Ακριβώς μία εβδομάδα από την είδηση της αυτοκτονίας της Kailia Posey, ανήλικης εστεμμένης και παιδιού των αμερικανικών διαγωνισμών ομορφιάς, τα πρωτοσέλιδα των tabloids και τα αφιερώματα των sites επιμένουν στους ίδιους ηλίθιους click bait τίτλους: “Γιατί έβαλε τέλος στη ζωή της η Kailia;”, “Τα είχε όλα και προτίμησε τον θάνατο: το σκοτεινό μυστικό της”, ¨Τι συνέβη στην ανήλικη βασίλισσα ομορφιάς”.
Φυσικά, οι ερωτήσεις είναι βαθιά υποκριτικές και οι απαντήσεις βρίσκονται στην εξαντλητική ζωή της Kailia και του κάθε νηπίου κοριτσιού που πριν ακόμη βγάλει δόντια, υποχρεώνεται να βάφεται, να φορά πανάκριβες στολές, να του φτιάχνουν τα μαλλιά, να το αναγκάζουν να φορέσει τακούνια, πριν καλά – καλά μάθει να περπατάει.
Όταν η μητέρα της ζητά ιδιωτικότητα και σεβασμό στο οικογενειακό πένθος και τη μεγάλη απώλεια, προφανώς γνωρίζει ότι τα ερωτήματα των tabloids απευθύνονται πρωτίστως σ’ εκείνη. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, η ίδια μητέρα, όπως και πάρα πολλές άλλες που συμμετέχουν ένθερμα σε αυτά τα ανήλικα ράλι ομορφιάς, επιζητούσε μανιωδώς τη δημοσιότητα μέσω της κόρης της, τις σερί νίκες, τις πάμπολλες συμμετοχές σε παιδικούς διαγωνισμούς ομορφιάς και ριάλιτι παρόμοιου περιεχομένου.
Επίσης, η ερώτηση απευθύνεται συλλογικά στην αμερικανική κοινωνία που, από τη μία ευλογεί την παρθενία και τις αμβλώσεις, κι από την άλλη από το 1912 (!) στηρίζει με πάθος αυτόν τον εμετικό θεσμό σεξουαλικοποίησης βρεφών και νηπίων και απολύτως κανονικοποιημένης παιδοφιλίας…
Το “Toddlers and Tiaras” του τηλεοπτικού δικτύου TLC δεν ήταν απλώς ακόμα ένα προϊόν της trash tv. Από το 2009 μέχρι το 2016 -με κάποιες ενδιάμεσες διακοπές, λόγω σκανδάλων, νομικών ζητημάτων και άλλων παράπλευρών ποινικών αδικημάτων- δημιούργησε φουρνιές ολόκληρες ανήλικων κοριτσιών που στην συνέχεια “τάισαν” τα απανταχού Καλλιστεία των πολιτειών της Αμερικής και μία παραβιομηχανία θεάματος που βγάζει χρήμα από τη νομιμοποιημένη κακοποίηση παιδιών.
Ο θάνατος της Posey, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό, ήταν το σοβαρότερο ξέσπασμα σε ό,τι αφορά τα κορίτσια της γενιάς της που συμμετείχαν σε όλο αυτό το κακοφορμισμένο πανηγύρι που ξέβρασε αρκετά κορίτσια με σοβαρά ψυχικά προβλήματα, αλισβερίσια με τον νόμο, εμπλοκές με τα ναρκωτικά και την πορνεία και άλλα.
Πριν από μερικά χρόνια είχε αποκαλυφθεί ότι μία άλλη μικρή εστεμμένη, η Alana June, πρακτικά δούλευε μέσα σ’ αυτό τον φαύλο κύκλο προκειμένου να πληρώνει τις ανάγκες της μητέρας της για ναρκωτικά, αξίας άνω των 2000 δολαρίων τον μήνα, ενώ μια άλλη η Brooke Breedwell, χρόνια τώρα έχει μετατραπεί σε μία από τις πιο σοβαρές πολεμίους του “θεσμού”.
Η Breedwell σταμάτησε νωρίς. Ή τουλάχιστον σταμάτησε όταν το ζήτησε από τους γονείς της, λέγοντας τους ότι κουράστηκε. Μέχρι τότε είχε βγάλει αρκετά χρήματα, ώστε να εξασφαλίσει καλές ενήλικες σπουδές στο κολέγιο Bailor και να απομακρυνθεί –σχεδόν ακαριαία- από τον κόσμο της πλαστικής ομορφιάς, στον οποίο την έβαλαν, χωρίς ποτέ να ρωτήσουν τη γνώμη της.
Παρά τις ενστάσεις, τις διαμαρτυρίες ακτιβιστών και φεμινιστριών το trash πανηγύρι των παιδικών καλλιστείων συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, μέχρι να πάψει να υπάρχει προσφορά και να απαλειφθεί η ζήτηση. Δηλαδή, ποτέ.
Η Breedwell, 32 ετών σήμερα, τελευταία φορά μίλησε σε ΜΜΕ το 2020. Πρακτικά δεν θέλει να θυμάται τίποτα από εκείνη την περίοδο της ζωής της. Ατέλειωτες ώρες πασαρέλας, αμέτρητα ραντεβού για σολάριουμ, κομμώσεις, στολές, εφαρμογές ειδικής μασέλας για να μη φαίνονται στις φωτογραφήσεις τα δοντάκια που συνήθως λείπουν από κάθε παιδάκι σ’ αυτές τις ηλικίες.
Εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και πριν από δύο χρόνια δήλωνε με πάθος ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να εξαναγκάζεται σε κάτι τέτοιο. Μάλιστα, χωρίς κανένα δισταγμό, όταν ρωτήθηκε σχετικά η Breedwell δεν δίστασε να κατηγορήσει ευθέως τη μητέρα της για το ότι την έσπρωξε σε αυτόν τον κόσμο σε μια ηλικία που η ίδια ήθελε απλώς να παίζει με τους φίλους της και σίγουρα όχι να κάθεται ακίνητη σε έναν θάλαμο σολάριουμ για να αποκτήσει χρώμα καλλιστείων.
«Από τότε που ήμουν 3 ετών η μητέρα μου με πίεζε να είμαι τέλεια. Σίγουρα, όμως, δεν θα μπορούσα να ικανοποιώ τις δικές της ανικανοποίητες επιθυμίες για πάντα. Όταν ήμουν 5 ήθελα απλώς να παίζω με φίλους και να ψάχνω για σκουλήκια παίζοντας στη λάσπη. Ήμουν αγοροκόριτσο και ήθελαν να με κάνουν πριγκίπισσα. Αλλά εγώ σίγουρα δεν ήθελα να υποφέρω και να ξεσπάω σε κλάματα κάθε φορά κάποιος προσπαθούσε να μου βάλει μάσκαρα στα μάτια και να με αναγκάζει να χαμογελάω με το ζόρι για όση περισσότερη ώρα γινόταν. Ήμουν παιδί. Καμιά μητέρα δεν πρέπει να το κάνει αυτό στο παιδί της», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Η αναφορά της νεαρής γυναίκας στο πάθος της μαμάς της είναι ενδεικτικό. Όλο αυτή η κούρσα φρίκης είναι κυρίως ζήτημα των μητέρων. Είτε ως προβολή και απωθημένο για κάποιο τίτλο ομορφιάς που οι ίδιες δεν απέσπασαν ποτέ, είτε ως μέσο πλουτισμού.
Από τη μία η σεξουαλικοποίηση αυτών των κοριτσιών από τόσο τρυφερή ηλικία σε συνδυασμό με τους ανελέητους ρυθμούς στους οποίους καλούνται να εργαστούν προκαλούν ένα είδος μη αναστρέψιμου μαρασμού
Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια οι οικογένειες είναι που χρεώνονται μέχρι τον λαιμό, ζώντας ακόμα και σε τροχόσπιτα, προκειμένου να αντέχουν το βάρος της ανήλικης… υπερπαραγωγής, αλλά και για να μετακινούνται εύκολα από Πολιτεία σε Πολιτεία, προκειμένου να συμμετέχουν σε κάθε πιθανό διαγωνισμό που συνήθως διεξάγεται κάθε Σαββατοκύριακο.
Αξίζει επίσης να σημειωθεί ένα αυτονόητο που, τεχνηέντως παραλείπεται απ’ όλα τα αφιερώματα, ακόμα και τα εξαιρετικά επικριτικά, σ’ αυτού του είδους τους διαγωνισμούς ομορφιάς: σχεδόν ποτέ δεν γίνεται αναφορά στο κατά πόσο αυτές οι διοργανώσεις αποτελούν σημείο συνάντησης των απανταχού παιδόφιλων.
Η παράλειψη είναι προφανώς σκόπιμη: όσο δεν ενοχλείται επισήμως ο Νόμος και οι αρχές, οι διοργανώσεις μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους υπό φαινομενικό καθεστώς νομιμότητας. Και επίσης υπάρχει το τραγικό προηγούμενο της άγρια δολοφονημένης Τζον Μπενέτ Ράμσι και κανείς δεν θέλει τέτοιους συνειρμούς.
Σε κάθε περίπτωση, τα χρήματα της νίκης μιας ανήλικης σε τέτοιους διαγωνισμούς, δεν είναι πάντα σπουδαία, ωστόσο, υπάρχουν και τα συμβόλαια με μεγάλες εταιρείες που συμμετέχουν ως χορηγοί σ’ αυτόν τον παραλογισμό, αλλά και το networking που αναπτύσσεται στο παρασκήνιο των ανήλικων καλλιστείων: διαφημιστικά, φωτογραφίσεις για περιοδικά, συμβόλαια με εταιρείες παιδικών ρούχων – ένας τίτλος, έστω και μικρός για αρχή, μπορεί να πάει μία 5χρονη πολύ μακριά.
Κυρίως, όμως, μπορεί να τη φτάσει στην εξουθένωση, ψυχική και σωματική, ακριβώς όπως αυτή από την οποία εικάζεται ότι υπέφερε για χρόνια η Posey.
«Κέρδισε αμέτρητα στέμματα και τρόπαια, αφού διαγωνιζόταν στα καλλιστεία σε όλη της τη ζωή… Το ιδιαίτερα αναγνωρισμένο ταλέντο της ως ακροβάτισσα είχε ήδη οδηγήσει σε επαγγελματικές προτάσεις για δουλειά σε περιοδείες και πρόσφατα είχε επιλεγεί να γίνει μαζορέτα στο γυμνάσιό της», αναφέρει η ανακοίνωση της οικογένειάς της στα social media.
Διαγωνιζόταν σε καλλιστεία σε όλη της τη ζωή – σωστά, γιατί να θέλει να πεθάνει; Όπως πριν από λίγο καιρό είχε παρατηρήσει ολόσωστα ο ψυχαναλυτής και σύμβουλος σε θέματα ψυχικής υγείας ανηλίκων, Allan Schwartz, από τη μία η σεξουαλικοποίηση αυτών των κοριτσιών από τόσο τρυφερή ηλικία σε συνδυασμό με τους ανελέητους ρυθμούς στους οποίους πρέπει να εργαστούν προκαλούν ένα είδος μη αναστρέψιμου μαρασμού, που αν δεν γίνει εγκαίρως αντιληπτός μπορεί να οδηγήσει τις ανήλικες ακόμα και σε αποφάσεις αυτοκτονίας…
Μετά από τέτοιες μοιραίες καταλήξεις θα περίμενε κανείς έναν αναστοχασμό, μία βαθύτερη έρευνα για το πώς και πού τελικά καταλήγουν τα κορίτσια των παιδικών καλλιστείων. Δυστυχώς, είναι όντως πολλά τα λεφτά για τέτοιες ευαισθησίες. Οι καπιταλιστικές δομές αυτής της αμερικανικής trash επιχειρηματικότητας επιτάσσουν συγκεκριμένη κερδοφόρα πορεία, από τα κορίτσια που, χωρίς καν να ρωτηθούν, βρέθηκαν να περπατάνε σ’ αυτούς τους “δρόμους”.
Δύο -τουλάχιστον- θάνατοι μέχρι σήμερα (η δολοφονία της Ράμσι και η αυτοκτονία της 16χρονης Posey) δεν θεωρούνται καν στατιστικώς ικανοί για να τερματιστεί ο εγκληματικός θεσμός του. Παρά τις ενστάσεις, τις διαμαρτυρίες ακτιβιστών για τα δικαιώματα των παιδιών και φεμινιστριών για την αντικειμενοποίηση ανήλικων κοριτσιών το trash πανηγύρι των παιδικών καλλιστείων συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, μέχρι να πάψει να υπάρχει προσφορά και να απαλειφθεί η ζήτηση. Δηλαδή, ποτέ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
