Δημήτρης Σταρόβας για Super Mammy: Θα απολογούμαστε και για την αναπνοή μας

Πώς γίνεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να σου φωνάζει ότι κάτι πάει στραβά μ’ αυτό που κάνεις και εσύ να μην ακούς; Ακόμα πιο απλά: πώς γίνεται να σου λένε ότι αυτό στο οποίο εμμένεις πληγώνει και εσύ να λες “μα το κάνουν και στο εξωτερικό”;

Για ό,τι έχει να κάνει με το Super Mammy τα έχουμε πει. Έχει, όμως αξία ο τρόπος που επιλέγουν να υπερασπιστούν αυτό το τηλεοπτικό προϊόν όσοι εργάζονται -γιατί αυτό κάνουν: εργάζονται- σ’ αυτό.

Ας πούμε, προχθές, ο Δημήτρης Σταρόβας, ο οποίος συμμετέχει στη σειρά, εξήγησε χαρακτηριστικά:

«Είναι αγγλικό φορμάτ που παιζόταν στο BBC, πολυβραβευμένο. Είναι η πρώτη φορά με ζωντανό κοινό στην Ελλάδα και μου αρέσει γιατί έχει τροποποιηθεί στοχευμένα για να έρθει στο ελληνικό χιούμορ. Ο Μάρκος είναι εξαιρετικός οικοδεσπότης κι εργοδότης».

Επίσης, πρόσθεσε και με αφορμή τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από τα rape jokes και το εν γένει κακοποιητικό χιούμορ του φορμάτ: «Άκουσα διάφορα περί παλιού χιούμορ. Ας μας πει κάποιος ποιο είναι το χιούμορ του 2022 να ξέρουμε με αυτήν τη λογική. Είμαστε σε μία εποχή που αρχίζω και κουράζομαι και εκνευρίζομαι. Έχουμε χάσει κάθε μέτρο, ο καθένας λέει ο,τι θέλει, απολογούμαστε μέχρι και για την αναπνοή μας. Ο κόσμος είναι φοβισμένος, λες και δεν έχουμε προβλήματα».

Βήμα προς βήμα η κατάσταση πάει ως εξής:

• Το ότι η σειρά παιζόταν στο BBC δεν αποτελεί διαπιστευτήριο ποιότητας. Επίσης, η προσαρμογή ξένων format στα ελληνικά δεδομένα είναι μια υπόθεση δύσκολη και περίπλοκη, που λίγες φορές έχει υπηρετηθεί με συνέπεια, ακρίβεια και με ποιοτικό αποτέλεσμα. Επίσης, είναι μια ένδειξη της βαριάς φτώχιας της ελληνικής τηλεόρασης στον τομέα της μυθοπλασίας. Φτώχια δημιουργική, αλλά και κάποτε φτώχεια κυριολεκτική. Είναι άλλα τα budget για τις πρωτογενείς, πρωτόλειες δημιουργικές προσπάθειες -πολύ πιο υψηλά, δηλαδή- και άλλα για τα adaptations.
• Το χιούμορ του 2022 είναι έξυπνο, αφού λοιπόν πρέπει να απαντηθεί αυτό. Μπορεί να είναι τρυφερό, μπορεί να είναι κυνικό, μπορεί να είναι ιδιαίτερο, σίγουρα δεν μπορεί πια να είναι κακοποιητικό και να στηρίζεται στις μειονότητες, στην εξωτερική εμφάνιση, στον σεξουαλικό προσανατολισμό και σε όποια άλλη ιδιαιτερότητα που “υπογράφει” ανθρώπους ή ανθρώπινες ομάδες.

[Αστερίσκος: κάπου εδώ να πούμε ότι είναι αλλοπρόσαλλα στενάχωρο το γεγονός ότι σ’ αυτή τη σειρά παίζουν άνθρωποι που έχουν βιώσει και γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει bullying, διαπόμπευση, καρικατουροποίηση και περιθωριοποίηση στην πραγματική τους ζωή. Το γιατί επιλέγουν να υπηρετήσουν ένα προϊόν με τέτοια υλικά, είναι μια άλλη συζήτηση].

• Η κούραση και ο εκνευρισμός συνήθως προέρχονται από άτομα ή ομάδες εργασίας που ζουν εκτός τόπου και χρόνου. Που αρνούνται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Που δεν “ακούν” την εποχή και επιμένουν σε κάτι που προκαλεί πόνο και τροφοδοτεί τις διακρίσεις και τον διχασμό.
• Κανένα μέτρο δεν έχει χαθεί. Ίσα – ίσα, τώρα το βρίσκουμε και κάποιοι είμαστε απερίγραπτα ευτυχισμένοι και περήφανοι γι’ αυτό, ακόμα κι αν ζορίζει εμάς τους ίδιους. Ναι, η πολιτική ορθότητα για πολύ κόσμο μπορεί να είναι μεγάλος βραχνάς. Οι ποιότητες, όμως, κρίνονται απ’ όσους έχουν αποφασίσει να κάνουν το έξτρα βήμα για να γελάνε όλοι με το αστείο.
• Κανείς δεν καλείται να απολογηθεί για τον αέρα που αναπνέει. Ούτε καν αν ο αέρας που εκπνέει είναι δύσοσμος. Σίγουρα, όμως, καλείται να ακούσει την καλόπιστη κριτική που τού ασκείται. Το όποιο άλλο είναι κοινωνική αδιαφορία, για να μην πούμε, ασθένεια βαριά, δηλαδή.
• Όλα τα άλλα περί “φοβισμένου κόσμου” και “προβλημάτων” είναι λίγο θολά. Ποιος κόσμος είναι φοβισμένος; Αν φοβάται ο κόσμος που μέχρι χθες ασύδοτα και αδιάντροπα γελούσε με τα προβλήματα των άλλων, με τις ιδιαιτερότητες των άλλων, με τα τραύματα των άλλων, τότε, ναι, όντως έχουμε προβλήματα.
• Τα άλλα περί εργοδοσίας, συνεργασίας και φιλοξενίας είναι προσωπικές απόψεις και εμπειρίες. Και ως γνωστόν, η εμπειρία δεν μεταβιβάζεται. Καλά να περάσουν όλοι, αλλά να μην τρελαθούμε κιόλας. Θα αρκούσε ένα “συγνώμη, λάθος, τροποποιούμε” και δεν θα είχαμε να συζητάμε τώρα. Αντ’ αυτού επιλέχθηκε η προσφιλής οδός που λέγεται “με κυνηγάνε γιατί κάνω επιτυχίες”. Και όχι, δεν είναι καθόλου έτσι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News