Αγανακτώντας για την καταγγελία της γνωστής παρουσιάστριας για εξύβριση

Οι ειδήσεις για γνωστά πρόσωπα, άτομα με δημόσια εικόνα συνήθως έχουν είτε πανηγυρική υφή (“κούκλα στο νυφικό της του οίκου Κρηθαριώτη η τάδε!”), είτε υιοθετούν μια πολιτική του οίκτου και της σκανδαλολογίας (“πιάστηκε γνωστή τραγουδίστρια με παράνομες ουσίες στη Χασιά”). Φυσικά τα παραδείγματα είναι φανταστικά. Όταν όμως τέτοιες ειδήσεις αφορούν σε ενδοοικογενειακή βία, και μάλιστα δημοσιεύουν και το όνομα της γνωστής παρουσιάστριας που κατήγγειλε το σύντροφο επειδή την εξύβριζε και την τραβούσε από τα μαλλιά μέσα στο σπίτι τους, χρειάζεται αρκετή περίσκεψη παραπάνω.

Επειδή η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι δημοσιογραφία “αίμα και σπέρμα” για να τραβάμε τα κλικς, επειδή έχουμε ευθύνη όταν αναμεταδίδουμε μια τέτοια είδηση. Το να βγάλουμε τη γυναίκα “στα μανταλάκια”, πρακτική που σκοπίμως δεν ακολουθώ στο παρόν πόνημα, φυτιλιάζει τον κόσμο του διαδικτύου να στραφεί όχι εναντίον του θύτη, αλλά εναντίον του θύματος. “Σιγά πια, και τι έγινε, τι υπερβολές”, “όλες οι μακρόχρονες σχέσεις έχουν και τις κακές τους στιγμές”, “κάτι θα του έκανε κι αυτή”, “δεν ξέρει ότι θα χαλάσει και την εικόνα της εκτός από το σπίτι της;”, “ε όχι και για καταγγελία!”, “το έχουν παρακάνει οι φεμινίστριες”, “not all men”.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που κρίνουν πότε θα καταγγείλει ή δεν θα καταγγείλει ένα περιστατικό εναντίον της μια γυναίκα; Έχουν ποτέ κάνει κάτι προσωπικά για να σώσουν κάποια; “Δικαιούνται δια να ομιλούν”, που λέγανε και παλιότερα στην πολιτική;

Όλες αυτές οι εύκολες, τεμπέλικες κρίσεις, οι οποίες με θλίβει ιδιαίτερα όταν γίνονται από γυναίκες, σε φάση εσωτερικευμένου μισογυνισμού το δίχως άλλο, δεν βοηθούν πουθενά. Εκτονώνουν τις προσωπικές ματαιώσεις του εκάστοτε σχολιαστή, μόνο. Ταπεινώνουν όλους τους συμμετέχοντες στη συζήτηση που σπεύδουν να υπερασπιστούν το φύλο τους, αντί να διαχωρίσουν τίμια τη θέση τους. Ξεπλένουν το θύτη κι εστιάζουν στην αναγνωρισιμότητα του θύματος.

Κι αν “χάλασε” την εικόνα της η γνωστή παρουσιάστρια, τι τρέχει; Είναι ντροπή της, δική της άραγε, να την βρίζουν και να την τραβολογάνε από τα μαλλιά; Κι αν η εξύβριση είναι “απλώς λεκτική βία” (λες κι αυτό είναι αυτονόητη παρακαταθήκη μιας γυναίκας σε ένα ζευγάρι που συμβιώνει!), το σύρσιμο από τα μαλλιά δεν είναι καραμπινάτη σωματική βία; Άραγε αν αυτή η βία κλιμακωθεί, ή κλιμακωνόταν και στο συγκεκριμένο περιστατικό, με ξυλοδαρμό, θα έρχονταν να βοηθήσουν οι αυτόκλητοι δικηγόροι υπεράσπισης του δράστη από τον καναπέ;  Έχουμε καθόλου σταματήσει για να σκεφτούμε ότι η βία δεν έρχεται ξαφνικά κι η γυναικοκτονία ακόμη δεν ξεκινά από το μηδέν; Ότι υπάρχουν πλήθος περιστατικά πιο πριν, μικρά, ενίοτε αόρατα, που όμως παίρνουν ροπή κι επιτάχυνση μέχρι το τελειωτικό χτύπημα;

Ήθελε κότσια να κάνει καταγγελία η παρουσιάστρια, όχι μόνο επειδή είναι γνωστή, αλλά κι επειδή έχει να αντιμετωπίσει επιπρόσθετα την οργή του δράστη στο μέλλον. Ρίχνοντας το ανάθεμα πάνω της είναι σαν να δικαιολογούμε εκείνο τον κόσμο που σιωπά όταν πέφτει ξύλο στο διπλανό σπίτι. Πριν είκοσι χρόνια λέγανε στις γυναίκες “να μιλάς, να μην κρύβεσαι”. Αν τώρα οι γυναίκες μιλάνε και συνεχίζουν να πληρώνουν τίμημα γι’αυτό, μήπως φταίμε κι όλοι εμείς τελικά; Μήπως, αν δε φτάνει να μιλάνε, κάτι πάει πολύ στραβά; Μήπως υπάρχουν πολλοί φταίχτες; Εμείς που αντιμετωπίζουμε το θέμα ως ανάλαφρο κουτσομπολιό, αντί να θυμώνουμε και να οργιζόμαστε με αυτούς που διέρρευσαν το όνομά της;

Το ζήτημα ανέδειξε και το τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και πολύ σωστά έκανε κατά τη γνώμη μου. Καλό είναι να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε τέτοια θέματα, ιδιαίτερα όταν οι γυναικοκτονίες θερίζουν. Όπως τα αστεία για βιασμούς δεν είναι αστεία, ούτε εξίσου είναι αστείο και το ανάλαφρο κους κους για την ενδοοικογενειακή βία εναντίον μιας γυναίκας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News