθμίστηκε ως συνήθως σε καταναλωτισμό, μιας κι αντιγράφτηκε από όλους. Το σήμα “双十一” (Double 11) μάλιστα κατοχυρώθηκε νομικά από το Alibaba Group στις 28 Δεκεμβρίου 2012, με τις αποφάσεις 10136470 και 10136420!
Η «επιδημία μοναξιάς των singles», όπως αναφέρεται στο διαδίκτυο αλλά και τα παραδοσιακά μέσα, είναι μια τάση αυξανόμενης μοναξιάς και κοινωνικής απομόνωσης μεταξύ των single ατόμων, η οποία συχνά συνδέεται με παράγοντες όπως η αυξημένη ψηφιακή αλληλεπίδραση, η μετατόπιση των κοινωνικών προτεραιοτήτων και οι παρατεταμένες επιπτώσεις μετά την πανδημία. Αυτή η μοναξιά δεν συνδέεται απαραίτητα με το να είναι κανείς μόνος ως φυσική οντότητα, να μην συγκατοικεί, αλλά με ένα αίσθημα να περνά απαρατήρητος/η ή αποσυνδεδεμένος/η, το οποίο μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ψυχική και σωματική υγεία. Ενώ ορισμένα άτομα μπορεί να βρουν οφέλη στην επιλεγμένη μοναξιά, η ακούσια μοναξιά μπορεί να οδηγήσει σε απομόνωση, άγχος και κατάθλιψη.
Ειδικά για τις γυναίκες το ζήτημα της generation singles έχει μεγεθυνθεί πρόσφατα. Η τελευταία έρευνα αντικατοπτρίζει τα ευρήματα της Εκστρατείας για τον Τερματισμό της Μοναξιάς, η οποία διαπίστωσε ότι οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να είναι χρόνια μοναχικές από τους άνδρες, και ότι οι ηλικίες 16 έως 29 ετών έχουν διπλάσιες πιθανότητες να είναι χρόνια μοναχικές από εκείνους άνω των 70 ετών. Οι ηλικιωμένοι, φυσικά, διατρέχουν υψηλό κίνδυνο ακραίας μοναξιάς και στο Ηνωμένο Βασίλειο (και παντού), αλλά είναι σημαντικό ότι το πρόσωπο αυτής της επιδημίας μοναξιάς μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο στους νέους και τις γυναίκες, σημειώνει ο Guardian. «Τόσο στους νέους όσο και στους ηλικιωμένους, η μοναξιά είναι υποκειμενική και πηγάζει από το χάσμα μεταξύ αυτού που ελπίζουμε και αυτού που παίρνουμε όσον αφορά τις προσωπικές μας σχέσεις. Για τις νέες γυναίκες, τα συναισθήματα μοναξιάς αναμφίβολα επιδεινώνονται από την αποσύνδεση μεταξύ των κοινωνικών προσδοκιών που μας έχουν συσσωρευτεί όσον αφορά τα ραντεβού, τη ζωή και τις οικογένειες, και της πραγματικότητας που ζούμε πολλοί από εμάς. Οι πατριαρχικές κοινωνίες όχι μόνο στερούν τα δικαιώματα των ελεύθερων ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι τιμωρούνται επίσης επειδή δεν εντάσσονται στα πολιτισμικά πρότυπα των φύλων.»
Αν προσπαθούσαμε να το συνοψίσουμε τις αιτίες για την generation singles θα λέγαμε ότι οι κυρίως επιβαρυντικοί παράγοντες είναι οι εξής:
Η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Ενώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να συνδέσουν τους ανθρώπους, μπορούν επίσης να αντικαταστήσουν τις βαθύτερες, προσωπικές αλληλεπιδράσεις, οδηγώντας σε αυξημένη μοναξιά.
Οι μεταβαλλόμενοι κοινωνικοί κανόνες: Δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στον ατομικισμό και την αυτονομία, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερη εξάρτηση από τους ρομαντικούς συντρόφους για την εκπλήρωση.
Η εργασία κι ο αλλαγμένος αστικός σχεδιασμός: Οι αυξημένες ώρες εργασίας (ας σκεφτούμε την αέναη συνδεσιμότητα που καταργεί την ιδιωτικότητα και το απαραβίαστο του προσωπικού χρόνου) και οι μειωμένοι «τρίτοι χώροι» (όπως τα πάρκα ή τα κοινοτικά κέντρα) στις αστικές περιοχές μπορούν να περιορίσουν τις ευκαιρίες για κοινωνική σύνδεση.
Πανδημία COVID-19: Η πανδημία επιδείνωσε τα υπάρχοντα συναισθήματα απομόνωσης μέσω της κοινωνικής αποστασιοποίησης και των εντολών παραμονής στο σπίτι.
Ένα φαινόμενο που ονομάζεται «Ποινή της μοναξιάς»: Η ακούσια μοναξιά, ειδικά για τους νέους άνδρες, μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή αυτοεκτίμηση και προβλήματα ψυχικής υγείας λόγω δυσκολίας στη δημιουργία σχέσεων με αποτέλεσμα στην μετέπειτα κοινωνική συνοχή. Εδώ εντάσσονται οι incels, εκείνοι που πυροβολούν μαζικά σε χτυπήματα σε δημόσια κέντρα, σχολεία και χώρους διασκέδασης (χωρίς να εντάσσονται στην τρομοκρατία) κι ομάδες που δεν διακρίνονται για την ενσωμάτωσή τους σε μια φιλική προς τις γυναίκες πραγματικότητα.
Ποιες όμως θα μπορούσαν να είναι οι πιθανές διορθωτικές κινήσεις ώστε να ξεφύγουμε από το τέλμα της ακούσια μοναξιάς;
Κανονικοποίηση των διαφορετικών μονοπατιών στην ζωή: Η κοινωνία πρέπει να μειώσει την έμφαση στην λεγόμενη amatonormativity (την υπόθεση δηλαδή ότι όλοι χρειάζονται έναν ρομαντικό σύντροφο) και να δώσει μεγαλύτερη αξία στις πλατωνικές και οικογενειακές σχέσεις, τα χόμπι και τα προσωπικά ενδιαφέροντα.
Ενίσχυση των προσωπικών επαφών: Η εύρεση τρόπων σύνδεσης με άλλους στην πραγματική κι όχι την ψηφιακή ζωή, όπως η συμμετοχή σε συλλόγους ή κοινοτικές ομάδες, σε εθελοντισμό και δράσεις, μπορεί να βοηθήσει στην οικοδόμηση ουσιαστικών σχέσεων.
Ενθάρρυνση της ευαλωτότητας: Η εκμάθηση του να είμαστε πιο ανοιχτοί και ευάλωτοι με τους άλλους μπορεί να βοηθήσει στην οικοδόμηση βαθύτερων φιλιών και ρομαντικών σχέσεων. Έτσι θα αυξηθούν κι οι πιθανότητες κάποιος να μας δει μη χρηστικά αλλά ως ένα συνοδοιπόρο στη ζωή.
με επιλεγμένες αναφορές από Guardian, Economist
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το επαγγελματικό (πέραν των ωρών εργασίας) κ το οικονομικο ζήτημα όμως δεν τα έθιξες καθόλου, λες κ δεν παίζουν ρόλο.
Όταν υπάρχει εργασιακή αβεβαιότητα, έχεις άγχος για τα οικονομικά, όταν προσπαθείς για επαγγελματική εξέλιξη κ παράλληλα επιδιώκεις οικονομική ανεξαρτησία, πόσο εύκολο είναι κ πόση διάθεση κ ενέργεια έχεις για να δώσεις χρόνο σε άλλα πράγματα?
Ίσως τα social media να μην είναι η αιτία, αλλά ένα coping mechanism όλων αυτών που βιώνουμε σημερα.
Επίσης, αυτό με τον κορονοιο που μπαίνει ως αίτιο σχεδόν στα πάντα, τι φάση? Εγώ σχεδόν το έχω ξεχάσει. Τόσο πολύ εχει επηρεάσει πια?
Καθώς τα εμπόδια για τις γυναίκες που μπορούν να συντηρήσουν τον εαυτό τους έχουν μειωθεί, βρίσκουν πιο εύκολο να βγουν από κακές σχέσεις ή να αρνηθούν να εισέλθουν σε αυτές εξαρχής.
Δηλαδή, ακόμα και όταν οι γυναίκες έχουν, λίγο-πολύ, τακτοποιήσει τα επαγγελματικά και οικονομικά ζητήματά τους, αρκετές επιλέγουν τη μοναχικότητα.
Ακριβώς!
Συμφωνώ απόλυτα!
Για το πρώτο που αναφέρει διαφωνώ εντελώς, τα σοσιαλ μίντια δεν είναι ο λόγος αλλά το σύμπτωμα, καταφεύγουμε στα σοσιαλ επειδή “αποτύχαμε” στην πραγματικότητα ή επειδή είναι μια οδός της τεμπελιάς για γνωριμίες κτλπ. Επίσης το φλερτ στις μέρες μας δεν νομίζω να είναι το ίδιο με το παρελθόν, το υποψήφιο ταίρι περιμένει να έχεις τα πάντα και είναι πιο επιλεκτικό με υψηλότερα στάνταρ τα οποία κατεβάζουν τις πιθανότητες για επιτυχές “ζευγαρωμα” και εννοείται η ανεξαρτητοποίηση της γυναίκας αλλά και γενικός, πλέον όλοι μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας καθώς και μόνο ένα άτομο μπορεί να φέρει βόλτα ένα σπίτι, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εδώ έχουμε 2 κατηγορίες, τους ανθρώπους που είναι μόνοι από επιλογή κι εκείνους που βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση ενώ δεν το θέλουν. Οι μεν υπερασπιζονται το δικαίωμα στην μοναξιά και οι δε κάνουν πόλεμο στο φεμινισμο και την αναγνώριση δικαιωμάτων στις γυναίκες.