Σταχυολογήσαμε το σχόλιο της A Pretty Mess σε μια συζήτηση που προέκυψε εξ αφορμής ενός ερωτήματος για την ευθύνη των γυναικών, το victim blaming και την εξουσία (εδώ).
__________________
Η ευθύνη πάει πράγματι πακέτο με την εξουσία και τη δράση. Εξουσία (όχι κυριαρχία) σημαίνει εύρος επιλογών. Όσες περισσότερες οι επιλογές δράσης τόσο μεγαλύτερη η εξουσία. Και όσο μεγαλύτερη η εξουσία τόσο μεγαλύτερη και η ευθύνη. Η εξουσία υπάρχει μόνο ασκούμενη και μόνο μεταξύ ελεύθερων υποκειμενων. Αν μιλάμε για ανελεύθερες καταστασεις, μιλάμε για κυριαρχία. (Αυτά τα λέει ο φουκό, όχι η pretty mess).
Το να προσέχεις απλώς και μονο επειδή είσαι γυναικα (*disclaimer: ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ) δεν είναι ακριβώς επιλογή, τουλάχιστον όχι ελεύθερη. Είναι επιλογή που δε βασίζεται σε συγκατάθεση, αλλά σε φόβο. Και επιλογή βασει φόβου είναι ΔΡΑΣΗ ΥΠΟ ΑΠΕΙΛΗ: δράση μεν, δεσμευμένη/εξαρτημένη (και μάλιστα σχεδόν απολύτως) δε.
Σχόλια σαν αυτά που αναφερεις (δεν εννοώ εδώ μεσα) είναι πλάγιες γλωσσικές (και μαζί πολιτικές) πράξεις: κατηγορούν ρωτώντας. Δεν αποδίδουν ευθύνη για να αναγνωρίσουν εξουσία στις γυναίκες. Καμιά εξουσία δεν παίρνεις όταν αντιλαμβάνεσαι την κακοποίησή σου π.χ. ως προσωπική σου αποτυχία (!!!). Αποδίδουν ευθύνη:
1) για να διατηρήσουν τυχόν μια ψευδαίσθηση ελεγχου: ότι αν βρισκόντουσαν στη θέση της γυναίκας που θέτουν απέναντι, εκείνες θα έβρισκαν τον τρόπο να αποφύγουν όσα δεν απέφυγε αυτή
και
2) καταλήγουν να ασκούν οι ίδιοι/ες που μιλούν έτσι μια/κάποια (μικρο)εξουσία: φέρουν τη γνωση του πώς πρέπει να σκέφτεται μια γυναίκα για τον εαυτό της και πώς να αυτοπειθαρχεί για να μην κακοποιηθεί π.χ.
Και κάπως έτσι, είναι σαν να λέμε ότι η γυναίκα έχει θεωρητικά την ελευθερία της επιλογής, αλλά μόνο αν επιλέξει σωστά. Αν όχι, τότε η ελευθερία γίνεται τεκμήριο ενοχής και αφορμή για υπενθυμίσεις αυτο-συγκράτησης (γενικότερης, αλλά και εκείνης της ειδικότερης που δεν επέδειξε και την οποία αν είχε επιδείξει θα είχε γλιτώσει). Και όσο εμείς κάνουμε ταυχδακτυλουργικά για να βγουν οι γυναίκες ένοχες με κάθε τρόπο (ακόμη κι αν δεν το θέλουμε, και ακόμη κι αν δε μας περνάει καν από το μυαλό ότι το κάνουμε αυτό, έστω και παραπλεύρως), μετατρέπουμε παράλληλα και τους θύτες από δράστες σε ατυχήματα. Τους ξεπλένουμε δηλ. Αφού απ-εστιάζουμε: δεν είναι το πρώτο πράγμα προς το οποίο γυρνάμε τα μάτια ή τα δαχτυλα μας (όπως θα έπρεπε να είναι δηλ).
Ουσιαστικα δε μιλάμε για αναγνωριση της εξουσίας των γυναικών, αλλά για κοινωνικό έλεγχό τους μέσω της ντροπής και της ενοχής. Και αυτό πέρα από βλακεία, είναι και ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο οι γυναίκες μένουν εντός κακοποίησης. Αφού έτσι κι αλλιώς ο εξω κόσμος μοιάζει πιο πολύ με λύκο νηστικο που λεει κι ο αγγελάκας. Δεν είναι η υπενθυμιση που μας λείπει. Η έμπνευση είναι που μας λείπει μπας και δούμε ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει και λίγο πιο ωραίο μέρος περα από αυτόν που είδαμε ήδη. Να νιώσουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να εμπιστευόμαστε χωρίς να φταίμε για το αν ο άλλος θα πάρει την εμπιστοσύνη που του δείξαμε και θα την γαμήσει. Να νιώσουμε ότι μπορούμε να ορίσουμε κι εμείς μαζί το πότε και το πώς θα μας στηρίξει ο/η εκάστοτε που θέλει να μας στηρίξει. Και ότι δεν είμαστε υποχρεωμένες ξερω’γω να δεχτούμε την όποια στήριξη μπορεί μεν να είναι καλή για εσας, εμείς όμως μπορεί να φτύνουμε και αίμα μέχρι να τα βγάλουμε περα μαζί της και με το τι μας κάνει υπογείως. Λες και η x εμπειρία μας χρειάζεται να εμπίπτει στο πρώτο πρώτο σενάριο που σας ήρθε στο νου ακούγοντας και βλέποντας τα πανω πάνω. Ή λες και χρειάζεται να δώσουμε εξηγήσεις και να υπερασπιστούμε το πώς επιζήσαμε ή το πώς τα βγάλαμε περα. Λες και δεν αρκεί που το κάναμε απλώς. Την έμπνευση τη χρειαζόμαστε για να δούμε ότι υπαρχει κι άλλος τρόπος να σχετιστούμε πέρα από τις γρήγορες ταξινομησεις, και τις εύκαιρες κατηγορίες. Δεν τη θελουμε δηλ για να περάσουμε από το τραύμα στην κανονικότητα, δεν τη θέλουμε για να γίνουμε καλύτερες ΠΑΡΑ το τραυμα. Την έμπνευση τη θέλουμε για να δουμε ότι ειμαστε ό,τι είμαστε ΜΕΣΑ από το τραυμα, και ότι δεν υπαρχει τίποτα σ αυτό που να επισύρει ενοχή. Και ότι δεν είναι πια και τόσο ανώμαλο που συνεχίζουμε να ζουμε να διεκδικούμε να επιθυμούμε να ερωτευόμαστε .
Από την- A pretty mess
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
η prettymess είναι η φιλόσοφος του ampa.
σ ευχαριστούμε. ❤️
On my feet clapping hard!!! Το είχα διαβάσει το σχόλιο και είχα σκεφτεί ότι πρέπει να διαβαστεί από όλες μας. Όλη η αλήθεια σε μερικές παραγράφους.
(α σας ευχαριστώ.. να απολογηθω με την ευκαιρία και για τη συναισθηματική φόρτιση των τελευταίων γραμμών, οι οποιες είναι κάπου ενδιαμεσα στο: i don’t know what i want, but i know how to get it… ξύπνησε ο sid vicious μέσα μου) αν μπορώ να προσθέσω κάτι: αν με έναν τρόπο η ρητορική της απόδοσης ευθυνών μπορεί να λειτουργήσει για την αναγνωριση εξουσίας στις γυναίκες, αυτός ο τρόπος θα ήταν η συν-ενοχή. Και τη συνενοχή εδώ δεν την εννοώ μόνο ως αναγνωριση των συλλογικων ευθυνών, αλλά και ως πολιτική πράξη, ως έμπρακτη συμμετοχή στη διάλυση της κανονικότητας που επέτρεψε την κακοποίηση:… Διαβάστε περισσότερα »
Σε αγαπώ!! Ήθελα κι εγώ να γράψω κάτι παρόμοιο. Φυσικά ούτε στο ελάχιστο δε θα μπορούσα να πλησιάσω το σχόλιο σου pretty mess . Έτσι νιώθω κι εγώ με τα “πρόσεχε” και πολύ περισσότερο με τα “ας προσεχες”. Και μιλώ μέσα από το χορό κι όχι απ’ έξω. Σε ευχαριστώ από καρδιάς που έβαλες τις κατάλληλες λέξεις ,σε σκέψεις που έχω κάνει κατά καιρούς.
Να πεταχτώ σαν την τσουτσου και να υπενθυμίσω τις βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις (κατά την αποψαρα μου) που είχαν δει το φως της δημοσιότητας προ ετών σχετικά με το ότι ο Φουκό βιαζε ανηλικα, ίσως γνωρίζεις περισσότερα σχετικά, πάντως είναι πλέον γνωστόν ότι πολλοί πεοφοροι καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, στοχαστες και γενικά ανήσυχοι πνευματικά και σεκσουαλικα αρσενικοί χρειάζονται την επιβολή, την κυριαρχία και την κακοποίηση άλλων ανθρώπων ή ζώων για να εμπνευστούν και να μεγαλουργήσουν. Οι πιο γνωστοί φιλόσοφοι είναι άνδρες και πάρα πολλοί από αυτούς μισογύνηδες. Και για αυτό είμαι πολύ επιφυλακτική όταν ένας άνδρας σκέπτεται, αναλύει και αναφέρεται στην εξουσία,… Διαβάστε περισσότερα »
τις ξερω τις φήμες, δεν γνωριζω για το αν και ποση βάση εχουν, δεν το έχω ψάξει. περα από αυτό, η (συγκεκριμενη) άποψή μου δεν είναι τόσο βασισμένη στον φουκό, όσο κυρίως στην εμπειρία μου: στο πώς μου έχει γαμήσει το μυαλό το να μου λένε χίλιες φορες και με χίλιους τρόπους τι θα έπρεπε να είχα κάνει για να γλιτώσω. Κι αυτό, δυσκολεύομαι πολύ να το δω ως ‘πρόληψη’, το έχω αντιθέτως συχνά αισθανθεί ως ‘εγκατάλειψη’. Φιλοσοφικά το πόιντ ξεφεύγει αρκετά του φουκό, αντλεί περισσότερο σε μεταφεμινστική κριτική (κυρίως judith butler, και λίγο sara ahmed). Ο φουκό μπήκε στη… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι αυτό που μας θεωρούν τα θηλυκά εκ προοιμίου μαλακισμενα. Η έκφραση της οποίας αποψαρας τρίτου ατόμου δεν αποτελεί πρόληψη, γδφ, κατά τα λοιπά η ίδια μου η μαμά προσφάτως μου υπενθύμισε ότι εγώ τον είχα διαλέξει τον κακοποιητη μου ως σύντροφο και πατέρα του παιδιού μου και φυσικά υπονοούσε ότι εγώ έφταιγα που έτρωγα το ξύλο. Το ότι προσέχω 590 κιλά περισσότερο από ότι ένας πεοφορος και στον δρόμο, και στο κρεβάτι και στις διασκεδάσεις αλλά και ως δρομέας εκεί έξω μόνο και μόνο επειδή είμαι και δείχνω γυναίκα είναι πράξη καταπίεσης και παραβίασης του όλου μου του είναι,… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ ρε κορίτσια όλους μου τους καφέδες στην υγεία σας!
Τις προάλλες ήμουν στο χωριό με την μαμά μου και ήρθε και κάθισε μαζί μας στο παγκάκι μια ηλικιωμένη κυρία 85 ετών (σε πολύ καλή κατάσταση) που γύριζε από τα ψώνια. Σχεδόν έκλαιγε, περιγράφοντας την πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση της κόρης της με δύο παιδιά φοιτητές, αυτή αναπληρώτρια καθηγήτρια γύρω στα εξήντα (σύνταξη ούτε με το κυάλι), μιας και τα μεγάλωσε χωρίς οικονομική βοήθεια από τον πρώην άνδρα της που δεινοπάθησε η ίδια μέχρι να τον χωρίσει. “Την έδερνε τα πρωινά και όταν τον χώρισε, απειλούσε να της πάρει τα παιδιά ενώ δεν έχει δώσει φράγκο για αυτά, πόσες φορές… Διαβάστε περισσότερα »
.”Εσύ (σε εμένα) γιατί δεν παντρεύεσαι; Περνάν τα χρόνια…”😭