Λογικά θα έχετε παρατηρήσει το μάγκωμα των περισσότερων Μέσων να πάρουν ξεκάθαρη θέση υπέρ της Άμπερ Χερντ ή εναντίον του Τζόνι Ντεπ. Το αντίστροφο, μάλιστα, φαντάζει πιο εύκολο, πιο λογικό. Γιατί να δείρει ο Ντεπ; Τι ανάγκη είχε; Τα γνωστά πλυντηριακού τύπου ερωτήματα δεν θα απουσίαζαν από μία δίκη που ξεκίνησε λίγο σαν παρωδία, αλλά πλέον ίσως η έκβασή της σημάνει τον θάνατο του #MeToo ή έστω ένα σοβαρότατο πλήγμα στους αγώνες 6 ετών και βάλε…
Ναι, αλλά γιατί; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μεγάλο ποσοστό φεμινιστριών να πάρει θέση; Και επίσης, γιατί διακυβεύονται τόσα πολλά από μία δίκη διάσημων πρώην συζύγων;
Σε ό,τι αφορά το πρώτο η απάντηση πάει κάπως έτσι: η αμφιβολία για μία διάσημη που υποστηρίζει ότι κακοποιήθηκε, θεωρητικά -και στην περίπτωση ψεύδους- εκθέτει σε κίνδυνο όλα τα θύματα και δυνάμει θύματα της διπλανής πόρτας, των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικά στρωμάτων, χωρίς δυνατότητα εκπροσώπησης και χωρίς πολλές ευκαιρίες δικαίωσης. Μία που λέει ψέματα, χαντακώνει δεκάδες, για να το πούμε χοντρικά. Ο σκεπτικισμός και το πισωπάτημα έχει εξήγηση, απλώς δεν είναι εύκολο ούτε να το διατυπώσεις ούτε να το παραδεχθείς.
Επίσης, η Χερντ, σύμφωνα με τον (πατριαρχικό) Τύπο δεν έχει την κλασική εικόνα θύματος. Από μεγάλο μέρος των media θεωρείται “κακό κορίτσι”, χειριστικός άνθρωπος, τουλάχιστον τόσο, όσο κι ο διάσημος πρώην σύζυγός της. Το εύκολο είναι να θεωρήσει κανείς ότι σε μία τόσο τοξική σχέση αναπτύχθηκαν ισάξιες δυναμικές εκδίκησης, κακοποίησης, διάθεσης εξόντωσης ανάμεσα σε δύο προβληματικούς χαρακτήρες.
Όμως, εδώ σημειώνεται η πρώτη ήττα των ακτιβιστριών του φεμινισμού. Ακόμα κι αν επρόκειτο για μία αμφίδρομα κακοποιητική σχέση, η Χερντ κακοποιήθηκε -και ενδεχομένως κακοποίησε- μέσα σε μία εξίσωση εξουσίας. Πολλοί ειδικοί στην ενδο-οικογενειακή βία θα σας πουν ότι η αμοιβαία κακοποίηση είναι ένας πατριαρχικός μύθος και θα σας εξηγήσουν ότι συνήθως ένας είναι αυτός που ασκεί εξουσία, συνήθως ο ισχυρότερος. Ο άλλος απλώς μπαινοβγαίνει σε κύκλους ανοχής και αντεπίθεσης.
Με λίγα λόγια, αυτός που γρονθοκοπούσε τη Χερντ, ασχέτως αν αυτή του ανταπέδιδε, είναι κάποιος διάσημος, δημοφιλής, ισχυρός, πλούσιος, με γνωριμίες και δικτύωση. Η ίδια τι ακριβώς είχε, όταν έμπαινε σ’ αυτή την κουνελότρυπα;
Σε ό,τι αφορά το ερώτημα για τον τρόπο με τον οποίο θα συνεχίσει να λειτουργεί το #MeToo, όχι δεν πρόκειται για υπερβολική εκτίμηση ή για καταστροφολογία.
Απλώς αξίζει να ρίξει κανείς μία ματιά στον τρόπο με τον οποίο στιγμιότυπα της δίκης στα οποία μιλά η Heard γίνονται lip-sync στο Tik-Tok από απολύτως προνομιούχες γυναίκες (influencers, τηλεπερσόνες, και πάει λέγοντας). Ο Guardian επισήμανε προ ημερών τους κινδύνους αυτής της διακωμώδησης και την επέκταση του σε άλλα θύματα.
Στον τρόπο με τον οποίο αποδελτιώνονται από τον Τύπο οι γκριμάτσες, οι κινήσεις της, η όλη συμπεριφορά της κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας. Η Χερντ παρουσιάζεται εδώ και καιρό ως ανέκδοτο, ως κάποια που αξίζει να την περιφρονείς ή να γελάς με αυτήν, τη στιγμή που ο Ντεπ παρουσιάζεται κύριος, επαγγελματικά κατεστραμμένος, θύμα της αγάπης και των παθών του.
Αν αυτό μπορεί να συμβεί σε γυναίκες σαν τη Χερντ και σαν τη Γουντ, αν η αμφιβολία μπορεί όχι απλώς να κρίνει μια δίκη, αλλά να σπείρει ελαφρύ διχασμό και αφωνία στις τάξεις του #MeToo, τότε το τέλος ή στην καλύτερη περίπτωση η ανάγκη μετεξέλιξης είναι δεδομένη.
Αξίζει επίσης να δει κανείς τον τρόπο με τον οποίο εργαλειοποιήθηκε, όπως ολόσωστα αναφέρουν οι New York Times, μία από τις πλέον σιχαμένες στιγμές αυτής της αντιπαράθεσης – ποιος ξεχνά τον ισχυρισμό του Depp ότι η Heard αφόδευσε στο κρεβάτι τους και ποιος θυμάται ότι τελικά υπήρξε κατάθεση ότι όλο αυτό ήταν μια φάρσα που πήγε στραβά;
Κανείς. Το Twitter με τη βλακεία που διέπει τα τρενταρίσματά του εκείνη τη μέρα “αποθέωνε” τα hashtags #AmberTurd (μτφ: #ΣκατοΆμπερ) και #MePoo (παράφραση του #Metoo που σημαίνει #ΕγώΣκατό). Αν δεν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο, λοιπόν, και όντως ήταν μια φάρσα που πήγε στραβά, είναι να ανατριχιάζει όλο το φεμινιστικό κίνημα με τη διεστραμμένη οπτική γωνία των ανθρώπων της υπεράσπισης του Depp. Και απ’ ό,τι φαίνεται η επιχείρηση της σύνδεσης του ονόματος της Heard με τα κόπρανα ήταν μία συντονισμένη εκστρατεία εναντίον της μέσω αρκετών τρολοπροφίλ στο Twitter.
Άμοιρη ευθυνών δεν είναι, αλλά η δολοφονία χαρακτήρα που της επιφυλάχθηκε πριν την οποιανδήποτε απόφαση, είναι απολύτως προβληματική. Ακόμα και αν η Χερντ είναι ένοχη, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται εδώ και περίπου δύο χρόνια δημιουργεί ένα προβληματικό προηγούμενο: μέχρι να αποδειχθεί η ενοχή του όποιου άλλου θύματος θα έχει πρώτα κακοποιηθεί σοβαρά και ανεπανόρθωτα από τα δικαστήρια των social media και των fans του εκάστοτε διάσημου.
Ναι, αλλά γιατί η δίκη αυτών των δύο επηρεάζει το #MeToo;
(Κοινώς, αν αυτά τα παθαίνει κάποια διάσημη, αν οι ομόφυλες γυρίζουν διακριτικά την πλάτη, λόγω αμφιβολιών σε μία τέτοια γυναίκα, τότε τι να περιμένουν όλες οι άλλες;)
Ζούμε στην καρδιά μίας εξόχως αντιδραστικής περιόδου, όπου το #MeToo έχει καταφέρει πολλά: φυλάκιση κατά συρροήν βιαστών όπως ο Γουάινστιν, διασυρμό του παλαιού καθεστώτος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ορατότητα, εξομολογήσεις από γυναίκες όπως η Σάλμα Χάγεκ, η Ρόουζ Μακ Γκόουν, η Νταϊάν Λέιν και τόσες αμέτρητες άλλες. Οι νίκες αυτές και δίκες σαν της Χερντ με τον Ντεπ απλώς πυροδοτούν τη μισογυνιστική μανία όσων θεωρούν ότι χάνουν προνόμια και έδαφος.
Αν αποδειχθεί ότι η Χερντ λέει ψέματα, μια ενδεχόμενη νίκη του Depp, με το μάρκετινγκ που της επιφυλάσσεται πριν αυτή καν σημειωθεί, ανοίγει την κερκόπορτα και για άλλους διάσημους που αυτή τη στιγμή κατηγορούνται για κακοποίηση / παρενόχληση / βιασμό. Ήδη έχει γίνει γνωστό ότι ο Μέριλιν Μάνσον ετοιμάζεται να κινηθεί νομικά εναντίον της Έβαν Ρέιτσελ Γουντ, διεκδικώντας αποζημίωση για συκοφαντική δυσφήμιση…
Αν αυτό μπορεί να συμβεί σε γυναίκες σαν τη Χερντ και σαν τη Γουντ, αν η αμφιβολία μπορεί όχι απλώς να κρίνει μια δίκη, αλλά να σπείρει ελαφρύ διχασμό και αφωνία στις τάξεις του #MeToo, τότε το τέλος ή στην καλύτερη περίπτωση η ανάγκη μετεξέλιξης είναι δεδομένη.
Μέχρι σήμερα, υπήρχε σιγουριά και εμπιστοσύνη μεταξύ γυναικών για τα όσα καταγγέλλονταν. Τώρα το κίνημα θα πρέπει να μάθει να αντιμετωπίζει με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια θέρμη, ακόμα και εκείνες που δεν φαίνονται “τόσο” θύματα, τελικά…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που βρίσκω προβληματικό στη τοποθέτηση είναι το γιατί να απειλεί η ενδεχόμενη αθώωση ενός άντρα- θύματος το κίνημα. Το Me too έχει να κάνει με θύματα κακοποίησης και αν ο Johnny Depp είναι ένα από αυτά τότε αυτό είναι κέρδος για το κίνημα κατά της εμφύλης βίας. Δικαιοσύνη απέναντι σε όλους, γυναίκες και άντρες. Τέλος στη βία, αυτό για εμένα είναι ο στόχος. Όσο για τον Manson πρέπει να επικεντρωθούμε στους μηχανισμούς δικαιοσύνης να μπορούν να αναπτύξουν δεξιότητες να φιλτράρουν πια ορθως, τα περιστατικά, όχι με βάση το φύλο αλλά με βάση την κατάσταση. Πλέον η βία είναι καθημερινό… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς πολλά άτομα χάνουν την ισορροπία. Πιστεύουν ότι μια δίκη ανάμεσα σε διάσημα άτομα καθορίζει το μέλλον του MeToo, ενώ δεν είναι και κυρίως ΔΕΝ θα έπρεπε να είναι έτσι. Εγώ πάντα μα πάντα θα επιλέγω να τάσσομαι με τα θύματα και αν κάτι δεν ισχύει, θα αποδεικνύεται στην συνέχεια. Δεν έχω καμία αρμοδιότητα να διαψεύσω το εκάστοτε θύμα και σιχαίνομαι οποιοδήποτε λογοπαίγνιο / παράφραση του κινήματος, όπως ο σιχαμένος Καπετάνιος κορόιδεψε λέγοντας “ΣιΤου, ΨιΤου..” Ωστόσο δεν πρόκειται να υπερασπιστώ την Χερντ, για την οποία έχουν αναφερθεί διάφορα άτομα από τον ίδιο χώρο και έχουν πει πόσο προβληματικός χαρακτήρας είναι.… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιος είναι αθώα περιστερά; Και τι σημασία έχει για την ουσία τέτοιοων υποθέσεων..
Βασικά θεωρώ ότι , η αντίληψη ότι πάντα και για όλα φταίνε ο άντρας και η πατριαρχία και η μηδενική ανάληψη ευθυνών (που σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει άσχετα αν δεν μας συμφέρει) από κάποιες γυναίκες με ενοχλεί και θεωρώ ότι αυτό αποδυναμώνει το φεμινιστικό κίνημα και το metoo. Η έκβαση της συγκεκριμένης δίκης θα δείξει (ή και όχι) ποιος έχει δίκιο και ποιός άδικο για το συγκεκριμένο ζευγάρι (που προσωπικά τους θεωρώ εξίσου προβληματικους αλλά αυτή είναι η δική μου άποψη). Αλλά στο χέρι μας είναι να μην το αφήσουμε να επηρεάσει το κίνημα metoo και την έκβαση άλλων δικών… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι δίκη ιδεών, μεταξύ δύο συγκεκριμένων ανθρώπων είναι η αντιδικία.
Εάν έχει πέσει θέμα συκοφαντικής δυσφήμισης ( που δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω ), καλώς κινεί ένδικη διαδικασία.
Tο ίδιο δικαστικό σύστημα καταδίκασε τον Βαϊνστάιν, η κάθε υπόθεση είναι ξεχωριστή και κρίνεται “on its own merits”, που λένε και οι αμερικάνοι.
Το ότι ο Μάνσον κατέθεσε και αυτός αγωγή δε σημαίνει κάτι, η έκβαση της μία υπόθεσης δεν επηρρεάζει την έκβαση της άλλης. Το ότι κατέθεσε κάποιος μια αγωγή δε σημαίνει ότι θα την κερδίσει κιόλας.
ίσα ίσα με την Χερντ ενδυναμώνεται η αξιοπιστία του metoo γιατί καταρρίπτεται το αφήγημα-καραμέλα περι “κυνηγιου μαγισσών” . Οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα είναι εξίσου χρήσιμες.
Νομίζω ότι είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα δίκη. Με λίγα λόγια και άσχετα από συλλογικότητες αυτή η δίκη είναι μία καμπή. Παλαιότερα χρόνια θα ήταν φανερό στους περισσότερους τι συνέβη με την Χερντ στο σπίτι με τον Ντεπ, αλλά θα το θεωρούσαν αδιανότητο ότι κάτι τέτοιο θα πήγαινε σε διακστήριο οποιουδήποτε είδους. Λίγο παλαιότερα η Ντεπ θα κινδύνευε να έχει κλειστεί σε ψυχιατρείο ή με φουλ φάρμακα κλπ από τον στοργικό της σύζυγο και το σύστημα προστασίας του. Τώρα μεταφεμινιστικά και με meetoo τα πράγματα είναι μύλος.Νέες κοπέλες τα βλέπουν πολύ μηχανιστικά κατά τη γνώμη μου. Πολύ εκλογικευμένα. Και είναι σαν… Διαβάστε περισσότερα »