Ο παλιός «καλός» σεξισμός του «ένα καλό κορίτσι για σπίτι κι ένα κακό για διασκέδαση» φαίνεται να μην έχει πεθάνει, ακόμη και στην εποχή μας όπου η έμφυλη συζήτηση εξετάζει τις σχέσεις των δυο φύλων υπό πρίσμα αφύπνισης κι ευαισθησίας. Ακόμη περισσότερο, είναι οι άνθρωποι αντικείμενα ώστε να τους μεταχείριζομαστε ανάλογα, χρησιμοθηρικά, στο να κουμπώνουν στις ανάγκες μας και μόνον; Η trad wife σύζυγος («παραδοσιακή» με εισαγωγικά γιατί είναι κάτι διαφορετικό) για το σπίτι κι η μοντέρνα ερωμένη για τα υπόλοιπα. Δυστυχώς όπως φαίνεται υπάρχουν άντρες (όχι όλοι, μη ξαναλέμε τα αυτονόητα) που δεν βλέπουν τις γυναίκες ως ακριβώς ανθρώπους, όχι ισότιμα δηλαδή. Σεξισμός ναι, ο οποίος μαθαίνεται μάλιστα από μικρή ηλικία ώστε μεγαλώνοντας φαίνεται απολύτως αυτονόητος. Και χρησιμοθηρία βεβαίως, «πού θα μου χρησιμεύσει εμένα αυτή;» Λοιπόν ένα άρθρο στο Medium από την συγγραφέα Isolede εξέφρασε ακριβώς αυτό το δίπολο πρόσφατα και με προβλημάτισε: trad wife vs. μοντέρνα ερωμένη.
Η οικονομολόγος και κοινωνιολόγος Εύα Ιλούζ έχει ένα όνομα για αυτό: συναισθηματικός καπιταλισμός.
Γράφει λοιπόν η συγγραφέας: «Μου είπαν κάποτε — στη διάρκεια ενός brunch, μάλιστα — ότι ήμουν «το τέλειο υλικό για ερωμένη, girlfriend material». Γέλασα. Μέχρι που συνειδητοποίησα ότι το εννοούσε ως κομπλιμέντο με ημερομηνία λήξης.
Του άρεσε που είχα απόψεις. Ότι συζητούσα για τον Φουκώ. Ότι μοιραζόμουν τον λογαριασμό, κυνηγούσα την καριέρα μου και συγχρονιζόμουν με τα πειράγματά του και τον ρυθμό τους. Αλλά όταν ήρθε στο θέμα του γάμου, ξαφνικά φαντασιωνόταν κάποια που θα παραιτούνταν από τη δουλειά της, θα έψηνε ψωμί με προζύμι και θα μεγάλωνε τα παιδιά του ως πλήρη απασχόληση.
Προφανώς, μιλούσαμε για δύο διαφορετικές γυναίκες.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Είναι ένα ολόκληρο μοτίβο.
Η οικονομολόγος και κοινωνιολόγος Εύα Ιλούζ έχει ένα όνομα για αυτό:
συναισθηματικός καπιταλισμός.
Οι σχέσεις δεν αφορούν πλέον το κοινό μέλλον — αφορούν τη βελτιστοποίηση του εαυτού. Οι άντρες θέλουν συντρόφους που τους κάνουν να νιώθουν κάτι τώρα, αλλά εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αξίζουν συζύγους που θα τα παρατήσουν όλα αργότερα για τους ίδιους.
Σύγχρονη κοπέλα; Μοντέρνα ερωμένη; Τι σημαίνει ο όρος γι’αυτούς;
- Διασκεδαστική
- Ευέλικτη
- Σέξι
- Σύμφωνη στα μηνύματα αργά το βράδυ και στ’αυθόρμητα ταξίδια.
Παραδοσιακή σύζυγος, από την άλλη;
- Πιστή
- Low maintenance, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις (οικονομικές κυρίως αλλά κι άλλες)
- Έτοιμη για θυσίες.
Το φοβερό; Τα θέλουν και τα δύο!
Σε ένα άτομο, ει δυνατόν.
Η ψυχολόγος Έστερ Περέλ επισημαίνει ότι οι σημερινές σχέσεις υποφέρουν από ένα παράδοξο: οι άνθρωποι λαχταρούν τον ενθουσιασμό και μαζί και τη σταθερότητα.
Περιπέτεια και ασφάλεια. Αναμένεται να είμαστε τα πάντα. Η Παναγία και η πόρνη. Η μούσα και η υπηρέτρια.
Και είναι εξαντλητικό…
Η αισθητική της «παραδοσιακής συζύγου» – μαργαριτάρια, ποδιές κουζίνας, ατμόσφαιρα Stepford Wives – έχει εκραγεί στο διαδίκτυο. [σσ. γράψαμε κι εδώ στο Αμπα αναλυτικά για το κίνημα trad wife] Αλλά μην ξεγελιέστε. Eίναι μια φαντασίωση για άντρες που μεγάλωσαν με πορνό και Pinterest, μεγάλωσαν από εργαζόμενες μαμάδες, εντούτοις «νοσταλγούν» εκείνες που δεν είχαν ποτέ σπίτι. Ρομαντικοποιούν την υποταγή σαν να είναι σέξι, κι όχι ως κάτι δομικό του συστήματος.»
Οι εικόνες στα κοινωνικά δίκτυα το παρουσιάζουν ειδυλιακό για να το ζεις, όμως είναι πράγματι έτσι; Επιπλέον πώς δομήθηκε αυτό το trad wife κίνημα του διαδικτύου σε μια εποχή που επιχειρείται πισωγύρισμα στα γυναικεία δικαιώματα που θυμίζει μια δυστοπία βγαλμένη από το The Handmaiden’s Tale ή την κλασική ταινία The Stepford Wives;
Οπωσδήποτε καθένας και καθεμία μας έχει το δικαίωμα να έχει τα δικά του στάνταρντ στο τι ψάχνει στη ζωή του και δεν κριτικάρουμε αυτό, αλλά την παραδοξότητα, η οποία δεν προκύπτει αυθόρμητα αλλά πολιτιστικά. Βιώνουμε πολιτιστικό πόλεμο στην εποχή των ταυτοτήτων όπου η ανθρώπινη ποιότητα υπόκειται σε διακυμάνσεις ανάλογα με την προστιθέμενη αξία που προσφέρει.
Πόσος σεξισμός χωράει ακόμα όταν επιλέγουμε σύντροφο ζωής;
Είναι αρκετά ανθρώπινο να εκτιμούμε διαφορετικές ιδιότητες στις βραχυπρόθεσμες έναντι των μακροπρόθεσμων σχέσεων, όμως ας πάμε να δούμε κάτι ακόμα.
Πολλές γυναίκες επίσης πιστεύουν ότι οι ιδιότητες είναι αντιθετικές ή ότι θα έπρεπε να είναι. Πόσες μανάδες κάνουν «μαμαδίστικα» πράγματα επειδή «έγναν μανάδες τώρα»; Ιδιαίτερα για πολύ νέες κοπέλες που δεν έχουν βιώσει την πραγματικότητα μη εργαζόμενων μανάδων, η απογοήτευση καραδοκεί. Ενώ η επιλογή γυναικών να εργαστούν μόνο στο σπίτι και να αναθρέψουν παιδιά εμφανίζεται σε όλο το πολιτικό φάσμα κι είναι σεβαστή φυσικά, μια μικρή υποκουλτούρα χρησιμοποιεί τις πλατφόρμες για να προωθήσει τις σκοτεινές ιδέες της alt right. Λειτουργούν σε πλατφόρμες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με εξέχουσα θέση στο X (πρώην Twitter), στο TikTok, στο reddit και στο Instagram με τις φωτογενείς snapshots “ευτυχίας” που ανέφερα στην εισαγωγή. Ενώ ορισμένες trad wives χρησιμοποιούν φεμινιστική ρητορική για να απεικονίσουν το κίνημά τους ως μια ενδυναμωτική επιλογή, μια βαθύτερη έρευνα αποκαλύπτει πιθανές συνδέσεις με τη ριζοσπαστική «λευκή υπεροχή». Η προβληματική φύση της ταυτότητας της trad wife «εκτείνεται πέρα από τους ρόλους των φύλων, ευθυγραμμιζόμενη περιστασιακά με περιεχόμενο ή hashtags φανερά λευκής υπεροχής – σηματοδοτώντας αφοσίωση σε ομάδες μίσους», σημειώνει ο MarK Travers, διδάκτωρ ψυχολογίας, στο Forbes. Η ακροδεξιά προτιμά τη διάχυση του μηνύματος μέσω των γυναικών.
Κάποια στιγμή, και το επιβεβαιώνουν τα γραφεία συνοικεσίων κι οι dating coaches για άντρες, οι πολύ απασχολημένοι άνδρες που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια πιθανότατα χρειάζονται μια σύντροφο που θα αναλάβει τις περισσότερες από τις οικιακές/παιδικές ευθύνες. Τα γνωστά πατριαρχικά δηλαδή, όπως πάντοτε, ώστε οι ίδιοι απερίσπαστοι να κάνουν καριέρα. Γιατί οι προξενητές μας λένε λοιπόν ότι οι άνδρες ζητούν να βγουν με εκπαιδευτικούς όταν ψάχνουν για σύζυγο; Επειδή το επάγγελμα αυτό επιτρέπει μεγάλο διάστημα διακοπών και σύντομο πρωϊνό ωράριο αντί για το εξοντωτικό 9-με-5 όπου επιστρέφεις πτώμα από τη δουλειά αρκετά αργά για να γίνεις φροντιστής. Ώστε επομένως όταν εκείνοι θα επιστρέφουν από τη δουλειά να βρουν τα παιδιά «έτοιμα»: φαγωμένα, πλυμένα, διαβασμένα, άντε να χρειάζονται δυο αγκαλιές και λίγο παιχνίδι πριν τον ύπνο. Αν και μάλλον τα παιδιά θα έχουν κουραστεί ως τότε, παιδιά είναι επομένως η ευθύνη όσο κι η ψυχαγωγία πέφτουν συνήθως στις μητρικές πλάτες.
Νομίζετε όμως ότι οι γυναίκες που θέλουν οικογένεια και καριέρα σε επίπεδο διευθύνοντος συμβούλου είναι καν πρόθυμες να εξετάσουν άνδρες που είναι εκπαιδευτικοί; Συχνά αυτοί οι άνδρες έχουν την ιδανική ζωή για να γίνουν ο κύριος γονέας/φροντιστής – υποθέτω είναι απλώς ανθρώπινο δικαίωμα και διαφορετικά στάδια της ζωής, αλλά το θέμα παραμένει. Πόσος σεξισμός χωράει ακόμα όταν επιλέγουμε σύντροφο ζωής;
με αναφορές από Medium, Forbes
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
«Νομίζετε όμως ότι οι γυναίκες που θέλουν οικογένεια και καριέρα σε επίπεδο διευθύνοντος συμβούλου είναι καν πρόθυμες να εξετάσουν άνδρες που είναι εκπαιδευτικοί;»
Κάποιες θα εξετάσουν και τους εκπαιδευτικούς νομίζω, αλλά πιθανώς αρκετές να μην το κάνουν γιατί θα θέλουν κάποιον άντρα με περισσότερα χρήματα και φιλοδοξίες από αυτές. Σεξισμός υπάρχει και από τις 2 πλευρές. Αρκετές γυναίκες θέλουν έναν άντρα «προστάτη» όμως πολλές φορές η προστασία αυτή περιορίζεται στα λεφτά, όχι στον πατρικό ρόλο, όχι στην συναισθηματική και πνευματική προσφορά.
Οι περισσότερες γυναίκες με τέτοιο επίπεδο καριέρας είναι γρανάζι του συστήματος και μια χαρά υπηρετούν την πατριαρχία.
Βέβαια είναι ένα βήμα…, το πόσους βαθμούς ελευθερίας έχουν οι ευρισκόμενες σε αυτές τις θέσεις αμφίβολο.
Να σας ενημερώσω κι εσάς για να μην μπερδεύεστε, ΔΕΝ υπάρχει αντίστροφος σεκσισμος όπως τον εννοείτε γιατί βρισκόμαστε σε καθεστώς πατριαρχίας. Όσες γυναίκες θέλουν έναν άντρα προστάτη το κάνουν λόγω πατριαρχίας κι όχι λόγω σκατοχαρακτηρα. Αναπαραγαγετε κι εσείς το αφήγημα της γυναίκας χρυσοθήρα χωρίς να αναλογιστείτε τις αιτίες του φαινομένου. Επίσης λόγω πατριαρχίας οι πεοφοροι έχοντας την εξουσία εξουσιάζουν τους πιο αδύναμους όπως οι γυναίκες και τα ανήλικα άμα λαχει να ‘ουμε. Μην μπερδεύεστε, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες δεν μπορούσαμε να ψηφίσουμε κι εσείς τώρα μας γράφετε για αντίστροφο σεκσισμο και ότι αρκετές γυναίκες θέλουν άντρα «προστάτη». Εγώ γράφω «σκ@τα… Διαβάστε περισσότερα »
Σεξισμός επαναλαμβάνω μπορεί να υπάρχει και από τις 2 πλευρές, ακόμα και αν η κοινωνία είναι πατριαρχική. Οι συνέπειες που έχει ο σεξισμός από την κάθε μεριά μπορεί να είναι διαφορετικές, όμως αυτό δεν αναιρεί ότι και οι γυναίκες και οι άντρες μπορεί να επαναλαμβάνουν σεξιστικές προκαταλήψεις, σκέψεις και ιδεολογίες προς πάσα κατεύθυνση και φύλο.
Κι εγώ επαναλαμβάνω ότι αντίστροφος σεκσισμος δεν υπάρχει όπως δεν υπάρχει κι αντίστροφος ρατσισμός. Είναι σαν να ισχυρίζεστε ότι οι Αφροαμερικανοί και οι Αφροαμερικανες υπήρξαν ρατσιστές κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού τους αγώνα κατά της δουλείας επειδή εξεγέρθηκαν εναντίον των λευκών δουλεμπόρων. Και τότε και τώρα το σύστημα εμπορίας ανθρωπίνων σωμάτων έχει στην δούλεψη του άτομα εκ των καταπιεσμένων και καταδυναστευμένων στα οποία δίνει επιλεκτικά εξουσία αρκετή να ελέγχουν και να κουμαντάρουν τους καταπιεσμένους προς όφελος του συστήματος αλλά όχι αρκετή ώστε να μπορούν ανατρέψουν το όποιο σάπιο σύστημα εκ των έσω. Οι γυναίκες μαζικά και συστημικά για αιώνες γαλουχηθήκαμε… Διαβάστε περισσότερα »
Ο σεξισμός που αναφέρετε εσείς είναι σε συστημικό επίπεδο και είναι βεβαίως υπαρκτός. Όμως υπάρχει και ο σεξισμός που εκφράζεται σε ατομικό επίπεδο και η προκατάληψη ή διάκριση βάσει φύλου, ανεξάρτητα από το ποιος την εκφράζει. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει αν χρειαστεί να αναλαμβάνει την ευθύνη για τις απόψεις και την ιδεολογία που φέρει ή για τις αστοχίες που λέει. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Ιστορικά γεγονότα τα οποία ευτυχώς έχουν λάβει την αναγνώριση που τους άξιζε έστω και καθυστερημένα και αφορούν καταπιεσμένες ομάδες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για να πάμε από το ένα άκρο στο άλλο, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ ένα παράδειγμα σας ζήτησα και δεν μπήκατε στον κόπο να μου αναφέρετε ούτε ένα. Εγώ που δεν θέλω αλλά και δεν μπορώ, δεν θα το αναγνωρίσω αλλά γράφτε το έτσι για να υπάρχει, όλο και καποι@ μη προκατειλημμεν@ θα το πιάσει το παράδειγμα από τους όρχεις και θα το κατανοήσει πλήρως.
Κατά τα λοιπά, απλά διαφωνούμε.
Ο σεκσισμος στο παράδειγμα αυτό, κατά την αποψαρα μου, αφορά και πλήττει και πάλι εμάς τις γυναίκες, δλδ οι κάργιες που είναι όμορφες (;) και πετυχημένες (;) είναι τόσο σκατοψυχες που αποκλείουν τα καλοψυχα πτωχα καλόπαιδα κι επιλέγουν αποκλειστικά τους πελουσιους πεοφορους ή αυτούς με την δύναμη. Έτσι στο παράδειγμα αυτό, η γυναίκα είναι το πουτ@νακι που θα σε πουλήσει για μια καλή τσάντα ή ένα ακριβό εξωτικό ταξίδι στην εμπόλεμη Ινδία, «στόχος είναι τα λεφτά». Δλδ η όποια δυνατότητα επιλογής μιας όμορφης (;) και πετυχημένης (;) γυναίκας δαιμονοποιείται στερεοτυπικά και πατριαρχικά την ίδια στιγμή που η πατριαρχία φροντίζει ώστε… Διαβάστε περισσότερα »
περιγράφει ακριβώς τη διαφορά Εταίρας – Συζύγου πριν 2500 χρόνια
More things change, more they remain the same.
Ονομάζεται και πατριαρχία αλλιώς.
Παραδοξότητα δεν είναι το να επιθυμούν αυτά οι άντρες.
Παραδοξότητα είναι εμείς, σα γυναίκες, να μιλάμε εξ ονόματός τους.
Δεν είναι κάποιο καινούργιο φαινόμενο.
Ανέκαθεν τα ίδια επιθυμούσαν, απλά προσαρμόζονται με τα νέα δεδομένα.
Δικαίωμα του καθενός να επιθυμεί ο,τιδήποτε, το αν θα το βρει είναι το δύσκολο (εξ ού και τα γραφεία συνοικεσίων).
όταν διαβάζω τέτοιες … σκέφτομαι.
Πως γίνεται οι στρειτ να μην καταλαβαίνουν τα προνόμια της ετεροκανονικότητας τους και να δημιουργούν τέτοια -λυμένα- προβλήματα για τους ευατούς τους. Σε τι ροζ συννεφάκι φτιαγμένο από ζάχαρη ζούνε?
Θες να είσαι δούλα για τον άντρα σου? Γίνε. Δεν θες να γίνεις δούλα για τον άντρα σου? Μην γίνεις. Νομίζω ως στρειτ γυναίκα του δυτικού κόσμου έχεις την επιλογή. Λίγα πράγματα δεν αλλάζουν στη ζωή, τα υπόλοιπα εφόσον έχεις το προνόμιο τα αλλάζεις.
Δν καταλαβαίνω αυτό με τη διευθύνουσα σύμβουλο κ τον εκπαιδευτικό.
Αφού το επαγγελμα επηρεάζει τον τρόπο ζωής, την επικοινωνία, κτλ. Γτ να είναι θέμα σεξισμού κ όχι συμβατότητας?
Επειδή η διευθύνουσα σύμβουλος δεν ψάχνει κάποιον που θεωρητικά είναι βολικός για δημιουργία οικογένειας πχ, αλλά κάποιον με αντίστοιχη θέση για λόγους κύρους. Αυτό είναι πατριαρχικό.
Δν συμφωνώ ότι συμβαίνει απαραίτητα αυτό. Μπορεί να οφείλεται κ σε κοινό τρόπο ζωής, παρόμοια καθημερινότητα, φιλοδοξίες, κτλ Αν για κάποιον η καριέρα είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής του, μπορεί να έλκεται από άτομα με αντίστοιχο προσανατολισμό. Κ αν δουλεύει πολύ είναι φυσικό οι γνωριμίες που θα κάνει να είναι μέσω της δουλειάς, άρα κ οι πιθανότητες να γνωρίσει σύντροφο, κάποιον με παρόμοια επαγγελματική θέση, αυξάνονται. Τώρα ναι, αν το θέμα είναι να βρει άντρα “κύρους” επειδή έτσι έχει μάθει (ότι ο άντρας πρέπει να είναι “ανώτερος” ή οι “επιτυχημένοι” με τους “επιτυχημενους”) έχει, όντως, πατριαρχική κ ταξική αντίληψη. Θεωρώ,… Διαβάστε περισσότερα »